Μας είχαν ήδη σβήσει από το χάρτη

Όταν το Φθινόπωρο του 1998 οι εκλογές για την αυτοδιοίκηση ήταν ένα στοίχημα που είχε όνομα βαρύ σαν ιστορία όπως αυτό του Καποδιστρία , κανείς από τους τότε πρωταγωνιστές δεν είχε αναλογιστεί τις ευθύνες και τις προκλήσεις που έπρεπε να αντιμετωπίσει. Σήμερα δώδεκα χρόνια αργότερα το ίδιο όνομα μαζί με τον αριθμό 2 χαρακτηρίζουν την επανεκκίνηση της εφαρμογής. Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι επανεκκίνηση κάνουμε σε κάποια εφαρμογή όταν αυτή δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, η όταν κατά την διάρκεια της λειτουργίας της εμφάνισε προβλήματα που επηρέασαν αρνητικά το αποτέλεσμα. Έτσι και με μετρικούς Δήμους τους λεγόμενους και Καποδιστριακους. Ξεκίνησαν οι Δήμαρχοι τους καλλιεργώντας πολλές προσδοκίες για τους πολίτες και κατέληξαν να ξορκίζουν τις αδυναμίες τους, μετά από κάθε πρόβλημα. Τρανό παράδειγμα ο Δήμος Ρίου. Ένας επώνυμος Δήμος λόγω των συνθηκών ραγδαίας ανάπτυξης δυστυχώς χωρίς την συμμετοχή του, σήμερα βρίσκεται προ των πυλών της απορρόφησης του από αυτόν της Πάτρας. Άξιος της μοίρας του γιατί από την δημιουργία του και μετά, τα δημοτικά συμβούλια που είχαν την τύχη του στα χέρια τους και κυρίως οι Δήμαρχοι του από τότε μέχρι σήμερα, δεν πίστεψαν στο όραμα. Δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν τις προοπτικές εκείνες που θα έβαζαν τον Δήμο Ρίου στην δεσπόζουσα θέση που του ανήκει στην περιοχή. Είχαν και άφησαν - γιατί άραγε – χωρίς αξιοποίηση και στρατηγική  εκμετάλλευση «όπλα» όπως το Πανεπιστήμιο, το Νοσοκομείο, το μινι βιομηχανικό και βιοτεχνικό κέντρο που υπάρχει στην περιοχή, τα μεγάλα έργα όπως η Γέφυρα, η ανάπτυξη του νέου αυτοκινητοδρόμου και του τραίνου, οι αρχαιολογικοί χώροι και τα μνημεία, τους  τεραστίας έκτασης δημόσιους  χώρους  και ένα πλήθος ακόμα μικρών και μεγάλων σημείων αναφοράς. Αναλώθηκαν οι ίδιοι ως Δήμαρχοι σε πράγματα που ήταν δουλειά άλλων υπηρεσιακών παραγόντων και συμβούλων, που αν και προέκυψαν στο Δήμο εν αφθονία, στην ουσία ήταν ποιοτικά ανεπαρκείς στις περισσότερες των περιπτώσεων, με αποτέλεσμα η παραγωγή έργου να αρχίζει και να τελειώνει σε μια στείρα διαχείριση της καθημερινότητας. Ένα κοινοτάρχης στο πιο μεγάλο ήταν και είναι μέχρι και σήμερα, ο  Δήμαρχος Ρίου. Τώρα ηρθε η Πάτρα και η ώρα να «πέσουν» τα όρια. Μαζί ηρθε και η διαμαρτυρία των κατοίκων, κυρίως των ορεινών περιοχών, που φοβούνται πως θα έρθουν χειρότερες ημέρες μετά την συγχώνευση. Μπορεί να έχουν δίκιο. Όμως ο Δημοτικός τους άρχοντας δώδεκα χρονιά τώρα διαλαλούσε την αδυναμία του στην αυτοτέλεια,  όταν τα σκουπίδια τους τα πηγαίνει παρακαλώντας στην Πάτρα, όταν τα λύματα τους τα πηγαίνει παρακαλώντας στην Πάτρα, όταν και για την ανάπτυξη της δημοτικής συγκοινωνίας του πρέπει να ρωτήσει και να συνεργαστεί με την Πάτρα, όταν ο ίδιος τρώγει, πίνει και κοιμάται στην Πάτρα. Ακόμα και για το κέντρο μεταναστών στο Δρέπανο, συζητούσαν άλλοι για εμάς  Όταν όλα τα χρόνια ήταν πίσω και όχι δίπλα από τον  Δήμαρχο Πάτρας  και δεν κατάφερε να γίνει ο δεύτερος πόλος λήψης αποφάσεων στην μεγάλη μας γειτονιά. Μας είχαν ήδη σβήσει από το χάρτη και οι άρχοντες μας έπλητταν από την αβάσταχτη καθημερινότητα. Έτσι τώρα ηρθε η στιγμή να γίνουμε Πάτρα. Ιστορικά κάποιοι δημοτικοί μας άρχοντες θα καταγραφούν ως αυτοί, που με τους ατυχείς  χειρισμούς τους μας παρέδωσαν στο αβέβαιο μέλλον και από πρωταγωνιστές στην εξέλιξη, μας κατάντησαν κομπάρσους . Αυτή είναι η αλήθεια αγαπητοί συμπολίτες Ριώτες και όλα τα άλλα, όπως κραυγές που καλούν τον λαό σε… αντίσταση, είναι εκ του πονηρού, για την αποφυγή καταλογισμού ευθυνών σε αυτούς, που έπαιξαν με το όραμα μας.