Μαρινέλα: "Θε μου, μας έμαθες εσύ τόσο πολύ ν' αγαπάμε"...

Την είπαν "μάνα, αδερφή, αρχόντισσα, μεγάλη κυρία" του ελληνικού τραγουδιού. Άλλοι "αντράκι, παντελονού, μύθο".

Η ίδια σπάνια μιλούσε. Έκανε πάντα αυτό που ήξερε τόσο καλά: τραγουδούσε μόνο!

Κι όπως είχε καταθέσει πριν λίγα χρόνια, δεν είχε δικαίωμα να σωπάσει. Ο Θεός, έλεγε, της έδωσε αυτό το τάλαντο κι όσο αυτό υπήρχε το χάριζε απλόχερα στον κόσμο, που καθήλωνε με την κίνηση και το δυναμισμό της φωνής της.

Το τόνιζε πάντα αυτό. Ίσως και να το πίστευε, αν σκεφτεί κανείς τον έσχατο μελωδικό στίχο με τον οποίο αποχαιρέτησε για πάντα το κοινό της, εκείνη τη βραδιά στο Ηρώδειο. 

Σα να ευχαριστούσε όλους μας, σαν να ευχαριστούσε τον Θεό κι, ως άρμοζε, άφηνε στα χέρια Του μ' ευγνωμοσύνη  τη δωρεά που κάποτε της εμπιστεύθηκε.

"Θε μου, μας έμαθες εσύ τόσο πολύ ν' αγαπάμε"...