Στις 22 του Μάρτη 1826 Τούρκος απεσταλμένος των πασάδων παραδίνει γράμμα τους στους κλεισμένους του Μεσολογγιού.
Στις 22 του Μάρτη 1826 Τούρκος απεσταλμένος των πασάδων παραδίνει γράμμα τους στους κλεισμένους του Μεσολογγιού. Ούτε λίγο ούτε πολύ, Ιμπραήμ και Ρεσίτ πασάς (Κιουταχής) αξίωναν από τους πολιορκημένους τούτα: οι μεν ντόπιοι να μείνουν ίσα-ίσα στον τόπο τους, οι δε ξένοι να παραδώσουν τ’ άρματά τους («έως εις τον σουγιάν») και να βγουν από την πόλη.
Σκύλιασαν από το κακό τους όσοι διάβασαν ή έμαθαν τη θρασύτατη απαίτηση των πασάδων. Εξαγριωμένοι, έβριζαν και φοβέριζαν τους Τούρκους. Πολλοί, μάλιστα, πρότειναν να κάνουν εκείνη τη στιγμή γιουρούσι: «Να τους τσαλαπατήσωμεν τους κερατάδες»!
Πάνω στη ντάπια της Κλείσοβας ο Νότης Μπότσατης υπαγορεύει στον Κασομούλη την απάντηση των Ελεύθερων Πολιορκημένων:
«Προς τους υψηλούς βεζυράδες
Ελάβομεν το γράμμα σας σήμερον. Ημείς αγάδες κουβέντα δεν εζητήσαμεν να κάμωμεν· εσείς επέμψατε πρώτον και την εζητήσατε. Βλέπομεν εις το γράμμα σας να ζητείτε άρματα και απορούμεν πώς ετολμήσατε να ζητήσετε οκτώ χιλιάδες άρματα, τα οποία αχνίζουν από το αίμα σας και να σας τα δώσωμεν με τα χέρια μας. Τώρα βλέπομεν ότι εκείνο οπού θέλετε εσείς δεν γίνεται, ούτε εκείνο όπου θέλομεν ημείς – και θα γίνη εκείνο όπου ο Θεός αποφασίσει».
Οι πασάδες δεν περίμεναν τέτοια περήφανη απάντηση. Τρέμοντας από οργή αποφασίζουν να σφίξουν κι άλλο τον κλοιό. Ήδη έχουν πατήσει το Βασιλάδι και τον Ντολμά, ενώ και το Αντελικό (Αιτωλικό) έχει προσκυνήσει. Απομένει ένα νησάκι ακόμα, η Κλείσοβα. Με την κατάληψή της οι πολιορκητές αποκόπτουν πια το Μεσολόγγι από την λιμνοθάλασσα και σφίγγουν ακόμα περισσότερο τον κλοιό. Ο Ιμπραήμ πασάς ρίχνει – το γάντι στον Κιουταχή:
– Εγώ πάτησα το Βασιλάδι, τον Ντολμά και το Αιτωλικό. Η σειρά σου τώρα…
Ξημερώματα του Ευαγγελισμού ο Κιουταχής επιχειρεί παραπλανητική επίθεση κατά του Μεσολογγιού. Ωστόσο, την ίδια ώρα οι πάσαρες – στενές βάρκες – ξεκινούν και μεταφέρουν Τούρκους προς την Κλείσοβα. Ένα νησάκι, δύο ως τρία στρέμματα, στα νότια της πόλης, που το υπεράσπιζε φρουρά από 130 άνδρες με επικεφαλής τον Παναγιώτη Σωτηρόπουλο. Ολόγυρα το νησί ήταν φραγμένο με διπλή σειρά από μεγάλα παλούκια μπηγμένα στο βυθό της λιμνοθάλασσας. Τέσσερα κανόνια συμπληρώνουν την άμυνα του νησιού.
Από το γιαλό στο Μεσολόγγι, οι πολιορκημένοι αγναντεύουν την τουρκική επίθεση. Με σφοδρό κανονιοβολισμό ο Κιουταχής υποστηρίζει την προσπέλαση των στρατιωτών του στο νησί. Ο Κίτσος Τζαβέλας ακούει στον ύπνο του το ντουφεκίδι, πετιέται από το κρεβάτι του και τρέχει στην ακτή, στα Καραγγελέικα. Ένα θαρραλέο μεσολογγιτόπουλο προθυμοποιείται να μεταφέρει με το προιάρι του, μέσα στη φωτιά της μάχης, τον Σουλιώτη αρχηγό και πεντέξι ακόμα παλληκάρια στην Κλείσοβα. Καθώς πλησιάζουν, οι Τούρκοι τους αντιλαμβάνονται και αρχίζουν πυκνούς πυροβολισμούς. Ατρόμητοι ο Τζαβέλας και τα παλληκάρια του ανταποδίνουν και κατορθώνουν να πατήσουν στη στεριά και ν’ ανταμώσουν τη Φρουρά της Κλείσοβας.
Η μάχη έχει ανάψει για τα καλά: οι Τούρκοι ορμούν μανιασμένοι κατά κύματα, αλλά τα ελληνικά βόλια δεν αστοχούν. Ο Κιουταχής, για να ψυχώσει τους δικούς του, αποφασίζει να διευθύνει ο ίδιος την τελευταία επίθεση. Θα λαβωθεί κι ο ίδιος όμως και ντροπιασμένος θα αναγκαστεί να αποσυρθεί μαζί με το ασκέρι του. Ο Ιμπραήμ τον συναντά και περιφρονητικά του πετάει:
– Ρεσίτ πασά ούτε την Κλείσοβα δεν μπόρεσες να πατήσεις!
Θα αναλάβει ο ίδιος πια να ξεντροπιάσει τους πολιορκητές και να καταλάβει το νησάκι. Στο μεταξύ από το Μεσολόγγι εφοδιάζουν τους Κλεισοβίτες με μπαρουτόβολα και νερό. Απομεσήμερο πια ξεκινά η μεγάλη επίθεση των Αραπάδων του Ιμπραήμ. Επικεφαλής ο Χουσεΐν μπέης, γαμπρός του Αιγύπτιου πασά. Απανωτά γιουρούσια δεν φέρνουν αποτέλεσμα των τουρκαραπάδων· μαυρίζει η θάλασσα από αράπικα κορμιά.
Στο εκκλησάκι της Αγιά-Τριάδας, πάνω στον τρούλο είναι ταμπουρωμένος μαζί με άλλους ο ψυχογιός του Αποστόλη Νιχωρίτη, ο Σφήκας, ένα παιδί δεκατριών ως δεκατεσσάρων χρόνων. Κάθε ντουφεκιά του τη συνοδεύει με πειραχτικά σχόλια για τους εχθρούς:
– Πάει ο βρωμάραπας! Αράδα σου σκυλάραπα! Αμάν! Θα μας βάψετε τη θάλασσα μαύρη με το αίμα σας!...
Ξαφνικά βλέπει ο Σφήκας σε μια πάσαρα έναν με χρυσοκέντητη φορεσιά και το σπαθί ν’ αστραφτοκοπάει στο χέρι του.
– Τούτος είναι τρανός. Βοήθα με Παναγιά μου να τον πετύχω!
λέει ο Σφήκας, σημαδεύει και ρίχνει. Ο Χουσεΐν μπέης – αυτός ήταν ο «τρανός» του Σφήκα – θα βρει το θάνατο από ένα αμούστακο μεσολογγιτόπουλο.
Σαν μαθεύεται ο χαμός του Χουσεΐν, οι Αραπάδες κιοτεύουν και σκορπίζουν. Τρέχουν από δω και από κει σαν χαμένοι. Τα ελληνικά βόλια και τα γιαταγάνια τους θερίζουν. Σουρουπώνει πια. Τα ασκέρια του Ιμπραήμ αποτραβιούνται νικημένα. Η λιμνοθάλασσα είναι γεμάτη από τούρκικα και αράπικα πτώματα. Πάνω από δυο χιλιάδες νεκροί υπολογίζονται οι απώλειες των πολιορκητών. Οι Κλεισοβίτες θάβουν τους νεκρούς τους και περνούν στο Μεσολόγγι, όπου οι κλεισμένοι τους υποδέχονται με ντουφεκιές χαράς και τραγούδια.
Η μάχη της Κλείσοβας είναι η στερνή αναλαμπή των Ελλήνων. Ό,τι δεν κατάφεραν τα ασκέρια του Κιουταχή και του Ιμπραήμ, θα το πετύχει η πείνα. Λίγες μέρες αργότερα οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι θα προτιμήσουν «δρόμο να σχίσουν τα σπαθιά, κι ελεύθεροι να μείνουν, εκείθε με τους αδελφούς, εδώθε με το χάρο»!
Μα το έπος της Κλείσοβας θα μείνει ζωντανό στη μνήμη του Γένους, απαθανατισμένο στους στίχους του μεγάλου Μεσολογγίτη, του Κωστή Παλαμά:
«Στο αιματοπότιστο νησί μια χούφτα παλληκάρια
το μέγα δέντρο ανάστησε με τα χρυσά κλωνάρια.
Ω! Μεσολόγγι! Ω! Δόξας γη ! Κι αστράφτει στον αιώνα
η Κλείσοβα του ολόφωτου μετώπου σου κορώνα.»
Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr
* Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Απόψεις» του thebest.gr απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι του portal.
