Αν δεν πας στο τραπέζι, μην παραπονιέσαι για το …μενού- Το τρένο της Πάτρας δεν έρχεται με άδειες καρέκλες

Ένα έργο που εδώ και δεκαετίες συζητείται, αναβάλλεται και επανασχεδιάζεται, βρίσκεται και πάλι στο τραπέζι και η Πάτρα επιλέγει να μην καθίσει σε αυτό, διεκδικώντας παράλληλα να έχει άποψη για το… μενού.

Ο Κώστας Πελετίδης, ο δήμαρχος της πόλης, επιλέγει την απουσία από την συνεδρίαση της ομάδας εργασίας που καλείται να διαμορφώσει την πρόταση για τη σιδηροδρομική σύνδεση της Πάτρας και εμμένει στην συνθηματολογική πολιτική (ή μήπως επικοινωνία;) με την οποία είθισται να πορεύεται όλα τα –πολλά- χρόνια της διοίκησης του Δήμου, με το γνωστό κομματικό «ευαγγέλιο», ορίζοντας και την «περπατησιά» της Πάτρας.

Όσο ισχυρές κι αν είναι οι διαφωνίες του με την προτεινόμενη, από τον Κυρανάκη,  λύση, η απουσία του δημιουργεί πολλά και εύλογα ερωτήματα καθώς μια άδεια καρέκλα  δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε στρατηγική πίεσης, ούτε πράξη διεκδίκησης. Είναι μια επιλογή που, για ακόμη μια φορά, αφήνει την Πάτρα χωρίς θεσμική παρουσία εκεί όπου διαμορφώνονται οι αποφάσεις.

Η διαφωνία, ιδίως για θέματα που αφορούν την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας και την αναπτυξιακή της πορεία, την ποιότητα ζωής και τις ευκαιρίες που δίνονται (ή δεν δίνονται) στους χιλιάδες κατοίκους της, είθισται σε επίπεδο πολιτικής να εκφράζεται με επιχειρήματα και πολιτική πίεση μέσα στο ίδιο το τραπέζι της διαπραγμάτευσης. Για αυτό άλλωστε η κάθε πόλη εκλέγει τους ταγούς της. Για να καταθέτουν λόγο.

Αυτή  η τακτική του Δημάρχου Πατρέων δεν είναι καινούργια. Είναι μια πολιτική επιλογή που η πόλη έχει ζήσει επανειλημμένα σε βαθμό που, δια του εθισμού, έχει αρχίσει να τη βλέπει έως και… φυσιολογική. Η λογική της αποχής, της καταγγελίας από απόσταση και της άρνησης συμμετοχής σε διαδικασίες διαλόγου έχει αποδειχθεί στην πράξη αδιέξοδη. Δεν έχει φέρει λύσεις, δεν έχει επιταχύνει έργα και σίγουρα δεν έχει ενισχύσει τη διαπραγματευτική δύναμη της Πάτρας.

Αντίθετα, πολύ συχνά οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα: οι διαδικασίες προχωρούν χωρίς την παρουσία της πόλης ή βαλτώνουν επ’ αόριστον μέσα σε έναν φαύλο κύκλο αντιπαραθέσεων.

Ο ρόλος ενός δημάρχου δεν είναι να κάνει …νάζια όταν διαφωνεί και να  απειλεί-κάθε φορά- μέσω των ΜΜΕ για αποκλεισμούς και κινητοποιήσεις που το μόνο στο οποίο συμβάλλουν είναι η αφισορύπανση. Είναι να βρίσκεται στο τραπέζι, να διαπραγματεύεται σκληρά, να πιέζει, να συγκρούεται και να διεκδικεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Ειδικά σε ένα έργο όπως το τρένο, που αφορά άμεσα το αναπτυξιακό μέλλον της Πάτρας, η απουσία δεν είναι επιλογή. Είναι πολιτικό λάθος.

Πέραν τούτου, η εμμονή σε μια λύση (πλήρης υπογειοποίηση) που δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί (το έχουμε πλέον εμπεδώσει),  κινδυνεύει να οδηγήσει την πόλη σε ένα πολύ πιο σοβαρό αποτέλεσμα: στον σιδηροδρομικό αποκλεισμό για πολλά ακόμη χρόνια.

Αντί λοιπόν να διεκδικεί η Πάτρα το μέγιστο δυνατό μέσα από σκληρή διαπραγμάτευση, κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε μια ατέρμονη σύγκρουση που τελικά δεν οδηγεί πουθενά.

Το πραγματικό δίλημμα κινδυνεύει να γίνει πολύ πιο σκληρό: τρένο με τη μεγαλύτερη δυνατή διαπραγμάτευση και τους λιγότερους δυνατούς συμβιβασμούς ή καμία σιδηροδρομική σύνδεση για πολλά ακόμη χρόνια;

Αυτό είναι ένα ρίσκο που η Πάτρα δεν αντέχει να πάρει.

Εκτός και αν ο στόχος του Δημάρχου με αυτή την απουσία είναι να βγάλουν άλλοι το φίδι από την τρύπα και να μείνει ο ίδιος στο γνώριμο ρόλο της καταγγελίας, κατά την πάγια τακτική που συχνά αγγίζει τις παρυφές του λαϊκισμού. Ή, ακόμη χειρότερα, να πετάξει από πάνω του την ευθύνη της διαπραγμάτευσης, χωρίς όμως να αναλάβει και την ευθύνη για το ενδεχόμενο ένα τόσο κρίσιμο έργο να μην προχωρήσει ποτέ, η Πάτρα να παραμείνει σιδηροδρομικά αποκλεισμένη και αυτή η απώλεια να γραφτεί με κεφαλαία στο κεφάλαιο της θητείας του.

Μην υποτιμάτε καθόλου το τελευταίο σενάριο. Καθόλου όμως.