O Ρατσισμός σε όλο του το μεγαλείο!

Καθημερινά περπατώντας μέσα στην πόλη γινόμαστε όλοι μάρτυρες ρατσιστικών συμπεριφορών. Διαπιστώνω δια λύπης μου ότι οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μου διακατέχονται από ένα έντονο αίσθημα ξενοφοβίας και ρατσισμού το οποίο το εκδηλώνουν με κάθε ευκαιρία. Θα σας διηγηθώ λοιπόν δύο περιστατικά που συνέβησαν μπροστά μου και με «τάραξαν» για το πώς αντιμετωπίζει η πλειοψηφία των πολιτών τούς οικονομικούς μετανάστες.
Περπατάω λοιπόν, στο δρόμο και μπροστά μου στέκεται ένας μετανάστης  με βρώμικα ρούχα σε αρκετά κακή κατάσταση ακουμπισμένος σε έναν τοίχο. Ένας άλλος άντρας περνάει από μπροστά του, και ο μετανάστης τον σταματάει και με σπαστά ελληνικά του, αλλά με ευγενικό τρόπο, του ζητάει ένα τσιγάρο. Ο δεύτερος τον κοιτάει υποτιμητικά με ένα αποτρόπαιο ύφος του κάνει μια άσεμνη κίνηση, τον βρίζει και φεύγει… Συνεχίζω το δρόμο μου και όταν φτάνω μπροστά του με έντρομο ύφος μου ζητάει το ίδιο πράγμα και μόλις με βλέπει να σταματάω και να ανοίγω την τσάντα μου για να του δώσω, με κοιτάει στα μάτια έκπληκτος, μου χαμογελάει και με ευχαριστεί σαν να είχα κάνει κάτι πολύ σημαντικό για εκείνον. Μετά από λίγες ημέρες ένα άλλο συμβάν διαδραματίστηκε μπροστά μου και μου θύμισε το πρώτο. Βρισκόμουν λοιπόν στο ταμείο ενός σούπερ μάρκετ, και δίπλα μου, σ’ ένα άλλο ταμείο, στεκόταν ένας μετανάστης και περίμενε υπομονετικά να πληρώσει. Και λέω υπομονετικά γιατί η ταμίας δεν είχε δουλειά και δεν του έδινε καμία σημασία. Μετά από περίπου πέντε λεπτά τον κοιτάζει, πάλι με το ίδιο υποτιμητικό ύφος που είχα αντικρύσει και στα μάτια του άνδρα της πρώτης περίπτωσης, και με έντονο και πολύ άσχημο τρόπο, σχεδόν τον διατάζει να πάει σε άλλο ταμείο. Να σημειώσω δε, ότι ο κακομοίρης κράταγε μόνο μια πορτοκαλάδα και δεν θα έπαιρνε τόσο χρόνο στην ταμία για να τον εξυπηρετήσει. Η συμπεριφορά της με «σόκαρε», και του παραχώρησα χωρίς δεύτερη σκέψη την σειρά μου. Τότε με κοίταξε με ένα έκπληκτο βλέμμα, και με ευχαρίστησε σχεδόν ευγνωμονώντας με.

Κατάλαβα λοιπόν ότι πρόκειται μεν για δύο τυχαία περιστατικά με κοινό σημείο όμως την άθλια συμπεριφορά των περισσοτέρων προς τους μετανάστες, οι οποίοι βιώνουν καθημερινά αυτό τον ρατσισμό και γι’ αυτό η δική μου «βοήθεια» τους φάνηκε τόσο απρόσμενη.  Σε μία κοινωνία που κάνεις δεν σε κοιτάει στα μάτιά γιατί όλοι έχουν κάτι να κρύψουν, αυτοί οι άνθρωποι με το καθαρό βλέμμα και τα βρώμικα ρούχα, έχουν το θάρρος να το κάνουν, αλλά εμείς τους γυρνάμε την πλάτη…