"Παρακαλούσα το θεό να μου δώσει μια ημέρα καθημερινή, έτσι όπως περνάν οι γυναίκες μια μέρα καθημερινή"
Συνήθως τα μάτια όλων στο σύστημα υγείας είναι στραμμένα στον πάσχοντα, σε αυτόν που δίνει τη μάχη της ζωής η οποία συχνά δεν είναι άνιση αλλά αμφίρροπη, δεν βαραίνει υπέρ της υγείας, αλλά υπέρ της παράτασης του βίου με έναν τρόπο που τις περισσότερες φορές συνεπάγεται μια μικρή Οδύσσεια για τον ίδιο αλλά και για τους ανθρώπους που είναι δίπλα του, οι οποίοι αφήνουν στην άκρη τη ζωή τους, γίνονται συνοδοί του δράματος του ασθενούς, ακυρώνουν όνειρα, προσδοκίες, σχέσεις, ακόμη και την ακολουθία του χρόνου και καταλήγουν να πάσχουν και οι ίδιοι, με έναν επώδυνο τρόπο που κυριολεκτικά τους ραγίζει.
Σε αυτούς τους τραγικούς ήρωες που εγκαταλείπουν τη ζωή τους για να σταθούν στο πλευρό χρόνια πασχόντων δικών τους ανθρώπων, σκορπίζοντας τη ζωή τους είτε από αγάπη, είτε από χρέος, είτε από αλληλεγγύη και ανθρωπιά, κρατώντας σφιχτά ένα χέρι, που προσπαθεί να αρπαχθεί από τη ζωή, ακόμη και αν αυτή είναι σταματημένη σε ένα κρεβάτι, έστρεψε το βλέμμα του ο αναπληρωτής Καθηγητής Υγιεινής και Ιατρικής Εκπαίδευσης στο Πανεπιστήµιο Ιωαννίνων Γιάννης Δημολιάτης, ο οποίος σήμερα βρίσκεται στην Πάτρα για να παρουσιάσει στις 8.30 μ.μ., στο "Σπίτι του Ηπειρώτη" (Μουρούζη 14-16, πλατεία Νόρμαν) το εξαιρετικό βιβλίο του “Η Μεγάλη Κραυγή: ιστόρημα πέρα κι από μυθιστόρημα”, ένα βιβλίο τόσο αληθινό, όσο μια γροθιά στο στομάχι.
«Είχα ξεχάσει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Παρακαλούσα το θεό να μου δώσει μια ημέρα καθημερινή, έτσι όπως περνάν οι γυναίκες μια μέρα καθημερινή. Να μείνω στο σπίτι μου, να σηκωθώ το πρωί, να κάνω δουλειές, να μαγειρέψω, να ζήσω σαν ένας καθημερινός άνθρωπος. Οκτώ μήνες, καμία μέρα. Ούτε Κυριακές, ούτε αργίες, ούτε Πρωτοχρονιές. Καμία μέρα, καμία μέρα – καμία μέρα και μακριά από το δίχρονο, από το δυόμισι χρονών παιδί μου. Καμία μέρα – και μάλιστα αυτό το νοσοκομείο έχει και μια ιδιαιτερότητα: οι συγγενείς είναι και οι αποκλειστικοί νοσοκόμοι των αρρώστων, ειδικά στην αιματολογική πτέρυγα».
Η μαρτυρία μιας μάνας που έχει αφήσει τη ζωή της ξεχασμένη σε κάποιο νοσοκομειακό συρτάρι, είναι ενδεικτική της μοναδικής δουλειάς που έχει κάνει ο συγγραφέας, ο οποίος στο βοβλίο του φιλοξενεί τις αφηγήσεις 13 ανθρώπων, φροντιστών χρόνιων ασθενών.
Πρόκειται για 13 άτομα, 12 γυναίκες και έναν άνδρα που περιγράφουν τα βιώματά τους, τη ζωή τους από την ώρα που γύρισε ο τροχός και η ρόδα σταμάτησε πάνω τους.
«Κατέγραψα τις μαρτυρίες ακριβώς όπως μου τις είπανε, με τρόπο κατανοητό, χωρίς να αλλοιώσω το περιεχόμενό τους. Οι αλλαγές έγιναν στα ονόματα και στα τοπωνύμια και ο λόγος είναι προφανής» μου λέει ο συγγραφέας.
Οι μαρτυρίες αφορούν περιπτώσεις από όλη την Ελλάδα.
Ο τίτλος του βιβλίου προέρχεται από ένα απόσμασμα μαρτυρίας μιας εκ των γυναικών η οποία πάνω στην συναισθηματική της φόρτιση και την απόγμωση λέει: «θα ήθελα να βγάλω μια μεγάλη κραυγή να φτάσει μέχρι τον ουρανό». Είναι η γυναίκα που μπανόβγαινε στο νοσοκομείο δύο χρόνια για το παιδί της.
Γενικά όπως μου λέει ο Γιάννης Δημολιάτης, το βάρος αυτής της θυσίας πέφτει στις γυναίκες. Για αυτό και το βιβλίο του έχει 12 ηρωίδες και μόνο έναν ήρωα, οποίος δεν είναι ο ίδιος φροντιστής, αλλά έχει την εμπειρία από την δουλειά του σε εντατικές μονάδες και περιγράφει ιστορίες που έζησε από κοντά. Έχει τη δυνατότητα να βλέπει τα πράγματα χωρίς να τα φορτώνεται.
«Ναι! Έχουν έρθει ώρες που θέλω να πάρω ένα μαξιλάρι να τον πνίξω το Γιώργο, να τον σκοτώσω. Αυτές οι ώρες ήταν πολύ έντονες τότε, στις δύσκολες μέρες. Έχουν έρθει στιγμές που είπα θα… θα πάει σ’ ένα ίδρυμα, σ’ ένα γηροκομείο. Στιγμές. Κι αμέσως λέω, Τι λες, βρε μαλάκα; Θα πεθάνει... Θα πεθάνει ο Γιώργος; Αδύνατον. Κάτσ’ έδω! Μη μιλάς.».
Η ιστορίες του Δημολιάτη, είναι σαν φτιαγμένες για να ανέβουν στη σκηνή. Είναι η απόδειξη ότι η ζωή γράφει τα πιο συγκλονιστικά σενάρια.
Όπως μια νεαρή γυναίκα που «ροκανίζει» τη ζωή της φροντίζοντας την μητέρα της μετά το τρίτο εγκεφαλικό και λέει: «αφού η επιστήμη της έδινε τη δυνατότητα να ζήσει, δεν νομίζω ότι είχα το δικαίωμα να μην της την δώσω εγώ. Για μένα δεν θα το ήθελα ποτέ»
Από τις πιο ενδιαφέρουσες αφηγήσεις, αυτή δύο γυναικών που μόλις γεννήθηκαν βρήκαν το άρρωστο αδελφό τους να τις περιμένει και στάθηκαν δίπλα του μέχρι τα 60 του χρόνια. Δεν παντρεύτηκαν, δεν έζησαν, δεν απέκτησαν κοινωνική ζωή.
Αλλά και ο πόνος της απώλειας μετά την υπερπροσπάθεια είναι γροθιά στο στομάχι:
«Μου λείπει! Ακόμη μου λείπει! Ακόμη μου λείπει… (συγκινημένη) Ακόμη λέω, Θεέ μου, ευχαριστώ που έφυγε πριν από μένα! Απ’ την άλλη όμως, ας το είχα αυτό το παιδί, ας το περιποιόμουν εγώ, κι ας ήταν… κι ας ήταν όπως ήταν»,
«Οι παρενέργειες στους φροντιστές, είναι πολλές και αδιόρατες. Κάποιες εξ αυτών εκδηλώνονται στο απώτερο μέλλον. Η ψυχή ξέρει και κρύβεται» μου λέει ο συγγραφέας, ο οποίος πριν την πανεπιστημιακή του καριέρα είχε εργαστεί ως γιατρός στην Αθήνα και στα Γιάννενα και έχει μεγάλη εμπειρία από μονάδες εντατικής θεραπείας στην Αθήνα, στα πρώτα χρόνια, όταν αυτές οι μονάδες βρίσκονταν στα πρώτα τους βήματα.
«Κάποτε σκέφτεται κανείς πώς εκτός από τον άρρωστο υπάρχουν δίπλα του άλλοι στους οποίους αυτός ακουμπάει και επιβιώνει. Άν ο φροντιστής δεν τους φρόντιζε, οι άλλοι θα πέθαιναν. Σκεφτείτε ότι αυτός ο άνθρωπος χάνει τη δουλειά του, κόβει την κοινωνική του ζωή και ιδρυματοποιείται και αυτός. Καταλήγει να είναι άρρωστος. Ήδη οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους είναι ψυχικά άρρωστοι» λέει ο κ. Δημολιάτης.
Ποιός φροντίζει όμως τον φροντιστή; Κανείς δεν έχει εκπαιδευτεί για αυτό. «Είναι μπερδεμένο το ζειν με το ευ ζειν. Η ιατρική στρέφεται στο να κάνει κάποιον να ζήσει. Δεν κοιτάζει αυτούς τους ανθρώπους που φορτώνται ένα τεράστιο φορτίο εξ ανάγκης. Ο σκοπός του βιβλίου μου ήταν αυτός ακριβώς. Να ασχοληθούμε και με αυτόν που στηρίζει τον άρρωστο να φέρει στην επιφάνεια ένα υπαρκτό και πάρα πολύ σοβαρό πρόβλημα.
Θα ήθελα οι αναγνώστες αυτού του βιβλίου να μου γράψουν όποια σχόλια και συναισθήματα για αυτές τις αφηγήσεις προκειμένου να τα συμπεριλάβω στο επόμενο στάδιο της Μεγάλης Κραυγής, που θα είναι η Μεγάλη Συζήτηση.
Στην αποψινή συζήτηση στην Πάτρα λαμβάνουν μέρος οι:
- Χαράλαμπος Γώγος, Καθηγητής παθολογίας, Αναπληρωτής Πρόεδρος Συμβουλίου Ιδρύματος Πανεπιστημίου Πάτρας, Διευθυντής Παθολογικής Κλινικής Πανεπιστημίου Πάτρας, πρώην πρόεδρος της Ιατρικής
- Γιάννης Ζαρκάδης, Καθηγητής της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Πάτρας
- Παντελής Κυπριανός, Καθηγητής Ιστορίας, πρώην Αναπληρωτής Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πάτρας
Δρώμενο από τις αφηγήσεις του βιβλίου:
- Λάμπρος Αραπάκος, κοινωνικός λειτουργός, ηθοποιός
- Ειρήνη Κρανιά, ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια
- Ιωάννα Λούκα, κοινωνική λειτουργός
- Χρυσούλα Παπανδρέου, νοσηλεύτρια
Συντονίζει:
- Αλέξανδρος Χάιδας, φιλόλογος
Θα παρευρίσκονται:
Ο συγγραφέας Γιάνης Δημολιάτης
Ο εκδότης Δημήτρης Παντελής
Θα ακολουθήσει ΣΥΖΗΤΗΣΗ με το κοινό.
Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
Ο Γιάνης Δηµολιάτης γεννήθηκε το 1951 στην Πρέβεζα. Σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα. Από το 1989 ζει στην Πεδινή Ιωαννίνων. Έχει γράψει τα βιβλία: «(αντι)Παιδαγωγικό πανόραµα ή πώς η κοινωνία (ανα)παράγει ανθρωπάκους» (Σύγχρονη Εκπαίδευση, 1985, 1992), «Ξέρουµε τι γίνεται στα σχολεία; Από το νηπιαγωγείο ως το πανεπιστήµιο» (Δίπτυχο, 1987), «Πολιτική δηµογραφία: η ακτινογραφία της Βουλής» (Πανεπιστήµιο Ιωαννίνων, 1992), «Το επόµενο Βήµα» (εκδόσεις “2000 ΜΕΤΑ Χ”, 1994).
Επίσης τα άρθρα: «Ευθανασία ή Ευζωία; Ιδού το πραγματικό δίληµµα! (η διαθήκη µου)» (Μateria Μedica Greca, 1990), «Νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα – πραγµατεία περί αρνητικής ζωής: ένα πείραµα σκέψης και ένα υπόδειγµα συνδυασµού ποσότητας και ποιότητας ζωής» (Η Ποιότητα στις Υπηρεσίες Υγείας, Θεµέλιο, Αθήνα 2003), «Ο Ευγένιος Βούλγαρης και η Διατριβή του περί Ευθανασίας» (Προτελεύτια Διλήµµατα, Αθήνα 2008).
Παράλληλα έχει ασχοληθεί µε τη μετάφραση βιβλίων, µεταξύ των οποίων τα «Υγεία 21: υγεία για όλους τον 21ο αιώνα» (Τυπωθήτω-Δαρδανός, Αθήνα 2002) και «Ευγένιος Βούλγαρης, Διατριβή περί Ευθανασίας» (µαζί µε τον Μ. Γαλανάκη, Εξάντας, Αθήνα 2005).
Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr
