Δυτική Ελλάδα:To «ξεγύμνωμα» των εν δυνάμει τοπικών αρχόντων

Διαβάζοντας τα γκάλοπ που είδαν το φως της δημοσιότητας σχετικά με την πρόθεση ψήφου στις επερχόμενες περιφερειακές και δημοτικές εκλογές και τις «τηλεμαχίες» των κατ’ επίφαση πολιτικών διεκδικητικών της τοπικής εξουσίας, θυμήθηκα τα εύστοχα γραπτά του Umberto Eco (ελπίζω οι ανθυποψήφιοι του Παναγιώτη Λαλιώτη να τον γνωρίζουν) περί της σημειολογίας της καθημερινής ζωής, όπου με απλά παραδείγματα αναλύει καθημερινά παραδείγματα της ιδιωτικής και κυρίως της δημόσιας ζωής.

Ο μεγάλος αυτός σημειολόγος έφη :«Tο πολιτιστικό περιβάλλον καθορίζει τη φύση των ατόμων σε τέτοιο σημείο, ώστε να μην είμαστε πια σε θέση να το διακρίνουμε ακόμη κι όταν αποκρούουμε τις ρατσιστικές γνώμες όσων αποδίδουν σε σταθερή φυσική ιδιότητα τη συμπεριφορά κάποιου. Σε τέτοιες περιπτώσεις η πιο αυθόρμητη αντίδραση είναι συνήθως να αρνιόμαστε την υποθετική φυσική ιδιότητα. Σχεδόν όπως έκαναν οι φωτισμένοι δημοκράτες στην περίοδο της παρακμής τους, πριν λίγα χρόνια, μπρος στο ρατσιστή που περιγελούσε τους νέγρους για τα κατσαρά τους μαλλιά και την πλακουτσωτή μύτη τους, κατέβαλαν απεγνωσμένες προσπάθειες να αποδείξουν έμμεσα, ότι οι νέγροι έχουν ίσια μαλλιά και ελληνόμορφες μύτες, μέχρις ότου το African Look και το σλόγκαν «Black is beautiful» βάλανε τα πράγματα στη θέση τους».

Χάνοντας πολύτιμο χρόνο από τον ελάχιστο ύπνο μου, ελάχιστος διότι εγώ όπως και μερικοί άλλοι «ανόητοι» προσπαθούμε ακόμα να επιβιώσουμε δουλεύοντας, «θαύμασα» την επιδερμική επιχειρηματολογία τους, την έλλειψη ουσιαστικής παιδείας, τις φράσεις που κάποιοι άλλοι (image makers ;), υποτίθεται γνώστες του κτισίματος ενός πολιτικού προφίλ τούς είχαν γράψει (δεν σήκωναν τα μάτια τους από το γραπτό τους, «απαγγέλλοντας» τις στερεότυπες φράσεις τους, γενικές εκφράσεις και slogan, χωρίς κανένα στοιχείο εξειδίκευσης για την επίλυση των προβλημάτων που οι ίδιοι έθεσαν, ούτως ώστε να αποφύγουν τις «κακοτοπιές») ενώ από την άλλη πλευρά οι δημοσιογράφοι του panel, ενδιαφερόμενοι μόνο για την εφαρμογή του προκαθορισμένου χρόνου απάντησης (υιοθετημένο κι αυτό από την κακή αμερικανική τηλεόραση, όπου όλα μετατρέπονται, χάριν της τηλεθέασης των «απολιτικών» - «apolitique» - θεατών της σε κακοστημένα kitsch shows) και των προκαθορισμένων ερωτήσεων (μήπως τελικώς οι συνεντευξιαζόμενοι τις ήξεραν;

Αλλά ακόμα κι αν τις ήξεραν όφειλαν να είναι μελετημένοι και σαφώς πιο ακριβείς) δεν στάθηκαν κατά την ταπεινή μου γνώμη ικανοί να «εκμαιεύσουν» το πραγματικό τους «πολιτικό» πρόσωπο· φάνηκαν έτσι ανεπαρκείς, βγαίνοντας φαντάζομαι από το studio ευχαριστημένοι και αγκαλιασμένοι ίσως, που κύλησε «ευχάριστα» ο χρόνος, χωρίς «υπερβολές», παρεκτροπές, ήσυχα και απλά. Κατ’ εμέ αποδείχτηκε, ότι και οι δύο εξουσίες – πολιτική και δημοσιογραφική – ταυτίζονται δυστυχώς, αλληλοσυμπληρώνονται και οδεύουν χέρι – χέρι, όσο μία ομάδα δεν εισέρχεται «βιαίως»  στα πεδία της άλλης. Και βέβαια δεν θα περίμενα οι συμπαθείς κατά τα άλλα δημοσιογράφοι να φθάσουν το επίπεδο της αείμνηστης δημοσιογράφου Μαρίας Ρεζάν και των ιστορικών της συνεντεύξεων. Αντιγράφω ένα απόσπασμα από την συνέντευξη που πήρε από τον Κ. Μητσοτάκη το 1984 :

«Μ.Ρ. : Στο χτεσινό «ΒΗΜΑ» ο Νίκος Δήμου στο χρονογράφημα του το ονομάζει ο Δράκοντας (ο Δράκοντας που μετά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τρώει τον έναν μετά τον άλλο του αρχηγούς της Ν.Δ.) Εσείς κ. Μητσοτάκη δεν τον φοβάστε τον Δράκοντα;

Κ.Μ : Αυτό τον Δράκοντα δεν τον φοβάμαι, δεν ξέρω για άλλους δράκοντες, αλλά αυτόν όχι.

Μ.Ρ : Το αρχιαποστάτης που λένε και σας βαραίνει …. σας βαραίνει ;

Κ.Μ : Δε με βαραίνει Μαρία μου ….». ΄

Μία απλή ερώτηση, μία απάντηση – η απογύμνωση.

Εν κατακλείδι και για να μην θεωρηθεί ότι αυτά γράφονται για να εξυψωθεί ο κ. Λαλιώτης, σας δηλώνω ότι ο ως άνω, στην συγκεκριμένη συνέντευξη δεν πρόβαλε ένα άλλο εαυτό, τον χαίρομαι γιατί είναι αυτό που είναι, χωρίς «φτιασίδωμα», απλός, ειλικρινής και χωρίς την χρήση γραπτών που άλλοι να του έχουν γράψει.

Ανεξαρτήτως της αποδοχής ή όχι του ως άνω, τουλάχιστον σε εμέ, άφησε την εντύπωση ενός ειλικρινούς αγωνιστή, χωρίς «προσωπείο» και χωρίς να προσπαθεί να αποδείξει για κάτι που δεν είναι. Εύχομαι την επόμενη φορά που θα με αξιώσει ο Θεός να δω παρόμοια συνέντευξη να μην βρίζω το πρωί για τον χρόνο που έχασα από την ζωή μου. Ένας απλός πολίτης.