Τα καλοκαίρια των μεγάλων αλλαγών

"Διανύουμε ένα από τα πιο περίεργα καλοκαίρια που εγώ τουλάχιστον μπορώ  να θυμηθώ. Το κλίμα του Αυγούστου του 2010 έχει κάτι από το άρωμα των κοινωνικό-πολιτικών αλλαγών των καλοκαιριών του 1974, του 1981 ή του 1989.

Τα καλοκαίρια των μεγάλων αλλαγών!

Μέσα στο γενικότερο κλίμα αμφισβήτησης της πολιτικής και των πολιτικών, παρατηρούμε το περίεργο φαινόμενο της παρέλασης ονομάτων ως υποψηφίων είτε με χρίσματα είτε όχι και στα δύο μεγάλα κόμματα! Πρόσωπα γνωστά για την κομματική τους δράση και υπόσταση, τα οποία μέχρι χθες διεκδικούσαν θώκους και κομματικά αξιώματα… ξαφνικά απεκδύονται τον κομματικό τους μανδύα και φορούν το μοντέρνο ρούχο της ανεξαρτησίας!

Μα αλήθεια  ποια είναι η ανεξαρτησία τους; Τι είναι στα αλήθεια αυτή η  περιβόητη ανεξαρτησία; Σημαία ευκαιρίας που την σηκώνουμε όταν αγριεύουν τα νερά; Για εμένα η ανεξαρτησία είναι αντίληψη και πολιτική, που δεν τον φοράς όποτε χρειάζεται ή οι συνθήκες ευνοούν για να διεκδικήσεις την κατάλληλη καραμπόλα που θα σε οδηγήσει στο λόττο του Δημαρχιακού Θώκου του Δήμου Πατρέων! Η ανεξαρτησία είναι τρόπος ζωής που δεν μπορείς να τον εφαρμόσεις ξαφνικά! Γιατί τότε δεν γίνεσαι πιστευτός! Μοιάζει ξένο ρούχο πάνω σου και τότε σε καταλαβαίνουν όλοι! Και οι φίλοι και οι αντίπαλοι…

Είναι ήδη γνωστό ότι η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας με τίμησε προτείνοντάς μου να είμαι και εγώ υποψήφιος για το κομματικό χρίσμα… Παρ' όλο λοιπόν που θα ήταν φυσιολογικό να με ενδιέφερε, μιας και η αγάπη μου για την Πάτρα και η αγωνιστική μου διάθεση για προσφορά είναι δεδομένη, στην χρονική στιγμή που έγινε η πρόταση το παράβλεψα και το αποσιώπησα σαν γεγονός. Νόμιζα ότι μια ακόμα υποψηφιότητα δεν θα απέδιδε κάτι ιδιαίτερο σε όσα οι συμπολίτες μας και ο δήμος Πατρέων αντιμετωπίζουν. Πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω, ότι στην περίοδο που βιώνουμε και με τα προβλήματά που αντιμετωπίζει η Πάτρα έχουμε ανάγκη από συνοχή και ενότητα τόσο στις τακτικές όσο και στα πρόσωπα. Ζητούμενο είναι η σύνθεση η οποία οδηγεί και σε λύσεις αποτελεσματικές και βιώσιμες.

Το να σπας το κεφάλι σου  στον τοίχο δεν  δείχνει κανενός  είδους σοφία αλλά ένα πείσμα και  μια εσωστρέφεια  που δεν εξυπηρετεί κανένα σκοπό. Ειδικά αυτόν τον σκοπό  που όλοι λέμε ότι  έχουμε: Να υπηρετήσουμε με τον καλύτερο τρόπο  αυτή τη πόλη και τους συμπολίτες μας. Και επιτέλους θα πρέπει να αντιλαμβανόμαστε καλύτερα την πραγματικότητα. Κανένα παρελθόν και καμία προσωπική πορεία, δεν επιβάλει κάποιου είδους επετηρίδα, που λέει ότι τώρα ήλθε η σειρά σου για να αναλάβεις εσύ την πιθανή επιτυχία ή αποτυχία. Ακριβώς το αντίθετο η εποχή επιβάλει λύσεις καινούριες, φρέσκες που να μπορούν να οδηγήσουν την πόλη σε δρόμους ανατροπής των κακώς κειμένων.

Το ξανασκέφτομαι  λοιπόν:

Μιας και δεν μπορούμε να απεμπολήσουμε τις  προσωπικές μας φιλοδοξίες και να στηρίξουμε –όλοι μαζί- έναν πραγματικά καινούριο υποψήφιο Δήμαρχο, έντιμο, με ιδέες, με πραγματικό πολιτικό παρελθόν και φυσικά με σαφές ανεξάρτητο προφίλ, γιατί να μην έθετα και εγώ με την σειρά μου τον εαυτό μου στην διάθεση της παράταξης;

Και εγώ  μαζί με τους άλλους!

Τα παραπάνω δεν είναι καθόλου αστεία! Είναι πάρα πολύ σοβαρά… Απλώς εμείς χάνουμε ξαφνικά τη σοβαρότητα μας! Μια σοβαρότητα που με αγώνα και κόπο έχουμε καταφέρει να πείσουμε τους συμπολίτες μας ότι διαθέτουμε, είτε εργαζόμενοι είτε υλοποιώντας πολιτικές…

Ας το καταλάβουμε αυτό πριν να είναι αργά τόσο για την Πόλη μας όσο και για την Παράταξη που (δεν) θέλουμε να εκπροσωπούμε!

Σπύρος Π. Πολίτης

Δημοτικός Σύμβουλος

Ηλεκτρολόγος  Μηχανικός"