Βάστα δάσκαλε γιατί σπάνια κατέληγα εκεί που ήθελα να πάω…

Βαδίζουμε χωρίς προορισμό , και πρέπει να έχουμε οξυμένες τις αισθήσεις μας.Άλλωστε ο παραλογισμός του υπουργείου μας και όχι ΜΟΝΟ μας κάνει …"Να πεθαίνουμε κάθε μέρα. Να γεννιόμαστε κάθε μέρα. Ν' αρνιόμαστε ό,τι έχουμε κάθε μέρα"
Να μη ξεχνάμε …

Το "έγκλημα" σε βάρος των συναδέλφων μας, που ζητούσαν απόσπαση, ολοκληρώθηκε, αφού το Υπουργείο αυτοδιαψεύστηκε με προσλήψεις αναπληρωτών δασκάλων ΕΣΠΑ για τα ολοήμερα τμήματα 
Οι συνάδελφοι εκτός ελαχίστων, δε θα μπορέσουν να αποσπαστούν πλησιέστερα στα σπίτια τους και στις οικογένειές τους.

Οι αναπληρωτές ΕΣΠΑ καταλαμβάνουν συγκεκριμένες θέσεις οπότε οι μόνιμοι συνάδελφοι απογοητεύονται. 
Τι να πω σ’ αυτό το ανοργάνωτο πλαίσιο, σε ένα ελλιπέστατα χρηματοδοτούμενο, κακοσυντηρημένο και μίζερο σχολείο, με την αυτοπεποίθησή του να βουλιάζει, ο δάσκαλος καλείται να παράγει εκπαιδευτικό έργο.

Το σχολείο βομβαρδίζεται καθημερινά με αλληλοσυγκρουόμενες εγκυκλίους της ανεύθυνης πολιτικής ηγεσίας που αναιρούν η μία την άλλη, με αποτέλεσμα τη δυσκολία οργάνωσης του εκπαιδευτικού έργου, καθώς τα ωράρια των διδασκόντων και τα ωρολόγια προγράμματα βρίσκονται συνεχώς στον αέρα.

Η σύγχυση που επικρατεί στα ανώτερα κλιμάκια της εκπαίδευσης προδίδει την απουσία σοβαρού σχεδιασμού, επιτείνοντας το κλίμα ρευστότητας και ανασφάλειας στο διδακτικό προσωπικό.

Βάστα δάσκαλε γιατί σπάνια κατέληγα εκεί που ήθελα να πάω…