Πολλοί Πατρινοί παρέστησαν στην λογοτεχνική παρουσίαση της Ευγενίας Παπανδρέου στο αναγνωστήριο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης

Εξαιρετικά πήγε η βραδιά παρουσίασης της νέας ποιητικής συλλογής της Ευγενίας Παπανδρέου «Με λένε και ειμαρμένη» (εκδόσεις Γαβριηλίδης) που πραγματοποιήθηκε πριν μερικές μέρες στον φιλόξενο χώρο του αναγνωστηρίου της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πατρών στην οδό Μαιζώνος.

Η αίθουσα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης αποδείχθηκε μικρή για να χωρέσει τους φίλους της ποίησης της Πατρινής συμβολαιογράφου και λογοτέχνιδας Ευγενίας Παπανδρέου. Το δεύτερο αξιόλογο ποιητικό της βιβλίο είχε πρωτοπαρουσαιστεί στην Αθήνα, στον «Ιανό» τον περασμένο Νοέμβριο με ιδιαίτερη επιτυχία.

Μάλιστα το «Με λένε και ειμαρμένη» ήδη έχει φτάσει στην τρίτη του έκδοση. Ομιλητές της λογοτεχνικής βραδιάς στην Πάτρα ήταν ο Χρήστος Τερέζης, καθηγητής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Πατρών και ο φιλόλογος και συγγραφέας Φώτης Δημητρόπουλος, ενώ σύντομο χαιρετισμό απηύθυνε ο πανεπιστημιακός Βασίλης Μακιός που στη συνέχεια διάβασε ποιήματα από τη συλλογή της Ευγενίας Παπανδρέου.

Όπως σημειώνεται σε ρεπορτάζ του σάιτ pelop.gr της εφημερίδας «Πελοπόννησος», ο κ. Χρήστος Τερέζης ανέφερε, μεταξύ άλλων πως «η δεύτερη ποιητική συλλογή της Ευγενίας Παπανδρέου με ιδιαίτερη άνεση εντάσσεται στην κατηγορία της λυρικής παραγωγής.

Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι ότι συνδυάζει τα χαρακτηριστικά της αρχαίας ελληνικής και της νεότερης-σύγχρονης λυρικής ποίησης... Όπως κινούνται τα ποιήματα, τα οποία, θα μου επιτρέψετε να τα χαρακτηρίσω σε πολλές περιπτώσεις ως ελεγχόμενα, δεχτείτε λιγάκι αυτή την αντίφαση, ως ελεγχόμενα από μία αταξία, η οποία ανήκει όπως αισθάνομαι στην ίδια την ιδιομορφία των βηματισμών της δημιουργού. Παρουσιάζουν ένα κύκλο αντιθέσεων, αντιστάσεων, προβολών κινήσεων στην εσωτερικότητα μέσα από μία ανάπλαση του φυσικού κόσμου ώστε το ίδιο το περιβάλλον το φυσικό, να καταστεί συγχρόνως ως γενετικό γεγονότων.

Παράγει, δηλαδή, η φύση υπό την οπτική η οποία η ίδια τη θεάται, έναν κόσμο γεγονότων, νοημάτων και σημασιών… Προς το τέλος της συλλογής διαπιστώνουμε ότι η δημιουργός αρχίζει και φέρνει στο προσκήνιο ζητήματα τα οποία έχουν σχέση με την τρέχουσα κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, με τους όρους που έχουνε συγκροτήσει το σύγχρονο πολιτικό "υποκείμενο", το οποίο βρίσκεται σε έναν πληθωρισμό του λόγου, μία ασάφεια της συνείδησής του, ένα πρόσωπο το οποίο συμπράττει και συμπαίζει το κατεστημένο και το αναπαράγει, ένα πρόσωπο που αρνείται να γίνει αντιστέλεχος και γίνεται στέλεχος του συστήματος. Αυτή λοιπόν η σύλληψη θα έλεγα ότι είναι ευφυής».

Ο φιλόλογος Φώτης Δημητρόπουλος, με τη σειρά του τόνισε ότι «η Ευγενία Παπανδρέου στο πρώτο της ποίημα καταπιάνεται με τον γνωστό, βεβαίως, μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης, αλλά, με τον δικό της τρόπο έργω και λόγω ποιητικόν και εξαισίως πρωτότυπον. Η ποιήτρια αντιστρέφει την κλασική εκδοχή του μύθου, με ευαισθησία που ξεχειλίζει την εσωτερικότητά της και δημιουργεί κατά τη γνώμη μου το πρόπλασμα μιας ''εν δυνάμει τραγωδίας'', ένα δραματικό έργο που ανταποκρίνεται στις αριστοτελικές προδιαγραφές της τραγικής ποίησης και θα αποτελέσει, κατά την γνώμη μου την ταπεινή, σταθμό στην εξέλιξη αυτού του μύθου.

Η Ευγενία Παπανδρέου με την “Ειμαρμένη”, συντονίζει τον συναισθηματικό μας κόσμο, θερμαίνει τη διανόησή μας και με τη στοχαστική και εικονοκλαστική ποιητική της δύναμη όχι μόνο μας καθαίρει, αλλά δίνει κι ένα δυναμογόνο παλμό στο φως που ο καθένας κρύβει στα σπλάχνα του».