Γιάννης Τσεκλένης: Η Λαμπέτη, η Κριθαριώτη και η περιπέτεια της υγείας του

Ο Γιάννης Τσεκλένης, μια προσωπικότητα που πάλεψε για την ανάδειξη της Ελλάδας στο εξωτερικό μιλά για την Έλλη Λαμπέτη, τις στολές που σχεδίασε η Σήλια Κριθαριώτη για την Ολυμπιακή Αεροπορία αλλά αναφέρθηκε και στην περιπέτεια που είχε με την υγεία του. «Με τη Λαμπέτη συνεργάστηκα το 1968, που ντύθηκε με όλα τα highlight της συλλογής μου τότε. Ήταν μια υπέροχη συνεργασία, αλλά πικράθηκα πολύ όταν έμαθα ότι η Ελλη στεναχωρήθηκε γιατί είχε προβληθεί περισσότερο η συλλογή των ρούχων μου παρά εκείνη. Είχαν γράψει τότε πως η Ελλη δεν είχε ντυθεί ποτέ καλύτερα. Την είχε πειράξει αυτό. Την πήρα στο τηλέφωνο για να της πω πως έχει γίνει ένα μεγάλο αφιέρωμα για τα ρούχα και μου λέει: «Τι είναι το αφιέρωμα; Τσεκλένης ή Λαμπέτη;» και της είπα: «Έλα, βρε Έλλη, για όνομα του Θεού».
Όσο για τις στολές που σχεδίασε η Σήλια Κριθαριώτη για την Ολυμπιακή Αεροπορία τόνισε: «Οι στολές της Σήλιας Κριθαριώτη μου έχουν προκαλέσει επαγγελματικό φθόνο. Το βράδυ της παρουσίασης που τις έβλεπα από την τηλεόραση ζήλεψα. Δεν θα μπορούσα να τις κάνω τόσο ωραίες. Τις καμαρώνω σχεδόν κάθε εβδομάδα που πετάω».
Έχει δεχθεί ποτέ ευχαριστίες από το Ελληνικό κράτος για την προώθηση της χώρας μας στα πέρατα της Γης; «Μη βάλω τα γέλια. Δεν έχει δώσει σε κανέναν, γιατί να δώσει σε μένα; Δίνει σε μεταφραστές, διπλωματικούς, δημοσίους υπαλλήλους. Δεν ξέρει να βραβεύει το κράτος. Έγινε η «Πάπυρος Λαρούς» και έχει όλους του Γάλλους σχεδιαστές και τους ανθυπομεταφραστές. Οχι μόνο δεν αναφέρει εμένα, που είμαι το λιγότερο, δεν αναφέρει τον Γιάννη Ντεσέν, τον μεγαλύτερο δημιουργό μόδας».
Όσο για τη γυναίκα του δήλωσε: «Η Έφη Μελά ήταν επί είκοσι δύο χρόνια το κορυφαίο μοντέλο στην Ελλάδα. Έγραψε μια μεγάλη ιστορία στον χώρο και μια μεγάλη ιστορία στη ζωή μου. Είναι δίπλα μου σαράντα πέντε χρόνια. Με στήριξε στα δύσκολα. Με άντεξε και είναι το σημαντικότερο, γιατί είμαι πολύ δύσκολος άνθρωπος. Της αξίζουν τα εύσημα. Είναι κορυφαία προσωπικότητα, σύντροφος και σύζυγος. Με εμπνέει και σε ό,τι κάνω σήμερα. Αν ηχογραφήσετε τους ομηρικούς καβγάδες που κάνουμε σπίτι μας, θα φρίξετε. Ωστόσο, είναι όλοι παραγωγικοί».
Τέλος, αναφέρθηκε στην περιπέτεια υγείας του: «Το 1975 προσβλήθηκα από ένα μελάνωμα στο αριστερό μου χέρι. Έχω χάσει αρκετούς από μελάνωμα, τόσους που στατιστικά δεν έπρεπε να χάσω σε τόσο μικρό περίγυρο. Δεν ήξερα, ήμουν ξανθοκόκκινος με φακίδες στα νιάτα μου. Εκανα μια επέμβαση στην Αμερική για να σώσω το χέρι μου. Δυστυχώς, υπήρχε μετάσταση, παρ’ όλο που είχα κάνει μια σοβαρή ανοσοθεραπεία, στην οποία οφείλω την επιβίωσή μου μετέπειτα. Αυτή είναι και η απάντηση στον καρκίνο. Εκείνο που θέλω να τονίσω είναι να μη λέτε τον καρκίνο επάρατη νόσο... Ήταν δύσκολη για μένα η επέμβαση, γιατί ήξερα ότι θα ξυπνήσω με ένα χέρι μείον. Δείλιασα μία μέρα πριν. Σκέφτηκα να φύγω αλλά ντράπηκα τη γυναίκα μου, το παιδί μου και τους φίλους μου. Δεν μπορούσα να το σκάσω από το νοσοκομείο. Σημασία έχει ότι κέρδισα τη μάχη. Εμένα μου στοίχησε πολύ ότι το κοινολόγησα. Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα με άφησε ξεκρέμαστο. Ολοι με θεωρούσαν πεθαμένο. Αναγκάστηκα μετά την επέμβαση να φύγω για να δουλέψω».