Το πρόγραμμα προβολών της Παμμικρασιατικής Κινηματογραφικής Λέσχης

Τον δεύτερο κύκλο προβολών της ξεκινά η η Παμμικρασιατική κινηματογραφική λέσχη, κάθε Σάββατο στις 8 το βράδυ στα γραφεί του Συλλόγου στην πλατεία Ελευθερίας των Προφυγικών της Πάτρας με ελεύθερη είσοδο. Οι διοργανωτές σε ανακοίνωσή τους αναφέρουν:

"Η τέχνη δεν έχει καμία υποχρέωση να είναι η πολυτέλεια των ακαμάτηδων. Κάθε τέχνη οφείλει να 'χει κοινωνική αποστολή και χρησιμότητα..." (Ντ. Ντιντερό).

Αυτή η κοινωνική αποστολή και χρησιμότητα προβάλλει περίτρανα μέσα από τη σοβιετική τέχνη, αλλά και από την τέχνη άλλων χωρών προοδευτικών δημιουργών, που παραμένει ανεξίτηλη στο χρόνο.

Έτσι η Παμμικρασιατική κινηματογραφική λέσχη, ξεκινώντας με την οπτικοακουστική συμφωνία του Βερτόφ ¨Τρία τραγούδια για τον Λένιν¨ αφιερώνει τα

τελευταία Σαββατόβραδα αυτού του κινηματογραφικού κύκλου σε αριστουργήματα του Σοβιετικού κινηματογράφου. Ταινίες αφιερωμένες στον Οκτώβρη του 1917 και το ξεκίνημα ενός νέου τρόπου ζωής πρωτόγνωρου για τα λαϊκά στρώματα της εποχής.»

Το πρόγραμμα των προβολών έχει ως εξής:

Σάββατο 19/1 Το μεροκάματο του τρόμου

(1953)

Διάρκεια: 131’

Σκηνοθεσία: Henri Clouzot

Σε μια χώρα της Λατινικής Αμερικής, τέσσερις ξεπεσμένοι Ευρωπαίοι τυχοδιώκτες αναλαμβάνουν να μεταφέρουν με δύο φορτηγά, μέσα από δύσβατους χωματόδρομους, μια μεγάλη ποσότητα νιτρογλυκερίνης, για λογαριασμό μιας αμερικανικής εταιρείας πετρελαίου. Ο υπεύθυνος της εταιρείας απέφυγε να αναθέσει σε ντόπιους την επικίνδυνη αυτή αποστολή, για να μην αναγκαστεί να πληρώσει

αποζημίωση στις οικογένειές τους σε περίπτωση θανάσιμου δυστυχήματος. Στη διαδρομή, και ενώ σε κάθε τους βήμα παραμονεύει ο κίνδυνος, οι αρχικά φιλικές σχέσεις τους θα γίνουν ανταγωνιστικές, κρυμμένα μυστικά από το σκοτεινό παρελθόν τους θα έρθουν στο φως και οι τέσσερις άντρες θα αποκαλύψουν τον πραγματικό εαυτό τους...

Παίζουν: Ιβ Μοντάν, Σαρλ Βανέλ, Φόλκο Λούλι, Πίτερ βαν Εϊκ, Βέρα Κλουζό, Ντάριο Μορένο

Σάββατο 26/1 Άρωμα Γυναίκας

(1992)

Διάρκεια: 157’

Σκηνοθεσία: Μάρτιν Μπρέστ

Ο Σλέιντ, ένας απόστρατος συνταγματάρχης, περνάει τις μέρες του μόνος στο δωμάτιό του, με μοναδική συντροφιά το ποτό. Απογοητευμένος, θυμωμένος και σαρκαστικός άνθρωπος. Ήταν πάντα μοναχικός τύπος, αλλά η τάση του για απομόνωση έγινε πιο έντονη από τότε που τυφλώθηκε. Ο Σλέιντ έμεινε τυφλός από δικό του λάθος και από τότε η μοναδική του ευχαρίστηση στη ζωή είναι το ποτό και η άσχημη συμπεριφορά του προς τους ανθρώπους.

Η ζωή του αλλάζει, όταν ο Τσάρλι, ένας φοιτητής που έχει ανάγκη από χρήματα, αναλαμβάνει να του κρατά συντροφιά.

Η ταινία, σκιαγραφεί μια σειρά από περιπέτειες, αλλά και ψυχολογικές συγκρούσεις που περνά ένα ετερόκλητο δίδυμο το οποίο θα γνωρίσει την αξία της ζωής σ' αυτό το εκπληκτικό ριμέικ της ομώνυμης ταινίας του Ντίνο Ρίζι.

Την παράσταση κλέβει ο Αλ Πατσίνο. Μαζί του οι Κρις Ο' Ντόνελ, Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν

Σάββατο 2/2 Χορεύοντας στο σκοτάδι

(2000)

Διάρκεια: 140’

Σκηνοθεσία: Λαρς φον Τρίερ

Δραματικό μιούζικαλ, δανικής παραγωγής. Στις αρχές της δεκαετίας του '60, μια Τσέχα μετανάστρια, εργάτρια σε ένα επαρχιακό εργοστάσιο, η Σέλμα πάσχει από μια κληρονομική αρρώστια, που την οδηγεί σταδιακά στην τύφλωση. Χωρίς να αποκαλύπτει το προσωπικό της δράμα σε κανέναν, ούτε στους

καλύτερους φίλους της, η Σέλμα εργάζεται σκληρά, προσπαθώντας να συγκεντρώσει τα χρήματα που χρειάζονται, για να εγχειριστεί εγκαίρως ο μικρός γιος της, ώστε να μην έχει κι αυτός την ίδια θλιβερή μοίρα.

Ως «αντίδοτο» στη δυστυχία της, η Σέλμα, βρίσκει καταφύγιο στα αγαπημένα της μιούζικαλ. Επιδιώκει να πάρει ένα ρόλο σε ένα τοπικό ερασιτεχνικό ανέβασμα της «Μελωδίας της ευτυχίας» και, πολύ συχνά, αφήνει τη φαντασία της να μετατρέπει τη «σκοτεινή» πραγματικότητα σε έναν ονειρικό κόσμο,

σαν αυτόν των μιούζικαλ. Όταν ο τοπικός αστυνόμος, Μπιλ Χιούστον, της ζητάει να του δανείσει χρήματα, η Σέλμα κάνει ένα λάθος που θα αποδειχτεί μοιραίο: του εκμυστηρεύεται το μυστικό της.

Παίζουν: Μπγιορκ, Κατρίν Ντενέβ, Βλάντικα Κόστικ, Ντέιβιντ Μορς, Κάρα Σέιμουρ.

Σάββατο 16/2 Ο κλέψας του κλέψαντος

(1958)

Διάρκεια: 102’

Σκηνοθεσία: Mario Monicelli

Ο κλέψας του κλέψαντος παρακολουθεί μια ομάδα τρισάθλιων γελοιογραφικών τύπων. Τύπων που κανένας «σοβαρός» άνθρωπος δε θα ασχολιόταν μαζί τους. Τύπων που αγγίζουν τα όρια της καρικατούρας. Και που όμως (ποιος θα το αρνηθεί;) είναι και αυτοί άνθρωποι. Ανθρωποι με αξιοπρέπεια. Ερωτεύονται. Θυμώνουν. Ελπίζουν. Ονειρεύονται («οι συνηθισμένοι άγνωστοι», είναι ο ιταλικός τίτλος).

Αλλά η ταινία, με αφορμή τις κωμικές περιπέτειες των ηρώων της, δίνει την ευκαιρία στον φακό (άψογη μαυρόασπρη φωτογραφία) να καταγράψει το κοινωνικό περιβάλλον. Μας αποκαλύπτει τη μεταπολεμική Ιταλία η οποία, ως γνωστόν, βγήκε άγρια τραυματισμένη (ηθικά-οικονομικά) από το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.

Μας αποκαλύπτει τη φτώχεια, αλλά και την «καινούρια» ζωή που χτίζεται (τα πρώτα τσιμέντα, η εξαθλίωση μεγάλης μάζας ανθρώπων, αλλαγή «ηθικών», κοινωνικών και πολιτικών αξιών).

Παίζουν: Βιτόριο Γκάσμαν, Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Κλαούντια Καρτινάλε, Ρενάτο Σαλβατόρι, ο μεγάλος Τοτό κ.ά.

Σάββατο 23/2 Τα χρόνια της θύελλας

(1984)

Διάρκεια: 107’

Σκηνοθεσία: Νίκος Τζήμας

Η ταινία πραγματεύεται την πορεία της επιστροφής δύο μαχητών του ΔΣΕ, μετά την καταστροφή της μονάδας τους από τον εθνικό στρατό. Κατά τη διάρκεια του γυρισμού, προσπαθώντας να περάσουν τα βουνά για το σπίτι τους, καταδιώκονται από τους μηχανισμούς του αστικού κράτους, τον τακτικό στρατό,

τη χωροφυλακή.

Παράλληλα, γίνεται αναδρομή στο τι έχουν ζήσει όλη τη δεκαετία του '40, παίρνοντας μέρος και αυτοί μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ και του ΔΣΕ, στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και στην κορυφαία φάση της ταξικής πάλης στη χώρα μας, αντίστοιχα. Κατά τη διάρκεια της καταδίωξής τους, θα τους βοηθήσουν χωριάτες, άνθρωποι του μόχθου, με ό,τι μέσα διαθέτουν.

Ομως δεν τα καταφέρνουν.

Πιάνονται αιχμάλωτοι και δολοφονούνται. Από τις διώξεις κατά των κομμουνιστών, που είναι κύριο χαρακτηριστικό εκείνης της περιόδου, δε θα γλιτώσουν ούτε οι δικοί τους. Μέσα από την ταινία, προβάλλεται η αποφασιστικότητα αυτών των ανθρώπων, η γενναιότητά τους, η πίστη τους για το δίκιο του αγώνα τους και τελικά η απόφασή τους, για αυτόν ακριβώς το λόγο, να βαδίσουν με το κεφάλι ψηλά ως το τέλος.

Παίζουν: Μάνος Κατράκης, Τίτο Βανδής, Χρήστος Καλαβρούζος κ.ά.

Σάββατο 2/3 Η κάθοδος των εννιά

(1984)

Διάρκεια: 103’

Σκηνοθεσία: Χρήστος Σιόπαχας

Πρόκειται για ταινία του 1984 σε σκηνοθεσία του Χρίστου Σιοπαχά, βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα.

Εξιστορεί την πορεία των εννιά τελευταίων μαχητών τους ΔΣΕ που απόμειναν οπλισμένοι στον Ταΰγετο το καλοκαίρι του '49, μετά από τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του εθνικού στρατού στην περιοχή, γνωστές ως επιχείρηση «Περιστέρα».

Πρωταγωνιστούν οι Χρήστος Καλαβρούζος, Αντώνης Αντωνίου, Βασίλης Τσάγκλος κ.ά. Βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ της Μόσχας, όπως και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Σάββατο 9/3 Ο θάνατος του εμποράκου (1985)

Διάρκεια: 130’

Σκηνοθεσία: Φόλκερ Σλέντορφ

Ο Γουίλι Λόμαν πάλευε το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του να συντηρήσει την οικογένειά του ως πλανόδιος πωλητής, ζώντας ταυτόχρονα με την ψευδαίσθηση της επικείμενης επιτυχίας. Καθώς τα χρόνια περνούν, χάνει την επαφή του με την πραγματικότητα, αφού μετά από κάθε αποτυχία, βρίσκει καταφύγιο στο παρελθόν.

Η ζωή όμως του επιφυλάσσει ένα δυνατό χτύπημα καθώς χάνει τη δουλειά του, ενώ την ίδια στιγμή αναγκάζεται να αποδεχτεί το γεγονός ότι ο μεγαλύτερος γιος του είναι ένας άνεργος κλεπτομανής κι ο μικρότερος, ένας κυνικός γυναικάς.

Ο Γουίλι σκέφτεται πλέον την αυτοκτονία, μην μπορώντας να αντέξει το γεγονός ότι η ζωή του δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μία αποτυχία.

Παίζουν: Ντάστιν Χόφμαν, Τζον Μάλκοβιτς, Τσαρλς Ντέρνινγκ, Κέιτ Ριντ, Στίβεν Λανγκ.

Σάββατο 16/3 Τρία τραγούδια για τον Λένιν

(1963)

Διάρκεια: 54’

Σκηνοθεσία: Ντζίγκα Βερτόφ

Πρόκειται για μια ταινία που γυρίστηκε το 1934 και αποτελεί μια συνταρακτική οπτικοακουστική συμφωνία, η οποία δομείται γύρω από τρία λαϊκά τραγούδια αφιερωμένα στον Λένιν, από τα μυριάδες που γράφτηκαν από άγνωστους, λαϊκούς συνθέτες για να υμνήσουν τον ηγέτη της Επανάστασης. Ο Βερτόφ διαλέγει συνειδητά τρία από αυτά, τα οποία γράφτηκαν στις ανατολικές Δημοκρατίες της Σοβιετικής

Ενωσης, σαν μέσο για να δείξει την εμφάνιση και ανάπτυξη ενός νέου, πρωτόγνωρου τρόπου ζωής στις καθυστερημένες αυτές χώρες και όχι για να κάνει μια ταινία με κύριο θέμα τον Λένιν.