Παράσταση αλληλεγγύης στους απεργούς της Ελληνικής Χαλυβουργίας

Η θεατρική ομάδα πείρα(γ)μα στηρίζει τον αγώνα των απεργών στην «Ελληνική Χαλυβουργία» και, κατόπιν συνεννόησης με το Σωματείο τους, οργανώνει παράσταση αλληλεγγύης την Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2012, στις 8:00μμ στο «Γυάλινο Μουσικό Θέατρο», Λ. Συγγρού 143, με τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη, σε μετάφραση Ειρήνης Μελά και σκηνοθεσία Αγγελικής Κασόλα.

Όλα τα έσοδα της παράστασης θα αποδοθούν στους απεργούς της Χαλυβουργίας. Διάρκεια παράστασης: 2 ώρες
Τιμή εισόδου: 6 ΕΥΡΩ.
Για κρατήσεις, το κοινό μπορεί να επικοινωνήσει στο τηλ: 210-9316.101 ή στο e-mail: [email protected].
Οι παραστάσεις του «Πλούτου» συνεχίζονται κανονικά κάθε Δευτέρα στις 9μμ.

Ο «ΠΛΟΥΤΟΣ» ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ ΣΤΟ ΓΥΑΛΙΝΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ είναι μια μουσικοθεατρική ουτοπία για δίκαιη αναδιανομή του πλούτου, μια διαδραστική λαϊκή κωμωδία με τεντζερέδια, μπρίκια, κατσαρόλια και δείγμα... κατοχικού μεζέ. Η παράσταση αντλεί την μουσική της από το δημοτικό τραγούδι, καθώς και από σημαντικούς Έλληνες δημιουργούς (Θοδωράκης, Μαρκόπουλος, Άσιμος, Αγγελάκας, Αποστολάκης, Τζαβέλλας) που σημάδεψαν μουσικά την εποχή μας.  Τέλος ενσωματώνει το λόγο αγαπημένων Ελλήνων ποιητών, Κώστα Βάρναλη, Τάσου Λειβαδίτη, Μήτσου Κασόλα και Μανόλη Πολέντα ως σύντομες σύγχρονες εμβόλιμες «παραβάσεις» στις σκηνές της Πενίας και του Συκοφάντη, σε ένα κατά τα άλλα αγέραστο κείμενο μέσα στους αιώνες.

Ο «Πλούτος» γράφτηκε γύρω στο 388 π.Χ., όταν πλέον η Αθηναϊκή Δημοκρατία έχει παρακμάσει, και αποτελεί την τελευταία σωζόμενη κωμωδία του Αριστοφάνη.
Ο θεός Πλούτος είναι τυφλός, με αποτέλεσμα να πηγαίνει μόνο προς τους πονηρούς, τους άδικους και τους ανέντιμους, ενώ οι σοφοί, οι τίμιοι και οι εργατικοί υποφέρουν.  Ο φτωχός πλην έντιμος αγρότης Χρεμύλος, μετά από χρησμό του Απόλλωνα, ακολουθεί τον τυφλό Πλούτο, τον κάνει να βρει το φως του και από άδικος να καταστεί δίκαιος, αφού πρώτα εξορίσει μαζί με τον χορό την Πενία από τη σκηνή.  Με την εκπλήρωση της ουτοπίας (θεραπείας) και την αποκατάσταση της δικαιοσύνης, ένα γαϊτανάκι από χαρακτηριστικούς τύπους παρελαύνει από τη σκηνή, είτε για να ευχαριστήσει τον θεό Πλούτο, είτε για να τον κατηγορήσει, με κομβική τη σκηνή του Συκοφάντη (το δεύτερο πρόσωπο που εξορίζει ο ποιητής από τη σκηνή) και το έργο καταλήγει εορταστικά από το προσωπικό όφελος στο συλλογικό, με την τοποθέτηση του Πλούτου στο θησαυροφυλάκιο της Πόλης για την ευημερία των πολιτών της...

Καθώς η «Πενία» και η συνεπακόλουθη καταστρατήγηση της ποιότητας της προσωπικής και της πολιτικής ζωής μας, σα μαύρο σύννεφο εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη και χτυπάει την πόρτα μας όλο και πιο δυνατά, η ομάδα πείρα(γ)μα αρνείται να καταπέσει σε κατάθλιψη, αντιστέκεται μέσα από τη δημιουργία και ανακαλύπτει στον Αριστοφάνη έναν σύμμαχο.

Μέσα από ένα λόγο δημοκρατικά αναρχικό, αλλά και λόγο ανθρώπινο, ο Αριστοφάνης επιμένει στη χαρά της ζωής ως ύψιστο αγαθό, στη γιορταστική διακωμώδηση και στην εκδίωξη από σκηνής κάθε άδικης και ανέντιμης εξουσίας που τη «ζωή μας κυνηγά...».