Πάτρα: Μια πρόταση από έναν "φαν" της λαϊκής αγοράς

Τα ψώνια στη λαϊκή αγορά είναι πραγματική απόλαυση. Οι στεντόρειες φωνές των πωλητών, οι γεμάτοι με τα φρέσκα λαχανικά πάγκοι, ο κόσμος που πάει και έρχεται, το ξεπούλημα της τελευταίας στιγμής, όλα, μα όλα, συνθέτουν ένα γραφικό σκηνικό από το παρελθόν.

Μήπως, όμως, ήλθε η ώρα να το εγκαταλείψουμε, ακόμη κι αν μας λείψει, ακόμη κι αν το νοσταλγήσουμε στο μέλλον;

Πριν από λίγες μέρες οι παραγωγοί των λαϊκών αγορών προχώρησαν σε μια (σπάνια, ομολογουμένως) απεργιακή κινητοποίηση, διεκδικώντας την ικανοποίηση βασικών οικονομικών αιτημάτων τους.

Δεν θα σταθώ στα αιτήματα αυτά καθαυτά. Θα σημειώσω, ωστόσο, ότι στα αιτήματα που πρόβαλαν, και προβάλουν, θα έπρεπε κατά την ταπεινή μου γνώμη να συμπεριλαμβάνεται και αυτό της απομάκρυνσης των λαϊκών αγορών από το κέντρο της πόλης.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, σπεύδω να διευκρινίσω ότι ψωνίζω στη λαϊκή αγορά κάθε εβδομάδα και μου αρέσει. Με άλλα λόγια, είμαι «φαν» της λαϊκής. Μόνο που θεωρώ ότι η εκ περιτροπής λειτουργία λαϊκών αγορών σε κεντρικούς δρόμους της Πάτρας είναι πλέον αναχρονιστική. Έρχεται κυριολεκτικά από τον περασμένο αιώνα, από μια άλλη εποχή, από μια διαφορετική, πολύ μακρινή Πάτρα. Μια Πάτρα η οποία, προφανώς, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη σημερινή.

Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους στις μέρες μας η ύπαρξη των λαϊκών αγορών στο κέντρο επιβαρύνει σημαντικά τη λειτουργία της πόλης και έχει κι ένα σημαντικό (μήπως είναι πλέον και δυσβάστακτο;) οικονομικό κόστος.

Αλήθεια, έχει υπολογιστεί με ακρίβεια, πόσα χρήματα και πόσες εργατοώρες απαιτούνται για τον καθαρισμό από τον δήμο των περιοχών όπου διεξάγονται οι λαϊκές αγορές μετά το τέλος της λειτουργίας τους;

Στον αντίποδα, λοιπόν, θα πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά τη δημιουργία στεγασμένων λαϊκών αγορών, σε μόνιμη βάση. Γιατί να μην υπάρχουν, φερ’ ειπείν, δύο μόνιμες στεγασμένες λαϊκές αγορές στα δύο άκρα της Πάτρας;

Και η λειτουργία της πόλης δεν θα επιβαρυνόταν, αλλά και όσοι δραστηριοποιούνται σ’ αυτές δεν θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με το κρύο και το αγιάζι, με τις βροχές και με τον ήλιο. Θα δούλευαν σε ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες, θα υπήρχαν βρε αδελφέ και δυο τουαλέτες (που λέει ο λόγος) για τη σωματική ανάγκη, τόσο των πωλητών όσο και του κόσμου που ψωνίζει σ’ αυτές. Μιλάμε για τα πλέον αυτονόητα πράγματα. Ή μήπως δεν τα βλέπουν όλοι ως αυτονόητα;

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, θέλω να πιστεύω ότι, κάποια στιγμή, και όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες, θα αρχίσουμε να βλέπουμε ως πόλη «ζεστά» αυτήν την προοπτική, από την οποία θα κερδίσουν όλοι και δεν θα χάσει κανένας. Κυρίως, η Πάτρα…