Καθολική Λαϊκή Αντίδραση η Μόνη Απάντηση

Τέσσερις μόλις μήνες έχουν περάσει από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου και η τρικομματική Κυβέρνηση ετοιμάζεται να φέρει στη Βουλή για ψήφιση ένα τρίτο Μνημόνιο το οποίο θα περιλαμβάνει μέτρα πολύ σκληρότερα από τα προηγούμενα.

Ο Ελληνικός Λαός βρίσκεται πάλι μπροστά σε ένα όργιο εκβιασμών και απειλών τόσο από τους Ευρωπαίους «Εταίρους» όσο και από το εγχώριο Μνημονιακό μπλοκ με προφανή σκοπό να καμφθούν οι αντιστάσεις του και να δεχθεί αδιαμαρτύρητα τα εξοντωτικά μέτρα.

Το δόγμα του ΣΟΚ σε πλήρη εφαρμογή για μία ακόμη φορά προκειμένου να επιτευχθεί ο στρατηγικός στόχος της αλλαγής του οικονομικού μοντέλου της χώρας που δεν είναι άλλος από την απόλυτη φιλελευθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας με ότι αυτό συνεπάγεται σε μισθούς, συντάξεις, καθώς και στην εξακολούθηση ύπαρξης του κοινωνικού κράτους στην πατρίδα μας.

Η Κυβέρνηση Σαμαρά και τα κόμματα που τη στηρίζουν πλήρως ευθυγραμμισμένα με την πολιτική της Τρόικας και των τοκογλύφων επισπεύδουν με τα μέτρα που παίρνουν τη διαδικασία της φιλελευθεροποίησης, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ελεγχόμενης ανατροπής του σημερινού πολιτικού συστήματος με τη δημιουργία νέων πολιτικών σχηματισμών, οι οποίοι δεν θα χρεώνονται στα μάτια του λαού τις μνημονιακές πολιτικές και τη διαφθορά και θα επιτρέπουν τη διαιώνιση της παρουσίας τους στο πολιτικό προσκήνιο.

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ξέχασαν όλες τις προεκλογικές τους εξαγγελίες και πέταξαν κυριολεκτικά στα σκουπίδια την Προγραμματική τους Συμφωνία καθ’ ότι η υλοποίηση των δεσμεύσεων που περιέχονταν σε αυτές δεν ήταν συμβατές με το οικονομικό μοντέλο το οποίο η τρόικα θέλει να επιβάλλει στη χώρα μας.

Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι πρώτη προτεραιότητα για τις μνημονιακές δυνάμεις είναι η εξασφάλιση με κάθε τρόπο της εύνοιας των δανειστών και της κ Μέρκελ και για να το επιτύχουν δεν διστάζουν να παίρνουν μέτρα που εξοντώνουν την Ελληνικό Λαό. Χρειάστηκαν δυόμιση χρόνια εφαρμογής ενός προγράμματος βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής, τα αποτελέσματα της οποίας υπήρξαν η εκτίναξη της ανεργίας, η διόγκωση της ύφεσης και η μεγάλη πτώση του ΑΕΠ, για να αντιληφθούμε τις πραγματικές προθέσεις των Ευρωπαίων «Ετέρων» μας και των ντόπιων συνεργατών τους. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την πλήρη απαξίωση των συνδικάτων αλλά και την αδυναμία των κομμάτων της Αριστεράς να προτείνουν αξιόπιστες λύσεις δεν βοήθησε στην έγκαιρη ανάπτυξη ενός κινήματος που θα έβαζε τέρμα στις μνημονιακές πολιτικές και θα επέβαλε ένα άλλο μείγμα οικονομικής πολιτικής με αναπτυξιακά χαρακτηριστικά, ικανού να βγάλει τη χώρα από την κρίση με όρθιο το Λαό και ενισχυμένη την αξιοπιστία της.

Παρ’ όλες όμως τις αντικειμενικές αδυναμίες στη έγκαιρη συγκρότηση του λαϊκού πόλου αμφισβήτησης, οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων έπαιξαν σοβαρό ρόλο στην αποπομπή του Παπανδρέου και στην αντικατάστασή του από το δίδυμο Παπαδήμου Βενιζέλου το οποίο, παρά τις προσδοκίες του συστήματος, δεν κατόρθωσε να παραμείνει στην εξουσία πάνω από επτά μήνες. Η καθολική λαϊκή αντίδραση απέναντι στα σκληρά μέτρα που έλαβε επέσπευσαν την πτώση της Κυβέρνησης και την προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Ήδη και η τρικομματική Κυβέρνηση που σχηματίστηκε μετά από δύο εκλογικές αναμετρήσεις παρουσιάζει σημεία προϊούσας διάλυσης και δεν φαίνεται ικανή να φέρει σε πέρας το έργο που τις έχει ανατεθεί. Κομβικό σημείο στην προσπάθεια να σταματήσει η λεηλασία της χώρας και η παραπέρα εξαθλίωση του Λαού αποτελεί η καταψήφιση του τρίτου Μνημονίου και των εξοντωτικών μέτρων που περιλαμβάνει.

Εάν συμβεί αυτό τότε η Τρόικα και οι εγχώριοι σύμμαχοί της έχοντας εξαντλήσει όλα τα πολιτικοκομματικά αποθέματα που διαθέτουν μοιραία θα συρθούν σε μία εκλογική αναμέτρηση την οποία με κανένα τρόπο δεν επιθυμούν. Αλλά και με οριακή πλειοψηφία αν περάσουν τα μέτρα πάλι το πρόβλημα για το μπλοκ του Μνημονίου θα είναι πολύ μεγάλο, το πιθανότερο σε αυτήν την περίπτωση είναι η Κυβέρνηση παρά τους σοβαρούς κλυδωνισμούς που θα υποστεί να παραμείνει στην εξουσία για ένα διάστημα.

Η αδυναμία όμως εφαρμογής των μέτρων και η επιδείνωση των οικονομικών δεικτών θα την καταστήσουν ανίκανη να διαχειριστεί την κρίση και θα την οδηγήσουν σε πτώση. Το κενό που θα υπάρξει θα κληθεί να το καλύψει μια κυβέρνηση της Αριστεράς η οποία θα πρέπει άμεσα να προωθήσει ένα πρόγραμμα που θα εγγυάται την έξοδο της χώρας από την κρίση και τη δημιουργία προϋποθέσεων ανάπτυξης.Η προγραμματική πρόταση της Αριστεράς για να είναι πειστική πρέπει να περιλαμβάνει την άμεση κατάργηση των Μνημονίων, την απαίτηση για επαναδιαπραγμάτευση των Δανειακών Συμβάσεων, την αναδιάρθρωση του χρέους, τη στήριξη οικονομική και ηθική των στρωμάτων του πληθυσμού που επλήγησαν από την εφαρμογή των προγραμμάτων λιτότητας, την ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων των Δημόσιων Επιχειρήσεων και την κρατικοποίηση του Τραπεζικού Συστήματος.

Ακόμη η Κυβέρνηση οφείλει να διασφαλίσει την κυριαρχία της χώρας και να εγγυηθεί τη δημοκρατική λειτουργία του πολιτεύματος η οποία το τελευταίο διάστημα έχει πληγή από τον αυταρχικό τρόπο διακυβέρνησης. Επειδή ο πολιτικός χρόνος είναι πολύ πυκνός και οι επιθέσεις των ξένων δυνάμεων και της εγχώριας διαπλοκής θα είναι πολύ ισχυρές και παρατεταμένες, τα μέτρα αυτά είναι ανάγκη να υλοποιηθούν μέσα σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, ώστε να κερδηθεί η εμπιστοσύνη του Λαού ο οποίος στη συνέχεια θα κληθεί να στηρίξει ενεργά την υλοποίηση των μεγάλων αποφάσεων που θα δρομολογήσουν την καινούργια Ελλάδα.