Το Πατρινό Καρναβάλι, οι πολιτικές, τα Μπουρμπούλια και το Swinging (ανταλλαγή συντρόφων)

Το Πατρινό Καρναβάλι έλκει την καταγωγή του από τα διονυσιακά έθιμα της αρχαίας Ελλάδας, με έντονες τις επιρροές του από τον δυτικό εορτασμό των Απόκρεω. Ως θεσμός αντλεί τις ρίζες του στα πρώτα χρόνια ακόμα της δημιουργίας του νεοελληνικού κράτους.

Μεγάλωσε με τα ίδια κουσούρια, νεωτερισμούς και ευρηματικότητες της νεοελληνικής κοινωνίας για αυτό αποτέλεσε το μοναδικό ίσως έθιμο που αναγεννήθηκε και εξέφρασε τους νεοέλληνες και έδωσε το κάτι παραπάνω στη μεταπολεμική και σύγχρονη ταυτότητα της πόλης των Πατρών.

Οι χοροί στα νεοκλασικά, οι μπούλες και τα μπουλούκια που μετέπειτα εξελίχθηκαν σε παρελάσεις, ο Γάμος (που αναπαριστά την αναγέννηση της φύσης κλπ) που με τον ντόρο έναντι στην δύσμοιρη Γιαννούλα την κουλουρού, μετεξελίχθηκε σε ένα τοπικό έθιμο σαρκασμού, φάρσας και κυρίως καυστικής σάτιρας, τα Μπουρμπούλια, ο Κρυμμένος Θησαυρός, αλλά κατά καιρούς και το Baby-Rally, το καρναβάλι των παλιών κ.α, αποτέλεσαν τον μουσειακό και πρωτότυπο πυρήνα του Πατρινού Καρναβαλιού.

Κατά καιρούς ακούστηκαν και δοκιμάστηκαν ιδιαίτερες και όμορφες προτάσεις, αλλά και γελοίες, όπως αναφέρει και ο Νίκος Πολίτης στο βιβλίο του «το Καρναβάλι της Πάτρας». Πολλές ήταν μεγαλεπήβολες και άλλες δεν ταίριαξαν με το καρναβάλι μας, κι αυτές όμως που διατηρήθηκαν είτε ευτελίστηκαν στη πορεία, π.χ έκθεση στολών, καρναβάλι των μικρών, είτε διακόπηκαν άδοξα, για να εφαρμοστούν άλλες πολιτικές, και έτσι με πειράματα συνεχίζουμε σήμερα.

Φτάνοντας στο 2015 και μετά από 50 χρόνια Κρυμμένου Θησαυρού, παρακολουθούμε τον μεγαλύτερο θεσμό της πόλης, όπως θέλουμε να τον αποκαλούμε, να αποτελεί περιφερειακό φτωχοσυγγενή άλλων καρναβαλιών, που νεόκοπα μεν άλλα ταχύτατα αναπτυσσόμενων, όπως της Ξάνθης, του Μοσχάτου, του Ρέντη του Ζωγράφου, του Ρεθύμνου κ.α. Και ναι μεν, το πρώτο έκοψε τους επισκέπτες της βόρειας Ελλάδας, και τα εν Αθήναις πανηγυράκια να περιορίζουν τους πρωτευουσιάνους επισκέπτες, το Ρέθυμνο όμως χτύπησε φλέβα, με την στήριξη όλης της Κρήτης, και τείνει να καταξιωθεί ως ο κατεξοχήν προορισμός των ξένων και δει των βορειοευρωπαίων για την Αποκριά.

Έτσι το Πατρινό Καρναβάλι το μόνο που δημιουργεί είναι, χώρο και ελπίδα και σε άλλους επίδοξους αντιγραφείς, νησιά και ηπειρωτικούς προορισμούς, να διεκδικούν όχι μόνο κομμάτι αναγνώρισης των καρναβαλιών τους, αλλά και αμφισβήτηση των πυλώνων του Πατρινού Καρναβαλιού, Μπουρμπούλια, Κρυμμένος Θησαυρός, ακόμα και της αξίας του Καρναβαλικού Εργαστηρίου

Και το θλιβερότερο όλων είναι η διοργάνωση Μπουρμπουλιών στην Αθήνα, από κλαμπ που απευθύνονται σε ζευγάρια για ανταλλαγή συντρόφων (swingers), χρησιμοποιώντας το όνομα, τη φήμη άλλα και φωτογραφικό υλικό του διασημότερου χορού του Πατρινού Καρναβαλιού. Μια αναζήτηση στο Facebook θα πείσει και τον πιο δύσπιστο.

Πριν αρκετά χρόνια στη διάρκεια μιας συνδιάσκεψης για το καρναβάλι, που είχε πραγματοποιηθεί στο αίθριο του παλαιού Δημοτικού Νοσοκομείου, είχα καταθέσει την άποψη ότι ήταν αναγκαίο να διαχωρίσουμε το «προϊόν-μουσειακό κομμάτι» από την «διασκέδαση-εθελοντισμό». Επειδή η σχέση των δύο είναι αμφίδρομη, και σε πολλά σημεία ταυτίζεται, ήταν και παραμένει πάρα πολύ δύσκολο. Θεωρώ όμως ότι αν θέλουμε το πατρινό καρναβάλι να παραμείνει τουλάχιστον στη κορυφή, αλλά και να εξελίξουμε το μοναδικό τουριστικό προϊόν, εκτός του προσκυνήματος του Άγιου Ανδρέα, το οποίο μπορεί να είναι και μοχλός ανάπτυξης για όλη την περιοχή πρέπει να συμβεί άμεσα. Ειδάλλως ας επιλέξουμε το ρόλο των πανηγυριωτών και να μείνουμε στα όρια του Δήμου Πατρέων, άντε της Καλλικρατικής του έκτασης.

Καλές Αποκριές και Καλή Σαρακοστή.