Κάθε Δευτέρα σινεμά - Το πρόγραμμα προβολών της Κινηματογραφικής Λέσχης Πατρών

Ξεκινούν τη Δευτέρα 3 Οκτωβρίου στα ster cinemas οι φετινές προβολές της Κινηματογραφικής Λέσχης Πατρών. Το ραντεβού και φέτος θα δίνεται κάθε Δευτέρα.Το Δ.Σ. της Λέσχης παρουσιάζει τις ταινίες και το "προφίλ" τους.

"Ο κινηματογράφος εξακολουθεί να είναι η τέχνη με τη μεγαλύτερη απήχηση.  Σήμερα στους δύσκολος καιρούς που ζούμε, ακόμη περισσότερο.  Οι ιστορίες που διηγείται διαδίδονται αμέσως σε όλο τον κόσμο και οι μύθοι που διακινούνται μέσα από αυτόν έχουν μεγάλη δύναμη και πολλές φορές διάρκεια.  Το σταρ σύστεμ, οι μοιραίες γυναίκες των ταινιών, οι άνδρες των γυναικείων φαντασιώσεων, γεννήθηκαν με τον κινηματογράφο.  Και η απήχηση που έχουν τα επιτυχημένα έργα ξεπερνούν την εποχή τους.

Μερικά από αυτά που έχουν ξεπεράσει την εποχή τους και κυκλοφορούν σε επανέκδοση, διαλέξαμε για το φετεινό πρόγραμμα ενώ και οι νέες ταινίες που θα δούμε μαζί φέτος, σίγουρα φιλοδοξούν να αποδειχτούν πέρα από τον καιρό τους, γιατί είναι ταινίες γυρισμένες από μια νέα γενιά δημιουργών, που πέρα από τη φρεσκάδα της ματιάς τους, καταπιάνονται με τόλμη και ξεκάθαρο μυαλό με επίκαιρα θέματα που αφορούν τις σύγχρονες ευρωπαϊκές, και όχι μόνο, κοινωνίες.

Κάθε χρόνο περιμένουμε με την ίδια ανυπομονησία την πρώτη μέρα του Οκτώβρη που θα βρεθούμε μαζί σας για πρώτη φορά στον κινηματογράφο, η πρώτη αυτή μέρα είναι για μας καθοριστική, γιατί αμέσως φαίνονται οι προθέσεις και οι προοπτικές της κινηματογραφικής χρονιάς.  Μέχρι τώρα η πρώτη μέρα δεν μας έχει απογοητεύσει, αντίθετα.

Επιθυμία μας είναι να αποδειχτεί και η φετεινή μια εξίσου καλή κινηματογραφική χρονιά για όλους μας.  Αυτό που εμείς μπορούσαμε να κάνουμε γιαυτό, το κάναμε:  Διαλέξαμε ταινίες-αριστουργήματα, που θα γεμίσουν με ψυχική ικανοποίηση το χειμώνα μας, γιατί δεν το θεωρούμε λίγο να βλέπουμε μια καλή ταινία κάθε εβδομάδα, η οποία σαν τέτοια θα μείνει μαζί μας για καιρό.

Ξεκινώντας με ένα φόρο τιμής στον Ζακ Ντεμί, έναν από τους κορυφαίους στυλίστες στην ιστορία του σινεμά, με τις «Ομπρέλες του Χερβούργου».

«Οι ομπρέλες του Χερβούργου», μια ταινία που χρόνια θέλαμε να δούμε μαζί σας, και τώρα επιτέλους μπορούμε αφού κυκλοφορεί σε καινούρια κόπια, είναι η πιο γνωστή ταινία του Ζακ Ντεμί και μια από τις πρώτες μεγάλες επιτυχίες της Κατρίν Ντενέβ, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το απόλυτο μιούζικαλ της …καθημερινότητας.

Σήμερα ξαναβλέποντας τις «Ομπρέλες του Χερβούργου» που είναι ίσως η ομορφότερη έγχρωμη ταινία που έχει γυριστεί, ανακαλύπτουμε ένα ολοζώντανο σινεμά.  Μια ταινία που νίκησε το χρόνο, που δεν ανήκει σε κανένα «είδος» κινηματογράφου και που αποτελεί μια ονειρική εκδοχή της πραγματικότητας.

«Πώς τελείωσε αυτό το καλοκαίρι»:  Δυο εξαιρετικοί ηθοποιοί, ένα τοπίο που κόβει την ανάσα, μια σεναριακή ιδέα που απογειώνεται σε ένα χαμηλότονο αλλά συναρπαστικό θρίλερ, τα υλικά για μια από τις πιο λιτές και μαζί εντυπωσιακές ταινίες της χρονιάς.

Με τους «Ψίθυρους» ανακαλύπτουμε ένα «χαμένο» αριστούργημα σε μια ταινία «χορογραφία» συναισθημάτων.

«Η Λεωφόρος της Δύσης»  είναι μια  αριστουργηματική σπουδή πάνω στη παρακμή του Hollywood. Η ίντριγκα του νουάρ και η μεγαλοπρέπεια του μελοδράματος σμίγουν, συνθέτοντας ένα ρέκβιεμ για μια ολόκληρη εποχή κι έναν κινηματογράφο που «έφυγαν» ανεπιστρεπτί.

«Blue Valentine»:  Μαζί με το «Στην καρδιά του χειμώνα» οι δυο μεγάλες στιγμές του Αμερικάνικου Κινηματογράφου και του 2010. Θαυμάσιο και αφοπλιστικά αληθινό, περιγράφει τις συζυγικές σχέσεις, από το ξεκίνημα ως τη σταδιακή φθορά τους με πρωταγωνιστές δύο εξαιρετικούς ηθοποιούς σε ρόλους ενός συνηθισμένου ζευγαριού της εργατικής τάξης.

Το μήνα Νοέμβρη αφιερώνουμε στον Βαλκανικό κινηματογράφο με τέσσερις ταινίες, δύο ρουμανικές και δύο τουρκικές.  Το αφιέρωμα συμπληρώνεται με τη συναυλία-αφιέρωμα σε Ακούσματα των Βαλκανίων του Αλβανού Dasho Kurti.

Εδώ και μερικά χρόνια ο ρουμανικός κινηματογράφος μας εκπλήσσει με την πρωτοτυπία και τη δύναμη των ταινιών του, το ίδιο και οι δύο υπέροχες ρουμάνικες ταινίες, «Όταν θέλω να σφυρίξω, σφυρίζω» και «Στις παρυφές».

«Όταν θέλω να σφυρίξω, σφυρίζω»:  Κοινωνικός ρεαλισμός, σκηνοθετική δύναμη, ερμηνευτική αμεσότητα, Αργυρή Αρκτος στο Φεστιβάλ Βερολίνου για ακόμη ένα δράμα που πιστοποιεί την ακμαιότητα του σύγχρονου ρουμάνικου σινεμά.

Στην «πλειοψηφία της σιωπής»  ο έρωτας για μια όμορφη Κούρδη δεν καταφέρνει να γεννήσει το θάρρος και την ανεξαρτησία στον Τούρκο νεαρό γιο ενός ισχυρού, ρατσιστή επιχειρηματία, σε μια δυνατή ταινία-σχόλιο πάνω στην καταπιεστική μεγαλοαστική τάξη.

«Στις παρυφές»: Ο ρουμάνος σκηνοθέτης χρησιμοποιεί ένα απλό, άμεσο, νατουραλιστικό στιλ, που τονίζει ακόμη περισσότερο την απανθρωπιά, τη μοναξιά και την απογοήτευση που επικρατούν στη σύγχρονη κοινωνία μας και που καθορίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις.

«Μέλι»:  Μέρος τριλογίας («Το αβγό», «Το γάλα»), το «Μέλι» καταπιάνεται με λυρισμό με την οικογενειακή ζωή και τα καθημερινά προβλήματα των φτωχών, απλών ανθρώπων.  Ο Γιουσούφ, ένα 6χρονο, ξεχωριστό παιδί, έχει μάθει από το μελισσοκόμο πατέρα του, πολλά σε σχέση με το δάσος και τις μέλισσες.  Το μοναδικό πρόβλημα με τον Γιουσούφ είναι ότι τραυλίζει, αντίθετα μιλά κανονικά όταν ψιθυρίζει.

«Μέσα από τις φλόγες»:  Μια  εξαιρετική ταινία που δίνει στη φρίκη του πολέμου μια προσωπική χροιά.  Δίδυμα αδέλφια, μετά το θάνατο της μητέρας τους ενώνουν τα κομμάτια της ιστορίας της, ανακαλύπτοντας την τραγική της μοίρα, σημαδεμένη από τον πόλεμο και το μίσος, αλλά και τη γενναιότητα μιας καταπληκτικής γυναίκας.

«Tomboy»:  Με αφάνταστα φυσικές ερμηνείες από τις ανήλικες πρωταγωνίστριές της, η ταινία με μεγάλη ευαισθησία αναφέρεται στην αθωότητα της προεφηβικής ηλικίας.

«Στην καρδιά του χειμώνα»:  Μαζί με το “Blue Valentine” οι δυο μεγάλες στιγμές του Αμερικάνικου Κινηματογράφου και του 2010. Η 17χρονη Ρι Ντόλι αναλαμβάνει να βρει τον πατέρα της, αφού εκείνος χρησιμοποίησε το σπίτι τους ως εγγύηση για να βγει από τη φυλακή και εξαφανίστηκε. Θα ρισκάρει τη ζωή της για να διασφαλίσει την οικογένειά της και θα ενώσει τα κομμάτια της αλήθειας, ανάμεσα στις υπεκφυγές, τα ψέματα και τις απειλές των συγγενών της.

«Το χρίσμα» αφήνει την αίσθηση μιας απειλής να σιγοβράζει σε όλη τη διάρκειά του, βοηθούμενο από τις εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών του, που δίνουν εδώ ερμηνείες από αυτές που χτίζουν καριέρες, ενώ η ταινία προσφέρει δίχως γαρνιτούρες ένα στεγνό, πικρό κομμάτι αληθινής ζωής.

Κάποιες από τις ιστορίες που περιγράψαμε πολύ συνοπτικά παραπάνω, είναι πικρές, αλλά όπως θα διαβάσετε και στο απόσπασμα του Edgar Morin που περιλάβαμε στο παρόν φυλλάδιο, το εύκολο, το happy end, δεν είναι πια το ζητούμενο στον κινηματογράφο, αντίθετα ο κινηματογράφος του προβληματισμού, τον οποίο προτείνουμε, δεν έχει σχέση με την ευδαιμονία, αλλά με τα σύγχρονα προβλήματα των κοινωνιών του αιώνα στον οποίο ζούμε.Καλές προβολές!"