Back to Top

ΘΕΑΤΡΟ

/

Η εποχή του κυνηγιού: Ευρηματικό έργο έξυπνη παράσταση

Η εποχή του κυνηγιού: Ευρηματικό έργο έξυπνη παράσταση

Της Σοφίας Μορώνη, Θεατρολόγου- Φιλόλογου

«…η αλήθεια δεν είναι για να την λες αλλά για να τη φυλάς για τον εαυτό σου».                                              

Στις Γραμμές Τέχνης ( Μαιζώνος 271) παίζεται η παράσταση «Η εποχή του κυνηγιού» του Γιάννη Σκαραγκά σε σκηνοθεσία: Θεόδωρου Κανδηλιώτη. Σκηνική επιμέλεια: Ελευθερία Παναγιωτοπούλου με τις Δήμητρα Θεοδωροπούλου ( στον ρόλο της Πηνελόπης Δέλτα), Νεφεντίνα Μοσχόβου ( στον ρόλο της Πόπης). Τι σχέση τώρα μπορεί να έχει  η  Πηνελόπη Δέλτα, η μεγαλύτερη μορφή της νεοελληνικής παιδικής λογοτεχνίας μας, κόρη του εθνικού μας ευεργέτη Εμμανουήλ Μπενάκη, που έζησε το 188…αποθαμένη απ το 1941, με την Πόπη, την οποιαδήποτε  άσημη …Πόπη, γυναίκα του 2019; Η μυθοπλασία την βρίσκει…. τη σχέση για να δοθεί το θέμα.

Το θέμα είναι σύνηθες και «χρωματικά» δυσάρεστο, ο τρόπος όμως που το διαπραγματεύεται ο συγγραφέας είναι θεατρικά ασυνήθιστος και πολύ κωμικός. Η αδυναμία  να ξεπεράσουμε τους φόβους μας, τα άγχη μας, τις αποτυχίες μας, να αντιμετωπίσουμε  με ειλικρίνεια τον εαυτό μας και τους άλλους, να δούμε κατάματα την αλήθεια βαθιά μέσα μας, αποτελεί λίγο ως πολύ  χαρακτηριστικό καθενός, ενίοτε όμως εκπίπτει σε παθογένεια, που μπορεί να οδηγήσει σε καταθλιπτικού τύπου συμπεριφορές, με απελπιστικά αδιέξοδα και ακραίες για τον εαυτό μας λύσεις. Αναζητούμε βοήθεια από τον άλλον που μπορεί να είναι υπαρκτό πρόσωπο ή απλώς αποκύημα της φαντασίας μας, ενώ η λύση  και η δύναμη βρίσκεται σε μας τους ίδιους. Το έργο δεν παρατηρεί απλώς ή καταγράφει, δίνει και λύση, ρεαλιστική και αισιόδοξη.

Ευρηματικό έργο έξυπνη παράσταση. Αποκαλύψεις, συναισθηματικές εναλλαγές, γλώσσα καίρια και ευθύβολη, αμεσότητα που σπάει κόκκαλο. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην ταυτιστείς με την ηρωίδα και να μη δεις τον εαυτό σου  επί σκηνής, όπως πραγματικά φαίνεται στους άλλους, τόσο θλιβερός και κωμικός ταυτόχρονα. Είμαστε αστείοι, πραγματικά αστείοι… και γελάμε με μας, γελάμε στην παράσταση. Όμως βγαίνουμε κεκαθαρμένοι, λυτρωμένοι. Πάντα το γέλιο στο θέατρο ήταν και είναι φάρμακο. Από την Αττική πολιτική κωμωδία (Αριστοφάνης) μέχρι την κωμωδία χαρακτήρων (Μολιέρος), τη σύγχρονη φάρσα, επιθεώρηση κλπ…

Οι δυο κυρίες που παίζουν τα δίνουν όλα. Με τον ιδιαίτερο τρόπο τους η καθεμία ατακάρουν η μία την άλλη, με ρυθμό ταχύ.Φινετσάτο και λεπτεπίλεπτο ταμπεραμέντο που δεν χαρίζεται όμως, η Δήμητρα Θεοδωροπούλου ( στον ρόλο της Πηνελόπης Δέλτα), καθαρή περσόνα κομίκα η Νεφεντίνα Μοσχόβου ( στον ρόλο της Πόπης) με ικανότητα χειρισμού όλων των γλωσσικών και παραγλωσσικών της μέσων. Η σκηνοθεσία του Θεόδωρου Κανδηλιώτη, αφενός, καθοδήγησε, επιτυχώς, το υποκριτικό δυναμικό που είχε, σε χρόνο πυκνό, αφετέρου ανέδειξε την ουσία του έργου: «…ότι η αλήθεια δεν είναι για να την λες αλλά για να τη φυλάς για τον εαυτό σου».

                                                                          

Σχόλια

Culture