"ΜΑΖΙ ΤΑ …ΦΤΑΙΜΕ": Η ευθύνη του καθενός μας στην ανάδειξη όσων ασκούν εξουσία

Η λαϊκή θυμοσοφία που εκφράζεται κωμικοτραγικά και αυτοσαρκαστικά μέσα από την παροιμία «ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε» νομίζω πώς αποτελεί καλό εφαλτήριο για σκέψη σχετικά με την εκλογή προσώπων που ασκούν εξουσία. Κι αυτό επειδή ο γιαλός δε νοείται να είναι στραβός…

Μάλλον μας προσκαλεί και μας προκαλεί να κάνουμε όλοι την αυτοκριτική μας έγκαιρα και ουσιαστικά, για να μην ξαναβρεθούμε στη «βολική» θέση να επιρρίπτουμε την ευθύνη για όλα τα κακώς κείμενα στους κάθε λογής άρχοντες.

Οι άρχοντες σε μια δημοκρατική πολιτεία εκλέγονται, αναδεικνύονται με την ψήφο των πολιτών, όλων ημών. Παραπονιόμαστε συχνά και μίζερα ότι είναι  άχρηστοι, ότι ανακυκλώνονται τα ίδια(και σε αρκετές περιπτώσεις διεφθαρμένα και αποτυχημένα) πρόσωπα, ότι απέχουν οι νέοι άνθρωποι από τα κοινά, ότι ιδιωτεύει ο πολίτης εξαιτίας της απογοήτευσης που βιώνει από το «σύστημα».

Και δε σκεφτόμαστε (μήπως παίζοντας κρυφτούλι με τον ίδιο μας τον εαυτό!) ότι το «σύστημα» είμαστε όλοι εμείς και ο καθένας ξεχωριστά. «Αν δεν υπήρχαμε εμείς (τα «θύματα»  συμπληρώνω) πως θα υπήρχανε οι Άλλοι, αν δεν υπήρχαν οι μικροί πώς θα υπήρχαν οι Μεγάλοι»(και … «φταίχτες» συμπληρώνω), όπως γράφει  η  στιχουργός Σώτια Τσώτου.

Όταν ο καθένας από μας φτάνοντας στην άσκηση του σημαντικότερου δικαιώματός του, που με σκληρούς, μακροχρόνιους και αιματηρούς αγώνες κατακτήθηκε, στην ώρα της εκλογής, μπροστά στην κάλπη, προτάσσει  για την επιλογή του ωφελιμιστικά κριτήρια και μικρόπνοα (όπως π.χ. συγγενικούς δεσμούς, συναισθηματικούς, προσδοκία εξυπηρέτησης του στενού ατομικού συμφέροντος, εξαρτήσεις κομματικές, κοινής καταγωγής, εξαρτήσεις ανταποδοτικές…κλπ.) πώς μπορεί να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο από αυτό που ήδη υπάρχει και το οποίο όλοι μας  «ξορκίζουμε» σαν μιαρό;

Γιατί δεν αναδεικνύουμε ανθρώπους ικανούς, δίκαιους, με ηθική ανδρεία και πνευματική εντιμότητα, συνεπείς στις υποχρεώσεις τους, αδούλωτα πνεύματα, γνώστες και συνάμα λάτρες της περιοχής, με ήθος που ξέρει καλά να αντιστέκεται σθεναρά στις Σειρήνες της εξουσίας, που δεν σφετερίζονται κομματικά ή ιερά σύμβολα και ιδεολογίες;

Ανθρώπους που ξέρουν καλά να αναλαμβάνουν τις προσωπικές τους ευθύνες με ό,τι κόστος κι αν αυτό συνεπάγεται; Που δεν κάνουν την εμφάνισή τους στη κοινωνία κατά τις προεκλογικές περιόδους μόνον για να παραπλανήσουν και συχνά να πιέσουν τον πολίτη, αλλά ζουν και εργάζονται καθημερινά στο πλευρό των συμπολιτών τους, που μοιράζονται καθημερινά τον ίδιο μόχτο, τα πάθια και τους καημούς του κόσμου με τους βιοπαλαιστές της ζωής;

Που δεν υποτιμούν τη νοημοσύνη των συνανθρώπων τους, που αγωνίζονται κάθε μέρα και κάθε ώρα τον τίμιο εκείνο αγώνα για να μπορούν να κοιτούν κατάματα τους διπλανούς τους, τα παιδιά, επειδή γνωρίζουν καλά ότι τον αγώνα αυτό δεν τον κάνουν για να «βολευτούν» στην Καπούη τους, αλλά για να κάνουν τον Άνθρωπο καλύτερο;

Γιατί μας διαφεύγει ότι η κοινωνία είναι σαν ένα καράβι, όπως έλεγε ο Σοφοκλής, και οι πολίτες επιβάτες του; Δεν καταλαβαίνουμε ότι αν το καράβι αναποδογυρίσει θα πνιγούμε κι εμείς; Ότι δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα ατομικής ευτυχίας  αν δεν προτάξουμε το κοινό συμφέρον, την ευημερία  του συνόλου, αν δεν εξασφαλίσουμε την ορθόπλωρη πλεύση;

Δε φταίει το κακό το ριζικό μας, μήτε κι ο Θεός μας μισεί παραφράζοντας ελαφρώς το Βάρναλη. Φταίμε όλοι εμείς οι πολίτες, μαζί τα ..φταίμε, που αφηνόμαστε «δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένοντας ίσως κάποιο θάμα».

Ας το βάλουμε καλά στο μυαλό μας ότι δεν υπάρχουν Σωτήρες θεόσταλτοι. Ο Μεσσιανισμός ως ιδεολογία δεν είναι στο γονίδιο του Έλληνα…Σωτήρες είναι οι άνθρωποι-ενεργοί πολίτες , που με σύνεση, με βαθιά πολιτική συνείδηση και με το χέρι στην καρδιά εκλέγουν για να τους κυβερνήσουν, για να τους εμπιστευτούν την τύχη του εαυτού τους και των παιδιών τους, τους άξιους. Είμαστε εσύ, εγώ, ο Γιώργος, η Ελένη, ο Κώστας…….όλοι μας.

Ας μην ξεχάσουμε για άλλη μια φορά…Είναι πλέον εγκληματική αμέλεια. Ή μάλλον, αλίμονο, προμελετημένο έγκλημα! Και οι δράστες είμαστε εμείς…