Περί της επιχείρησης φίμωσης του Τύπου- Μια οφειλόμενη απάντηση στον Κώστα Μάρκου

Aγαπητέ κ. Μάρκου,

Αισθάνομαι ως δημοσιογράφος  την ανάγκη  να σας ευχαριστήσω για το γεγονός ότι με το ύφος της παρεμβασής σας σχετικά με το άρθρο μου ανεβάσατε τον πήχη της εξ αριστερών άρθρωσης λόγου σε επίπεδο δημόσιας αντιπαράθεσης με την αντίθετη γνώμη.

Κάτι που δεν συμβαίνει εσχάτως με πολλούς πολιτικώς ομονοούντες, συντάκτες λίστας «γερμανοτσολιάδων» έτσι όπως αρέσκονται να χαρακτηρίζουν όσους εγκληματούν έχοντας διαφορετικές απόψεις σε ένα τοπίο άνθισης του εθνικολαϊκισμού.

Θα περίμενε κανείς από την Αριστερά, η οποία διεκδικεί ηθικό πλεονέκτημα επικαλούμενη αγώνες για το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου να έχει πολύ μεγαλύτερη ανοχή και αντοχή στην διαφορετικότητα και να μην επιδίδεται σε έναν αγώνα φίμωσης που μας οδηγεί συνειρμικά στον Ερντογάν και τη γείτονα.

Η Αριστερά, δεν πορεύεται με παρατεταμένους δείκτες χεριών αλλά με υψωμένες γροθιές για το δικαίωμα της κατάργησης του...δείκτη ως τρόπου ζωής και έκφρασης.

Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι να συρράψει κανείς ένα τσουβάλι και να βάλει εντός κάθε αντίθετη φωνή ή να χαρακτηρίσει με την υπερβολή των λίγων τον κόσμο των πολλών.

Φαντάζομαι π.χ. και ότι επί της επταετίας θα μπορούσε κανείς να δικαιολογήσει με πολλούς τρόπους την δίωξη των αντιφρονούντων, ίσως πατώντας πάνω στις ακρότητες ολίγων.

Σαφέστατα και ο Τύπος έχει νοσήσει από πολλές μολυσματικές ασθένεις και τα ΜΜΕ έχουν καταστεί πολλάκις μέσα χειραγώγησης της κοινής γνώμης όπως φαντάζομαι ότι συμβαίνει και με τα κομματικά έντυπα ή με τους κομματικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Τα ΜΜΕ δεν ζουν την εποχή της αθωότητας και αυτό είναι γνωστό τοις πάσι. Όπως και η κοινωνία δεν ζει στην εποχή της αθωότητας και βεβαίως η πολιτική.

Αλλά όταν μια κυβέρνηση οικοδομεί  την μυθολογία της στην πολεμική του Τύπου, κάτι που έκανε και ως αντιπολίτευση, τότε κάτι αρχίζει να μυρίζει και δεν είναι η κολώνια της δικαιολογημένης οργής.

Μου προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι επιλέξατε να βάλετε στον τίτλο του άρθρου σας κάτι που δεν έχει σχέση με την ανάπτυξη της δικής μου επιχειρηματολογίας. Για παράδειγμα σε κανένα σημείο του δικού μου άρθρου δεν ανέφερα κάτι για το «όχι» του ελληνικού λαού και την ευθύνη των ΜΜΕ. Δεν θέλω να υποψιαστώ ότι υποπέσατε και εσείς στην λογική αυτού που ...πουλάει, κάτι που διέπει – κακώς- την λογική των ΜΜΕ.

Όλα τα παραδείγματα που αναφέρετε αποτελούν πράγματι ντροπή για την σύγχρονη δημοσιογραφία.  Όπως ντροπή αποτελούν και οι επιθέσεις διατεταγμένων κομματικών δημοσιογράφων εναντίον των «γερμανοτσολιάδων», ο εφησυχασμός του κόσμου σχετικά με το  μέλλον της χώρας από τους ίδιους κομματικούς γραφιάδες την ίδια στιγμή που το τρένο σφυρίζει πάνω στις ράγες και εμείς χαζεύουμε ανέμελοι, οι επιθέσεις στον Αρκά και  οι ανακοινώσεις τοπικών Νομαρχιακών Επιτροπών εναντίον δημοσιογράφων, για άσκηση κριτικής στην  Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Είναι ντροπή δημοσιογράφοι να κατασκευάζουν φωτογραφίες όπως είναι ντροπή και δημοσιογράφοι να αποκρύπτουν ή να υποβαθμίζουν τηλεγραφήματα πρακτορείων που δεν τα λένε καλά, επειδή δείχνουν τον κίνδυνο.

Είναι ντροπή το ΣΚΑΙ την παραμονή του δημοψηφίσματος να παρουσιάζει παράνομο, πολύωρο πρόγραμμα υπέρ του ΝΑΙ, όπως είναι ντροπή να κόβει στον αέρα η ΕΡΤ την μη βολική τοποθέτηση Βέμπερ στην ευρωβουλή- λόγω...τεχνικού προβλήματος-   και να επανέρχεται με τα χειροκροτήματα υπέρ Τσίπρα.

Είναι ντροπή τα ΝΕΑ να  δημοσιεύουν (ψευδές λέτε) ρεπορτάζ περί έκτακτων προμηθειών της χώρας σε πετρέλαιο και εξάντλησης των αποθεμάτων, όπως είναι ντροπή να φιγουράρουν στο καταγγελόμενο Μega στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (και δημοσιογράφοι σε κομματικά του έντυπα επί δεκαετίες) τα οποία έχουν κλείσει μόνιμες θέσεις στα κανάλια της...διαπλοκής και να χρησιμοποιούν τον τηλεοπτικό αέρα για να βρίζουν τους δημοσιογράφους που συντονίζουν τις εκπομπές στις οποίες επέλεξαν να παρίστανται και στις οποίες ξαναπάνε την επόμενη ημέρα.

Είναι ντροπή να βλέπει μονόπαντα η ΕΣΗΕΑ τους εκτροχιασμένους και όχι δεν πιστεύω στα πειθαρχικά μέτρα,  άλλωστε για αυτό το λόγο και επέλεξα να μην κάνω αναφορά στην ΕΣΗΠΕΗΝ εναντίον πατρινής δημοσιογράφου της ΕΡΤ που βγήκε κάτω από άρθρο μου για να με λοιδωρήσει περί διατεταγμένης υπηρεσίας.

Πίστευα και πιστεύω ότι τα πειθαρχικά δεν μπορεί να έχουν χώρο στην ενημέρωση, όπως πιστεύω και ότι οι πολίτες και όχι οι πολιτικοί είναι αυτοί που οφείλουν να ελέγχουν και να απορρίπτουν τα ΜΜΕ, τους δημοσιογράφους και την παρεχόμενη ενημέρωση. Το αντίθετο λέγεται κάπως αλλιώς.

Θα επιμείνω τέλος, ότι τα κατεγγελόμενα ΜΜΕ είχαν μεγαλύτερη συναίσθηση της πραγματικότητας από ό,τι η ΕΡΤ της κρατικοδίαιτης  νηφαλιότητας και θα απαντήσω περί της διαφοράς μεταξύ «λαϊκισμού» και «λαϊκού κινήματος» ως εξής: Λαϊκό Κίνημα είναι να κινητοποιείς τον λαό να κατακτήσει τα δικαιώματά του και την αξιοπρέπειά του. Λαϊκισμός είναι να στέλνεις τον λαό να χορεύει στο Σύνταγμα για να διασωθείς από τις συνιστώσες την ώρα που το καράβι βουλιάζει. Λαϊκισμός είναι να τον στέλνεις να ψηφίσει «όχι» σε μια πρόταση που είναι νήπιο μπροστά στο μνημόνιο- τέρας που θα φέρεις προς ψήφιση, ενώ σου εμπιστεύτηκε το «όχι» του.

Λαϊκισμός είναι να τον καλείς να ψηφίσει «όχι» για να τρέξεις με ενισχυμένο ατομικό προφίλ προς το «ναι». Αυτό για μένα είναι λαϊκισμός.

Σε κάθε περίπτωση, αναμένω να δούμε μια μέρα ΕΡΤ πίνοντας καφέ. Άλλωστε πάντα είναι απύλαυση ένας καφές με έναν ευφυή άνθρωπο.

Με ειλικρινή εκτίμηση....