Για ποια δημόσια εκπαίδευση μιλάμε;

Στον απεργιακό μαραθώνιο των εκπαιδευτικών, δεν έχω καμία απολύτως αντίρρηση να ταχθώ στο πλευρό τους. Δεν έχω κανέναν ενδοιασμό να πάρω το μέρος μιας ακόμη μερίδας συμπολιτών μου που πλήττονται βάναυσα (και αυτοί) από τη μνημονιακή πολιτική, την ώρα που έχουν ένα βαρύτατο και θεσμικό (κατά την άποψη μου) ρόλο να επιτελέσουν: τη μόρφωση των παιδιών μας.

Ναι, ακολουθώντας κατά γράμμα τις εντολές της τρόικας, η κυβέρνηση πάει σε απολύσεις εκπαιδευτικών. Ναι, είναι ό, τι χειρότερο για έναν εκπαιδευτικό να είναι αβέβαιο το μέλλον του, να μην ξέρει τι θα του ξημερώσει, πού θα διδάξει, πώς θα διδάξει, κάτω από ποιες συνθήκες θα διδάξει. Ναι, τα κενά σε δασκάλους και καθηγητές στα σχολεία είναι πολλά, ενώ ακόμη και ο «υπουργός Παιδείας» (απαραίτητα τα εισαγωγικά) δεν ξέρει ακριβώς πόσα είναι και πού εντοπίζονται αυτά.

Από το σημείο, όμως, αυτό, μέχρι το σημείο ως εκπαιδευτικός να διεκδικείς το δίκιο σου βάζοντας λουκέτο στα σχολεία με το «καλημέρα» της σχολικής χρονιάς η απόσταση είναι χαοτική. Και σε τελική ανάλυση,  κάνεις το αντίθετο από αυτό που υποτίθεται ότι επιδιώκεις: καταφέρνεις ένα ακόμη συντριπτικό πλήγμα στη δημόσια εκπαίδευση.

Αλλά θα μου πεις, για ποια δημόσια εκπαίδευση μιλάμε όταν εδώ και χρόνια το φροντιστήριο έχει υποκαταστήσει το σχολείο; Για ποια δημόσια εκπαίδευση μιλάμε όταν βλέπεις τα παιδιά για τις πανελλαδικές εξετάσεις να διαβάζουν μόνο για το φροντιστήριο, «φτύνοντας» το σχολείο; Για ποια δημόσια εκπαίδευση μιλάμε όταν βλέπεις τις βάσεις να πέφτουν κατακόρυφα, ενώ για τις πρωτιές σʼ αυτές θριαμβολογούν τα φροντιστήρια, παρουσιάζοντας σε διαφημιστικές καταχωρίσεις τους επιτυχόντες σαν τρόπαια; Σαν να μην υπάρχει καν (δημόσιο) σχολείο!

Διάβασα το επαναστατικό κάλεσμα της ΟΛΜΕ στους μαθητές και στις μαθήτριες, που εισπράττουν τα επίχειρα της απεργιακής κινητοποίησης των καθηγητών. Δεν διέκρινα κάποιο είδος αυτοκριτικής για όλα τα προαναφερόμενα. Δεν διέκρινα εκ μέρους των συνδικαλιστών της ΟΛΜΕ ούτε ένα «mea culpa» για το γεγονός ότι η παραπαιδεία έχει πάρει τη θέση της Παιδείας, και με το δικό τους το χεράκι, με τη δική τους αμέριστη συμβολή.

Με τούτα και με κείνα, το δημόσιο σχολείο θυμίζει ένα ετοιμόρροπο κτίριο, που τρίζει και είναι έτοιμο να πέσει. Κι ενώ είναι έτοιμο να καταρρεύσει, έρχονται οι απεργιακές κινητοποιήσεις σαν μπουλντόζα  να το κατεδαφίσουν, να του δώσουν μια χαριστική βολή και να το αποτελειώσουν.

Για το μάκρος, τη διάρκεια των απεργιακών κινητοποιήσεων, ακούγονται και γίνονται διάφορες εκτιμήσεις. Προσωπικά, μού είναι αδιάφορο εάν οι κινητοποιήσεις διαρκέσουν είτε μια εβδομάδα είτε δυο εβδομάδες, λιγότερο ή περισσότερο. Το τονίζω αυτό, γιατί έστω και μια μέρα εάν κλείσει ένα δημόσιο σχολείο, η ζημιά έχει γίνει.

Και δεν έχει καμία απολύτως σημασία εάν το δημόσιο σχολείο το κλείνουν κατά καιρούς οι απεργιακές κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών, οι καταλήψεις των μαθητών ή η ανάλγητη κυβερνητική πολιτική με τις προσταγές της τρόικας. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Και στην προκειμένη, οι ιδιοκτήτες των ιδιωτικών σχολείων μπορούν να ανοίξουν σαμπάνιες.