Το "ελέησον" μόρφωμα της "αριστεράς" του ...πατρός Τσίπρα

Aυτή την μορφή αριστεράς, αδυνατώ να την κατανοήσω. Πρέπει να πρόκειται περί ιδιότυπου ερμαφροδιτισμού. Έχει όλα τα γεννετικά χαρακτηριστικά της βαθιάς και άκαμπτης δεξιάς, αλλά υποδύεται την τιμωρό του παλιού, καινοτόμο αριστερά. Εν προκειμένω την Αριστερά του Κυρίου.

Ας υποθέσουμε ότι οι εκδρομές Τσίπρα στο Άγιο Όρος αποτελούσαν αναγκαίο προεκλογικό κακό προκειμένου να καταφέρει η ...αριστερά να υποστηλώσει τον βίο της στη χώρα προς όφελος- έλεγαν- των πολιτών. Ας υποθέσουμε επίσης, προς τέρψιν των επιμόνων αιθεροβαμόνων που έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ εκ νέου στην εξουσία με μια ... εξτρεμιστική νομιμοποίηση του κραυγαλέου προεκλογικού ψεύδους, ότι αναγκάστηκε να φέρει το μνημόνιο μετά από μια σκληρή-λένε- διαπραγμάτευση παρά το γεγονός ότι δεν τους εκφράζει και είναι ιδεολογικώς παρά φύσει η όλη συνεύρεση.

Ας υποθέσουμε επίσης και ότι στο πλαίσιο κάποιου ιδεολογικού αλτσχάιμερ αποδεχόμαστε ότι η επιδρομή στα σπίτια των οφειλετών άγρια μεσάνυχτα είναι αριστερή αντίληψη, όπως και το κόψιμο των συντάξεων από αυτούς που μετά από σκληρή μάχη κατάφεραν- έλεγαν- να τους σώσουν μισθούς και συντάξεις και να ανεχτούμε και την σε εξευτελιστικές δόσεις αναγκαιότητα της εκταμίευσης του μισθού ή της σύνταξης ως επαναστατική πράξη για να μην πληγωθούν όσοι νόμισαν ότι ψήφισαν αριστερά, ή όσοi είδαν το ζιβάγκο ως εκδοχή του Ανδρέα, χωρίς να υποψιαστούν ότι ο φέρων το ζιβάγκο έχει την σημασία και όχι το ένδυμα.

Να δεχθούμε και ότι αποτελεί αριστερή έκφανση το ξεσκόνισμα των μικροοφειλετών χωρίς να έχει ακουμπήσει κανείς ούτε έναν από τους καρχαρίες που πολεμώντας τους καμώνονταν τους ήρωες μιας κάθαρσης που φέρνει μόνο παχουλούς λόγους λαϊκών μπαλκονιών.

Όλα να τα δεχθούμε για να μην μας πούνε εμπαθείς, ή ακόμη χειρότερα, ανθρώπους του...Σόιμπλε, αυτοί οι αντικριστά αγκαλιαστοί της Μέρκελ.

Aς μας επιτραπεί ωστόσο η παρατήρηση, ότι ο ακκισμός με την πάμπλουτη Εκκλησία, όχι δεν αποτελεί αριστερή πρακτική, αλλά αριστερή κατάντια, όταν αυτή έρχεται ως αντίδωρο πελατειακών σχέσεων, κόντρα σε όλη την φιλοσοφία αυτού που επικαλείται ο ΣΥΡΙΖΑ ως ιδεολογική του αφετηρία.

Πρώτα η απόσυρση ως λάθους της καθαρής και αριστερώς ορθής στάσης της Αχαιής Σίας Αναγνωστοπούλου σχετικά με το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία και ακολούθως η εξαίρεση της Εκκλησίας των πλουμιστών αμφίων, των μοναχοφάηδων ηγετών και των πολλών σκανδάλων, από τους περιορισμούς των capital controls την ίδια ώρα που ο 80χρονος παππούς θα ζει με το "αριστερό" σταγονόμετρο να μουλιάζει την αόρατη σύνταξή του, αποδεικνύουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει τόσο αριστερή αντίληψη, όση και ο Νίκος Νικολόπουλος τον οποίον δεν φαίνεται καθόλου να συμπαθεί.

H αποκαθήλωση των ψευδαισθήσεων έρχεται συνήθως με την μετατροπή του σταρ σε πολιτικό ηγέτη.

Ζούμε με ταχύτητα το τέλος της αμηχανίας και την αρχή της δεξιοκρατίας μέσα στον ερμαφρόδιτο ΣΥΡΙΖΑ που σε λίγο θα κοιτάζει στον καθρέφτη και δεν θα βλέπει τίποτα από τον παλιό εαυτό του, όπως συνέβη και με τη γενιά του Πολυτεχνείου.

Προς στιγμήν ας απολαύσουμε το "ελέησον" μόρφωμα της "αριστεράς" του ...πατρός Τσίπρα, να καταπίνει την ιδέα της αλλαγής, μέσα στην χορτάτη μακαρονάδα των συντρόφων του μεγαλοιερέων και ας παρακολουθήσουμε τους επιχειρηματίες να βάζουν λουκέτο όπως και οι κοινωνικές δομές των δήμων οι οποίες καρκινοβατούν προφανώς επειδή δεν διαθέτουν φιλόπτωχα...ταμεία.