Ιωάννης Καποδίστριας: Θέλει να τον αγιοποιήσουμε ή θα προτιμούσε να του μοιάσουμε για το καλό της Πατρίδας που τόσο πολύ αγαπούσε;

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία με αφορμή την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή που είχε την έμπνευση στους σκυθρωπούς καιρούς που ζούμε, με το πολικό ψύχος της διάχυτης απανθρωπιάς, να φέρει στο προσκήνιο και να μας θυμίσει μια εμβληματική μορφή ενός χαρισματικού Έλληνα, τόσο διδακτική και απαραίτητη για όλους μας ,του οποίου η ανιδιοτελής σκέψη, το όραμα και η ανυπόκριτη αγάπη για την πατρίδα του και τον λαό της, θα έπρεπε να είναι πρωτεύον μάθημα για όλες τις σχολικές τάξεις της πρωτοβάθμιας παιδείας, αλλά και δια βίου μάθηση και πυξίδα αρμονικής συμβίωσης , αλληλοκατανόησης, αλληλέγγυας συνοδοιπορίας αντί της μοναχικής εγωπορείας ακολουθώντας τον κοινό δρόμο της συλλογικής δημιουργίας που μας χωράει και μας θέλει όλους μαζί με αίσθημα ασίγαστης ατομικής ευθύνης ( με πρώτον υπεύθυνο τον γράφοντα).

Ομολογώ ότι δεν έχω δει ακόμη την επίμαχη ταινία και δεν θα ήθελα να κρίνω τα θετικά ή αρνητικά σχόλια, που είναι φυσικό να την συνοδεύουν, εξαρτώμενα εν πολλοίς, από την οπτική γωνία ( όχι μόνο από τεχνικής αλλά και ιδεοληπτικής σκοπιάς που την βλέπει κανείς). Εγώ, ως μη ειδικός σε θέματα τέχνης, θα ήταν περιττό έως ανώφελο να εκφέρω γνώμη. Θα ήθελα μόνο να συγχαρώ τον δημιουργό της, για την έμπνευση και την πρωτοβουλία του να ανασύρει και να ξεσκεπάσει από το «μόδιο»( δοχείο μέτρησης σιτηρών) ένα φως που το είχαμε κουκουλώσει για πολλά χρόνια, επειδή μπορεί να μην αντέχαμε τη λάμψη του και να νοιώθαμε βολεμένοι με το πούσι συμβατό με τη σκοτεινή εποχή και τη θολή σκέψη μας που την χαρακτηρίζει.

Γιατί ,αναμφίβολα, αν παρακολουθήσουμε την εργοπραξία, τη σύνεση, την υπευθυνότητα, τον εντιμότητα, την διπλωματική ικανότητα και ευστροφία αυτού του φωτεινού ανθρώπου που ενεργούσε και πορευόταν «μετά λόγου ψυχής» του Αριστοτέλη και γνώμονα την «ανθρώπεία Φύση» του Θουκυδίδη ,προσόντα πολλά και σπάνια συγκεντρωμένα σε ένα άτομο, κάτι που παρακίνησε την ηγεσία μιας μεγάλης και κραταιάς αυτοκρατορίας(των Τσάρων της Ρωσίας) να επιστρατεύσει την πολυσχιδή προσωπικότητα, του Έλληνα Καποδίστρια για να του αναθέσει όχι μόνο την ευθύνη του Υπουργείου της των εξωτερικών, αλλά και των χειρισμό πολλών άλλων δυσεπίλυτων αποστολών που, με περισσή ορθοφροσύνη έφερε σε αίσιο πέρας, αβίαστα συμπεραίνει κανείς ότι πρόκειται περί προικισμένου άνωθεν συνειδητού χριστιανού(Χωρίς το ριχτάρι της υποκρισίας(όπως συνήθως συμβαίνει).

Η σιωπηλή ανιδιοτέλεια και η τελετουργικά ανθρώπινη ιερότητα της σκέψης του, όσο κι αν προσπαθήσει να τις αποσιωπήσει ο ίδιος ή κάποιος άλλος , είναι εμφανείς από την δωρεάν παροχή ιατρικών υπηρεσιών στους πάσχοντες της γενέτειράς του ,την άμεση και επείγουσα φροντίδα του για την στέγαση και την περίθαλψη των χιλιάδων ορφανών που άφησε ο αιματηρός απελευθερωτικός αγώνας. Αφού προτεραιότητα στο τιτάνιο έργο του ,για την συγκρότηση σωστού κράτους ήταν να αρχίσει από το ορφανοτροφείο της Αίγινας και την αποκατάσταση ων ορφανών.

Τι μεγαλείο ψυχής και τι δυσθεώρητο ύψος ανθρωπιάς!
Όταν μετά την απελευθέρωση αυτής της προνομιούχου και θαλασσοφίλητης χώρας, από την μακραίωνη και στυγνή δουλεία ενός άξεστου δυνάστη, ο Δημιουργός διαλογιζόταν και έσπαγε το κεφάλι του να βρει έναν κατάλληλο Άνθρωπο για να ξαναστήσει όρθιο ένα καθημαγμένο, ερειπωμένο και αγαπημένο ανθρώπινο στανοτόπι του , την Ελλάδα με τη φωτεινή αρχαία Ελληνική διανόηση, στην οποία γενναιόδωρα πριν πολλούς αιώνες, είχε χαρίσει σοφία, ευρυχωρία σκέψης και άπλετο φως ικανό να καταυγάσει και να φωτίσει όλη την Ανθρωπότητα.

Άνοιξε το συρτάρι του και μόλις είδε τον Καποδίστρια , λέει; Α ,το βρήκα αυτόν θα στείλω. Μόνο αυτός θα καταφέρει να φτιάξει πρότυπο κράτος όπως έκανε στην Ελβετία και το θαυμάζει όλη η Οικουμένη. Μόνο Αυτός θα μπορούσε να υπηρετήσει με ανιδιοτέλεια τον Άνθρωπο, να αγκαλιάσει και να φιλιώσει αυτόν τον ατίθασο και αψύ λαό ,εθισμένο σε μόνιμη διχαστική ερισιολογία, εγωπάθεια, με ελλιπή αυτογνωσία και υπεροπτικό ξερολισμό που με τον ετσιγουσταρισμό του παραβιάζει και αγνοεί κάθε νόμο, αμφισβητεί κάθε νομιμοφροσύνη και τα γράφει όλα στα… παλιά του παπούτσια που μπορεί και να μην είχε!
Μόνο αυτός μπορούσε να κάνει Κράτος κραταιό, χωρίς παρακράτος, Κοινωνία με ισότιμους και υπεύθυνους πολίτες , όχι με ταξικούς διαχωρισμούς σε «δικούς μας» (ΗΜΕΤΕΡΟΥΣ),ευνοούμενους, με επιλεγμένους χειροκροτητές και παρατρεχάμενους με ωφελημοθηρική αδηφαγία, χωρίς διαμεσολαβητές, τσαμπάσηδες και χωρίς κοτζαμπάσηδες.

Ήθελε να μετατρέψει την ύβριν σε(σελέστιο(φωτεινό) Λόγο, τον φλύαρο και στείρο λαϊκισμό σε δημιουργική συσπείρωση, τον διχαστικό μονόλογο σε διάλογο,την μοναχοπορεία σε συνοδοιπορία ,την μαζική αδιαφορία και τον ωχ-αδερφισμό σε ενσυνείδητη Ατομική ευθύνη, Το Εγώ στο Εμείς και στο μαζί της ψυχής.!
Ήθελε να μετατρέψει τους δούλους των Μεμέτηδων σε δουλευτές της ατομικής προσπάθειας και εργάτες της Εθνικής προόδου, τη δουλεία σε δουλειά, τον καταναγκασμό σε προθυμία και εθελοντική προσφορά, την αγγαρεία σε ευχάριστη δημιουργία ,τον ατομικό αγώνα σε συλλογική αγωνία.

Αυτά όλα περίμενε ο Θεός από τον Καποδίστρια. Και αυτά και πολλά άλλα ήταν το όνειρο και το όραμα του Φωτεινού ηγέτη, που υπάκουσε στο κάλεσμα του Δημιουργού και της πατρίδας του. Παράτησε όλες τις ανέσεις του και έσπευσε για να βοηθήσει την πατρίδα που αιμορραγούσε και να επουλώσει τις βαθιές πληγές, τα κουσούρια και τις ανεξίτηλες γρατσουνιές που άφησε η μακρόχρονη Οθωμανοκρατία.
Αλλά ο Θεός και ο εκλεκτός του, λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο. Έτσι, μια Κυριακή πρωί που πήγαινε στην Εκκλησία για να συνομιλήσει με τον Θεό για το πως θα έδινε φως από την ψυχή του στο γύρω του σκοτάδι, τον πλήγωσε θανάσιμα το βόλι ,μαζί και την Ελλάδα της καρδιάς του, από εκείνους που πονιάστηκαν ότι με ένα εύνομο Κράτος θα έχαναν τη βολή τους.
Σήμερα,στην ψηφιακή παντοκρατορία, σαν ετεροχρονισμένη μεταμέλεια, για το ανόητο και ανίερο έγκλημά που , από μισαλλοδοξία σκοτώσαμε έναν αθώο που πάσχιζε για το καλό μας, ψιθυρίζουμε στη μαχόμενη απελπισία μας, σαν να θέλουμε να ξεφορτωθούμε την βδελυρή πράξη και να εξιλεωθούμε για το μεγάλο κρίμα και την ενοχή μας , θέλουμε να τον αγιοποιήσουμε!
Ίσως είναι μια προσπάθεια να τον καλοπιάσουμε, να τον βάλουμε στο συνάφι μας να τον κάνουμε κερδοσκοπική πραμάτεια και γιατί όχι να μην κονομάμε και κάποιους παράδες από τις λαμπάδες της υποκριτικής μεταμέλειας!

Όχι, ο Καποδίστριας ήταν «σαν «έτοιμος από καιρό» άγιος στη σκέψη ,και δεν έχει ουδεμίαν χρείαν αγιοκατάταξης .
Κατά την ταπεινή μου γνώμη(επειδή τον σέβομαι σαν συνάδελφο με πολύ πιο ευρύχωρη σκέψη από τη δική μου) δεν θα θέλει και ο ίδιος να τον δοξάζουμε και να τον εμπορευματοποιήσουμε προσκυνούντες και ασπαζόμενοι υποκριτικά μια τεχνητή εικόνα και ανάβοντας λιανοκέρια στη μνήμη του.

Αν πραγματικά θέλουμε να τιμήσουμε τον Καποδίστρια και να αξιοποιήσουμε την εμβέλεια και την ευρυχωρία της σκέψης του, ας βάλουμε την εικόνα και το φως του μέσα μας μας και στην ψυχή των παιδιών μας και των εγγονών μας, μήπως καταφέρουν κάποτε να προσεγγίσουν το όραμα του και ζήσουν σε ένα σωστό κράτος που δεν πρόλαβε να στήσει όπως το ονειρευόταν ο ίδιος.
Αυτό θα ήταν η μοναδική ευχαρίστηση και δικαίωση για Αυτόν και μεγάλο όφελος για μας και τους επιγόνους μας.

Αλλιώς , η προσπάθεια αγιοποίησης ενός φωτεινού Έλληνα μου θυμίζει αυτό που άκουγα από γνωστικούς ασπρομάλληδες του χωριού μου που μιλούσαν με σοφία που πήγαζε από εμπειρία και ανοιχτές πληγές τους και έλεγαν για ένα παιδί που σκότωσε τον πατέρα του και όταν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο, παρακαλούσε τους δικαστές να το λυπηθούν γιατί ήταν ορφανό! Εμελέσθέμε (λυπηθείτε με) βροντοφώναζε και ο πιό γενναίος Ομηρικός ήρωας, της Αριστοφάνειας τραγωδίας, ο Αίαντας, όταν του έπαιρναν το δίκιο του.

Αυτό που ήταν αδιανόητο και δεν μπόρεσε η ακεραιότητα του Καποδίστρια και η πολιτική του Αρετή να συμβιβαστεί με τον κοτζαμπασισμό, το κατάφεραν αργότερα οι συμβουλάτορες του ξενόφερτου Όθωνα οι πονηροί και πιο ευέλικτοι Βαυαροί (είναι οι ίδιοι που αιματοκύλησαν με πρωτόγνωρη αγριότητα την Πατρίδα μας (Καλάβρυτα, Δίστομο κλπ) απεμπόλησαν και έθαψαν οριστικά το όραμα του Καποδίστρια για σωστό Κράτος, αφού συμφιλιώθηκαν (με αμοιβαίο όφελος φυσικά) με τους κοτζαμπάσηδες-Δημογέροντες) και τους εκμεταλλευτές, τους άλλαξαν όνομα, τους ονόμασαν Βουλευτές, τους έντυσαν με φρεσκοραμμένο και αστραφτερό κοινοβουλευτικό μανδύα, τους βοήθησαν να επινοήσουν να κόψουν και να ράψουν στα μέτρα τους και να ψηφίσουν (από μόνοι τους και μόνον για τον εαυτό τους), τον επαίσχυντο νόμο περί βουλευτικής ασυλίας, ώστε με νομιμοποίηση, να διαπράττουν σαν «καθώσπρεπίζοντες κύριοι με κουστούμια και παπιγιόν, κάθε ρεμούλα και όποια παρανομία τους κάνει όρεξη, ατιμωρητί πάντα, αφού συμφωνεί και προσυπογράφει (με την ψήφο του που ψηφίζει ύφος και όχι ήθος) και ο απλός λαός που θέλει ρουσφέτι και όχι ισονομία Κράτους, επιδιώκει και θεωρεί τιμητική την εγγραφή του σε κάποιο πολιτικό πελατολόγιο. Άλλωστε και για τη δική του για τη σωστή ή λαθεμένη επιλογή, υπάρχει βουβή ασυλία, αφού ποτέ, πουθενά και σε κανέναν θα δώσει λόγο με τι μπαξίσι και τι αντάλλαγμα πούλησε την ψήφο του.

Επομένως το Κράτος της ενσυνείδητης ατομικής ευθύνης για το οποίο θυσιάστηκε ο Καποδίστριας, δεν έγινε ποτέ (τουλάχιστον μέχρι σήμερα), αφού δεν τον αφήσαμε να το κάνει τότε και ούτε προβλέπεται να γίνει ποτέ, όσο υπάρχει και διαιωνίζεται το πελατειακό κράτος, όσο ο Ήλιος δεν ξεστρατίζει και ακολουθεί την ίδια πορεία για δισεκατομμύρια χρόνια τώρα, όπως του έχει δώσει εντολή ο Δημιουργός. Αφού «μόνον ει Θεός βούλεται ανατρέπεται η της Φύσεως τάξη»!
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, στη Βουλή πρέπει να μπει «κόφτης» όχι μόνο για το χρόνο, αλλά περισσότερο για το τοξικό λεξιλόγιο και θα ήταν φρονιμότερο να μην μπαίνουν μαθητές εκεί μέσα, γιατί με αυτά που θα βλέπουν και θα ακούνε θα βγαίνουν ζημιωμένοι παρά ωφελημένοι από τη φιλοξενία τους εκεί, κατά των αντιπάλων του, ικέτευε και εκλιπαρούσε: Σας παρακαλώ δεν θέλω ΟΥ!

Η σημερινή μας κοινωνία δεν έχει ανάγκη από άλλους αγίους, αλλά από υπεύθυνους πολίτες εμφορούμενους από την ιερότητα της σκέψης του μεγάλου οραματιστή, του καταγόμενου από το νησί των Φαιάκων του Αλκίνοου και της Ναυσικάς. Άλλωστε είναι κορεσμένο το αγιολόγιο από πρόσωπα που υποκριτικά προσκυνάμε, αλλά είμαστε απρόθυμοι να ακολουθήσουμε ή να μιμηθούμε τη βιωτή τους.
Εκτός αυτού, στους σκυθρωπούς καιρούς μας, τίποτα δεν αποκλείει να έχουμε μελλοντικά και τον Άγιο ΤΡΑΜΠ, που με το σπαθί του (το ίδιο κοφτερό σπαθί, με το οποίο αιματοκυλάει τον Κόσμο) και με το «έτσι θέλω» του και με το ζαρμπί του, (το ρόπαλο του ισχυρού, εμποτισμένο και λουστραρισμένο με υγρό διπολικής συμπεριφοράς) θα σφετερισθεί το Νόμπελ Ειρήνης σαν καλοκάγαθος ειρηνοποιός που επινοεί πολέμους φρίκης για να δοκιμάζει και να διακινεί το μοντέρνο και ψηφιακό πολεμικό του οπλοστάσιο και την αενάως εξελισσόμενη ανθρωποκτόνο βιομηχανική παραγωγή του!

«Μη δώτε τα άγια τοις κυσί» μας λέει η αιχμηρή εντολή του Ευαγγελίου Ματθαίου (κ7:6). Μην πυροβολείτε, μη μαχαιρώνετε (για περισσότερη σιγουριά), μην ξανασκοτώνετε αυτόν τον Άγιο Άνθρωπο, μην τον βάζετε στο ίδιο τσουβάλι με ανθρωποφάγους και ληστοσυμμορίτες. Κρατήστε ψηλά αυτό το φως για σας και τα παιδιά σας για να βλέπετε και μήπως βρείτε τη στράτα σας «όταν έλθετε εις εαυτόν»!

Η φωτεινή προσωπικότητα που θυμηθήκαμε πρόσφατα, μου θυμίζει αυτό που είπε ο Χριστός όταν πήγε να προσευχηθεί με ηρεμία ανάμεσα στις ελιές (στο όρος των Ελαιών). «Ουδέ καίουσιν τον λύχνον και τιθέασιν αυτόν υπό το μόδιον». Αυτό το φως πρέπει να κρατάμε ψηλά αν θέλουμε να προσεγγίσουμε το όραμα του Καποδίστρια και να ζήσουν κάποτε όσοι ακολουθήσουν, σε ένα κράτος όπως το ονειρευόταν αυτός ο φωτεινός Άνθρωπος, αν και δεν το βλέπω αυτό να έρχεται, αν δεν αλλάξουμε ρότα και δεν αποκτήσουμε νοοτροπία ατομικής και συλλογικής ευθύνης!

Συμπερασματικά, κατά τη γνώμη μου, ο Ι. Καποδίστριας θα πρέπει να γίνει πρότυπο Εθνομάρτυρα, με Λόγο και συνείδηση πατρίδας, όπως ο Ρήγας Φεραίος, αφού και οι δύο θυσιάστηκαν για την αγαπημένη τους πατρίδα, σηματωρός ήθους για τη νεολαία μας, αλλά και μήνυμα για όλους μας αποφυγής των ανακυκλούμενων λαθών μας!