Του Γιώργου Μαντζαβά, συνέδρου του 4ου Τακτικού συνεδρίου ΠΑΣΟΚ & Δικηγόρου Πατρών
Υπάρχει μια εικόνα που όλοι έχουμε δει, έστω και αν δεν μεγαλώσαμε με δίσκους βινυλίου. Η βελόνα πέφτει πάνω στο αυλάκι και η μουσική ξεκινά. Μέχρι που κάπου, για κάποιο λόγο, η βελόνα κολλάει. Και τότε ακούς την ίδια φράση ξανά και ξανά. Χωρίς εξέλιξη. Χωρίς μετάβαση. Χωρίς μουσική.
Η πολιτική πολλές φορές μοιάζει με αυτή τη βελόνα. Και αν είμαστε ειλικρινείς, τα τελευταία χρόνια, ένα μέρος της συζήτησης γύρω από το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να έχει κολλήσει στο ίδιο σημείο. Στα ίδια διλήμματα, στις ίδιες φράσεις, στις ίδιες αγωνίες: «με ποιους θα πάμε», «πού ανήκουμε», «τι δεν είμαστε».
Όλα αυτά έχουν σημασία. Αλλά όταν επαναλαμβάνονται χωρίς να οδηγούν σε κάτι νέο, η βελόνα δεν παίζει μουσική. Απλώς επαναλαμβάνει θόρυβο.
Το επερχόμενο συνέδριο δεν είναι ένα ακόμη κομματικό γεγονός. Είναι μια στιγμή που το κόμμα καλείται να αποφασίσει αν θα αφήσει τη βελόνα να συνεχίσει να γυρίζει στο ίδιο σημείο ή αν θα τη σηκώσει για να βρει το επόμενο αυλάκι.
Γιατί η ιστορία του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ποτέ ιστορία στασιμότητας.
Από την ίδρυσή του μέχρι τις μεγάλες καμπές της μεταπολίτευσης, η παράταξη προχωρούσε πάντα μέσα από συγκρούσεις και συνθέσεις. Οι μεγάλες αποφάσεις δεν γεννήθηκαν από σιωπή ή φόβο, αλλά από πολιτική ένταση που κατέληγε σε νέα ισορροπία. Αυτό ήταν το πραγματικό της «DNA».
Σήμερα, όμως, το ερώτημα δεν είναι μόνο αν θα υπάρξει σύγκρουση ή σύνθεση. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει κατεύθυνση. Γιατί μια βελόνα μπορεί να κολλήσει και στη σύγκρουση. Μπορεί να κολλήσει και στη σύνθεση. Μπορεί να κολλήσει ακόμα και στη συζήτηση για την «ταυτότητα».
Το ζητούμενο δεν είναι να επαναλαμβάνουμε ότι είμαστε «κάτι διαφορετικό». Είναι να το κάνουμε ξανά πειστικό. Σε αυτή τη συγκυρία, η ευθύνη της ηγεσίας είναι καθοριστική.
Η προσπάθεια που έχει ξεκινήσει για την ανασύνταξη της παράταξης σε ένα δύσκολο πολιτικό περιβάλλον δεν είναι εύκολη και δεν πρέπει να υποτιμάται. Αντίθετα, χρειάζεται να στηριχθεί, να εμπλουτιστεί και να αποκτήσει πιο καθαρό πολιτικό βάθος.
Γιατί το συνέδριο δεν είναι χώρος επιβεβαίωσης. Είναι χώρος επανεκκίνησης.
Αν καταφέρει να ενώσει τις διαφορετικές φωνές, να δώσει καθαρή κατεύθυνση και να απαντήσει με ειλικρίνεια στα μεγάλα ερωτήματα της εποχής, τότε η βελόνα μπορεί πράγματι να σηκωθεί.
Και εδώ βρίσκεται η ελπίδα.
Γιατί το ΠΑΣΟΚ έχει αποδείξει ιστορικά ότι στις πιο δύσκολες στιγμές του μπορούσε να ξαναβρεί τον βηματισμό του. Όχι επειδή απέφυγε τις εντάσεις, αλλά επειδή τις μετέτρεψε σε δημιουργική δύναμη.
Σήμερα υπάρχουν οι προϋποθέσεις να συμβεί ξανά αυτό. Υπάρχει νέα γενιά στελεχών, υπάρχει εμπειρία, υπάρχει κοινωνική ανάγκη για μια σοβαρή προοδευτική πρόταση. Το ερώτημα είναι αν θα τα ενώσουμε.
Το ΠΑΣΟΚ δεν χρειάζεται απλώς να απαντήσει στο «με ποιον». Χρειάζεται να απαντήσει ξανά στο «γιατί υπάρχει».
Αν το κάνει, η μουσική μπορεί να ξεκινήσει ξανά. Και αυτή τη φορά, να ακουστεί πιο καθαρά από ποτέ.
Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr