Το μήνυμα του Γραμματέα της Νομαρχιακής ΠΑΣΟΚ Αχαΐας, η «επιστροφή» με όρους, τα «μαθήματα πίστης» και η αποδόμηση του αφηγήματος της διεύρυνσης

Το άρθρο- μήνυμα του Γραμματέα της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Αχαΐας Νίκου Μοίραλη, περί αμφίπλευρης διεύρυνσης, ένα μήνυμα (διαβάστε το ΕΔΩ) που έρχεται λίγες μόνο ώρες μετά την συλλογική προσφυγή μελών και φίλων του ΠΑΣΟΚ στις κάλπες του νομού για την εκλογή συνέδρων, εγείρει σοβαρά ερωτήματα, ως προς το ύφος και τη λογική που το συνοδεύει.

Ενώ υποτίθεται ότι πρόκειται για ένα κάλεσμα ενότητας και επανασυσπείρωσης, στην πραγματικότητα διαπνέεται από μια εμφανή διάθεση διαχωρισμού «καλών» και «κακών», «παλιών» και «νέων», «πιστών» και «αμφισβητιών», που  ακυρώνει, με τρόπο εμφατικό, το αφήγημα της διεύρυνσης καθώς κάθε άλλο παρά συνάδει με κουλτούρα ισοτιμίας, ενώ παραπέμπει σαφώς σε λογικές επιτήρησης και εσωτερικής καχυποψίας και, σε κάθε περίπτωση, δεν έχει σε τίποτε να κάνει με τις τοποθετήσεις Ανδρουλάκη περί διεύρυνσης.

Η αναφορά στο ότι κάποιοι «παίρνουν δεύτερη ευκαιρία» και οφείλουν «να αποδείξουν περισσότερα» δημιουργεί ένα πολιτικό περιβάλλον ιεραρχίας και καχυποψίας, στις τάξεις του κόμματος σε επίπεδο Αχαΐας και όχι μόνο.

Ακόμη πιο προβληματική είναι η υπονοούμενη ηθική ανωτερότητα όσων «έμειναν» σε σχέση με εκείνους που αποχώρησαν ή άσκησαν κριτική. Σε μια δημοκρατική παράταξη, η διαφωνία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως παράπτωμα που απαιτεί απολογία, ούτε η «διεύρυνση» να γίνεται με το δάχτυλο τεντωμένο προειδοποιητικά με λογικές «ιδιοκτησίας» του κόμματος.

Το συγκεκριμένο μήνυμα φαίνεται να συγχέει την πολιτική επιστροφή με μια διαδικασία «δοκιμασίας πίστης». Όμως η πολιτική δεν είναι μηχανισμός επιβράβευσης ή τιμωρίας, ούτε λέσχη με όρους εισόδου και επανένταξης.

Αν το ζητούμενο είναι πράγματι η διεύρυνση, τότε αυτή δεν μπορεί να γίνεται με όρους υπενθύμισης «ποιος κράτησε το μαγαζί όρθιο», αλλά με ειλικρινή αυτοκριτική και σεβασμό προς όλους, μηδενός εξαιρουμένου.

Τελικά, τέτοιου είδους παρεμβάσεις περισσότερο αποκαλύπτουν μια εσωστρέφεια και ανασφάλεια, παρά μια ανοιχτή και σύγχρονη πολιτική πρόταση. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ.