Το ΔΝΤ, ο Έλληνας, η κομπίνα, ο τσολιάς και ο...καθρέπτης

Μαζί με τη οικονομία που κατρακυλάει στον Άδη, κατρακυλάει και ένα μοντέλο ζωής, σκέψης και δράσης που έκανε θραύση στην μεταπολιτευτική Ελλάδα και το οποίο θα μπορούσε να συναγωνιστεί επάξια ως τουριστική ατραξιόν, τα τσολιαδάκια που πωλούν οι μικροπωλητές αλλά και τα σουβλάκια και  τις φασολάδες που σερβίρουν οι μαγαζάτορες στο Μοναστηράκι και την Πλάκα, ως σήμα κατατεθέν αυτού του τόπου του τρανού του…μέγα.  Η αλήθεια είναι ότι μαζί με τις τσέπες μας ξηλώνεται μέσα μας και ο …εθνικός μας οίστρος ως ανέμελων και ανεύθυνων κομπιναδόρων, που με τη – θαρρείς  εγγεγραμμένη στο γεννετικό μας χάρτη- πονηρία, καταφέρναμε να επιβιώνουμε και μάλιστα κάνοντας φιγούρα σε αυτούς τους ξενέρωτους του ξένους που δεν λογάνε από ζωή και από κομπίνες…

Που δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι το κράτος ή το σπίτι μας, μπορεί να διοικηθεί χωρίς πρόγραμμα, σχεδιασμό ή μπέσα, αρκεί να είσαι της πιάτσας και τη δύσκολη στιγμή να βάλεις το χέρι στο ταμείο του άλλου, ή να κάμψεις με ένα φακελάκι την αντίσταση οιουδήποτε μπει  εμπόδιο στα – πάντα ευφυή- σου σχέδια.

Και μετά «φτου σου μάγκα μου» στον καθρέφτη και δεν πα να ζεις με δανεικά, έξω από το σπίτι σε περιμένει το νέο τζιπ της Πόρσε για το οποίο χρωστάς τρεις δόσεις και η Τράπεζα σε καλεί  κάθε μεσημέρι στο τηλέφωνο, αλλά εσύ το ξέρεις τι σημαίνει η απόκρυψη και δεν το σηκώνεις: «Να πάνε να γαμηθούν οι κερατάδες που μας ρουφάνε το αίμα».

Κουτοπόνηροι χλιδάφραγκοι από την κορυφή μέχρι τα νύχια, από την εκάστοτε  κυβέρνηση, μέχρι τον επαίτη που δεν έχει τίποτα, αλλά φοράει τα μαύρα γυαλιά του στυλ «είμαι τυφλός» και σου απλώνει το χέρι να στυνδράμεις όπως ο Φωτόπουλος στην «κάλπικη λίρα» για να «βγάλω και εγώ ο έρμος το ψωμί μου».

Το ΔΝΤ δεν ξεριζώνει μόνο την αξιοπρέπειά μας και την τσέπη μας. Ξεριζώνει και τον κάλπικο εαυτό μας, το αμίμητο «εγώ» μας. Ακυρώνει την -ως ευφυές δημιούργημα-  νοοτροπία της μίζας, της αρπαχτής, του βολέματος μας στο δημόσιο με τη λίστα τη μακριά με τους συγγενείς και τους φίλους που κατατίθεται ως διαπιστευτήριο στον   βουλευτή και τον πολιτευτή που…έχουν άκρες.

Εκδικείται  τον πονηρό πολίτη που έκλεβε τους φόρους και το βράδυ ευτυχισμένος έβλεπε το dvd της Τζούλιας και αναρωτιόταν «άραγε πόσα να έβγαλε ο Σειρηνάκης ο…απατεώνας  από αυτή την φοβερή μπίζνα», την ίδια ώρα που η γυναίκα του «καίει» τον εγκέφαλό της στην T.V.  με φτηνό πρόγραμμα και το μόνο της ζητούμενο είναι να μοιάσει της Ζέτας Μακρυπούλια που «είδες Μήτσο πώς αδυνάτισε;».

Ακυρώνει όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν εγκληματικά, αλλά και την αριστερά που ονειρεύεται  επαναστάσεις αλλά δεν έχει λόγο να αρθρώσει και πρόταση να καταθέσει πέρα του γενικού ξεσηκωμού για να κλείσουμε π.χ. το λιμάνι του Πειραιά να μην έθρουν οι τουρίστες.

Είναι δύσκολο να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο, από τη …μαμά ασυδοσία.

Αλλά πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.

Μεταπολίτευση τέλος.