Κοινωνία: Ώρα Μηδέν

Μητέρα τεσσάρων ανηλίκων κατέληξε σε θάνατο μετά από άγριο ξυλοδαρμό που δέχθηκε από ευκαιριακό ερωτικό της σύντροφο.
Πατέρας άφησε κλειδωμένο στο αυτοκίνητο το μόλις πεντέμισι μηνών παιδί του, το οποίο πέθανε από ασφυξία.
Άνδρας σκότωσε με τριάντα μαχαιριές άλλον άνδρα, τον οποίο υποψιαζόταν ότι είχε σχέση με τη γυναίκα του.
Γυναίκα σκότωσε τον άντρα της επειδή την απατούσε.
Άνδρας σκότωσε τη γυναίκα του επειδή δεν επιθυμούσε να παραμείνει μαζί του.

Η κοινή γνώμη ικανοποίησε για ακόμη μία φορά την αδηφάγο περιέργειά της, η οποία, όπως πάντα, έλκεται περισσότερο από τις δυσάρεστες ειδήσεις παρά από τις ευχάριστες.

Η μητέρα, όπως πληροφορηθήκαμε, είχε απασχολήσει τις κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου και είχε κάνει χρήση της τράπεζας τροφίμων. Ήταν μόνη· δεν υπήρχε πατέρας να μοιραστεί την ευθύνη. Εκείνη είχε αναλάβει εξ ολοκλήρου τη φροντίδα και τη διατροφή τεσσάρων παιδιών.

Παρά τις δυσκολίες, δεν επέλεξε την άμβλωση όταν έμεινε έγκυος. Πίστευε ότι θα διέπραττε φόνο. Αποδέχθηκε την κυοφορία και τη γέννηση τεσσάρων παιδιών και τα κράτησε κοντά της.

Δεν υπολόγισε ούτε το κοινωνικό ούτε το οικονομικό κόστος, ούτε την κατακραυγή και τον διασυρμό. Και όμως, μετά θάνατον, υφίσταται διαπόμπευση. Παρακάμπτονται ακόμη και οι διατάξεις περί προσωπικών δεδομένων. Τι υποκρισία…

Όσο ζούσε και αγωνιζόταν, σκέφτηκε κανείς αυτή τη μάνα; Αναρωτήθηκε κανείς τι την οδήγησε σε εφήμερες σχέσεις, ίσως για να εξασφαλίσει το ψωμί των παιδιών της;

Αναζήτησε κανείς εκείνους τους πατέρες των παιδιών; Εκείνους που απλώς ικανοποίησαν την επιθυμία της στιγμής και σήμερα κυκλοφορούν ανάμεσά μας ως αξιοπρεπή και σεβαστά μέλη της κοινωνίας;

Η ευθύνη φορτώθηκε αποκλειστικά στη μητέρα. Ο «άγνωστος» γεννήτορας περιορίστηκε στην απόλαυση. Η κοινωνική υποκρισία στο αποκορύφωμά της.

Σύλλογοι κατά των αμβλώσεων, σύλλογοι προστασίας του αγέννητου παιδιού, σύλλογοι μονογονεϊκών οικογενειών, σύλλογοι άγαμων μητέρων, σύλλογοι προστασίας της οικογένειας, φίλοι των πολυτέκνων — όλοι δηλώνουν απλώς παρουσία.

Η οργανωμένη κοινωνία παρακολουθεί με παροιμιώδη απάθεια αυτά τα δράματα, ενώ οι υπεύθυνοι αδρανούν.

Η διοίκηση της Εκκλησίας, που θεωρεί δικαιολογημένα τις αμβλώσεις αμάρτημα, περιορίστηκε στην προσφορά λίγων τροφίμων. Κατά τα άλλα, οι αξιωματούχοι της συναγωνίζονται για μεταθέσεις σε πλουσιότερες μητροπόλεις και για προσωπικά οφέλη.

Κάποιος κοινωνικός λειτουργός δήλωσε ότι είχε ασχοληθεί με την υπόθεση, αλλά είχε χάσει την επαφή. Σκόπευε, όπως είπε, να ενημερωθεί για την τύχη των παιδιών. Η πρακτική αυτή αποκαλύπτει το επίπεδο της κοινωνικής μας ευαισθησίας.

Ίσως κάποιος κακόβουλος δείξει στο μέλλον την εφημερίδα με τη φωτογραφία της μητέρας στα παιδιά της, λέγοντάς τους:
«Τέτοια ήταν η μάνα σας- τέτοιος θάνατος της άξιζε».

Δεν θα αναφερθούμε στην άλλη πλευρά του λόφου — ίσως κάποια άλλη φορά μιλήσουμε για τα βαθύτερα ψυχολογικά και κοινωνικά συμπλέγματα που φέρει ο καθένας μας.

Ο δράστης θα έχει τη δυνατότητα να απολογηθεί. Θα υπερασπιστεί τον εαυτό του, πιθανώς με ισχυρή νομική υποστήριξη, επικαλούμενος ελαφρυντικά όπως η μέθη ή ο πρότερος έντιμος βίος.

Αντίθετα, η άτυχη γυναίκα καταδικάστηκε χωρίς απολογία — σε θάνατο και διαπόμπευση. Μαζί της, καταδικάστηκαν και τα τέσσερα ανήλικα παιδιά της να στερηθούν τη στοργή και την αγκαλιά της μητέρας τους.

Αυτά είναι τα πραγματικά θύματα: τα παιδιά.
Θύματα όχι μόνο του δράστη, αλλά και της κοινωνίας.

Ντροπή.