Πλανήθηκα, μες στη Βουλή δε λέγανε για σένα…

Αχ Γιώργο, αχ Γιώργο μου. Πλανήθηκα, αγόρι μου, δεν έλεγαν για σένα τελικά. Κι ας το είχα για σίγουρο όταν μου μεταφέρθηκαν τα δεδομένα. Ο Λάμπρος μου τα είπε, ο ξάδερφός σου ο μικρός, κι αυτοί οι νέοι, καμιά φορά, βιαστικά και διαγώνια τις διαβάζουν τις ειδήσεις. Ειδικά τις πολιτικές. Έτσι πλανήθηκα…

Για κάποιον φοιτητή, μου είπε, μιλούσαν στη Βουλή. Τόσοι και τόσοι βουλευτές κι οι αρχηγοί των κομμάτων και οι υπουργοί ακόμα. Κι ενώ η συζήτηση αφορούσε, μού ’πε, κάτι σοβαρά θέματα, για τα οικονομικά της χώρας για το ’15, αυτοί -εκεί!- να συζητούν για κάποιον φοιτητή και κάποια άδεια. Και με τα πολλά μου είπε πως την πήρε κιόλας.

Χτες το απόγευμα ήταν, στο αεροδρόμιο, που ήρθε να με υποδεχτεί. Πενθήμερο ταξίδι είχα πάει μακρινό. Κι είπα να αποτοξινωθώ απ’ τα εσωτερικά μας. Ούτε ίντερνετ, ούτε ειδήσεις, ούτε τίποτα. Κι έτσι σαν γύρισα –και μέσα στα πολλά- μου είπε αυτά για το Κοινοβούλιο και για τον φοιτητή και για την άδεια και είπα αυθόρμητα «για το παιδί μας λέει. Δικαίωση επιτέλους!». Ήταν κι εκείνο το jet lag απ’ το ταξίδι το πολύωρο.

Στο Αθήνα-Πάτρα έφτιαξα ολόκληρο σενάριο. «Εκείνη την άδεια –σκέφτηκα- για να γυρίσεις στην πατρίδα, που δύο χρόνια τώρα στην αρνούνται, θα στην έδωσαν». Κι είχε ειρμό η σκέψη μου, αυτά που λέμε και με τους δικούς σου, με θυμό μαζί κι ελπίδα. «Για τον Γιώργο μας, σκέφτηκα, συζήτησαν, ακόμα και μέσα στη Βουλή. Κοίτα που έφτασε να συζητιέται το όνομά του! Θα ‘ταν πριν τον Ισθμό ακόμα που βούρκωσα από συγκίνηση.

Για σένα πίστεψα πως συζήτησαν οι βουλευτές μας. Για το διδακτορικό σου, για εκείνη τη διπλή υποτροφία –που, ανάμεσα σε δυόμιση χιλιάδες, εσένα διάλεξαν, τον Έλληνα. Για την επιλογή σου από εκείνο το άλλο το Πανεπιστήμιο, για την ταχύτατη καριέρα που κατάφερες, που μας έκανες περήφανους, παιδί μου, κι εμάς και την Ελλάδα…

Γράψε λάθος, Γιώργο. Πες πως δεν στα άφησα ποτέ τα απανωτά βιντεομηνύματα στο Skype. Είχα βλέπεις ενθουσιαστεί. Έλεγα, δεν μπορεί, για το παιδί μας λένε.

Για κάποιον άλλο λέγαν, Γιώργο. Τι να σου λέω τώρα. Για κάποιον καταδικασμένο σε φυλάκιση λέγανε μέσα στη Βουλή μας. Κάποια ληστεία έκανε, άδεια να φοιτήσει ζήτησε κι είπε και κάτι για κάποιον αγώνα, λέει, που έχει αφήσει αρχινισμένο. Καμία σχέση, Γιώργο, με τον αγώνα τον δικό σου. Άστα, που να στα λέω.

Καλά –πέμπτα- Χριστούγεννα, εκεί στα ξένα, Γιώργο μας. Κι αν κάτι, κάποτε, μες στη Βουλή πούνε για σένα, Γιώργο, θα σου το γράψω αμέσως. Και θα σου στείλω και τα αποκόμματα για το αρχείο σου…

Φιλιά κι αντίο.