Σημεία των -δικών μας- καιρών

Όταν μια (ελεύθερη) χώρα αναγγέλει την αναζήτηση στρατοπέδου κράτησης πολιτών για οικονομικά αδικήματα, όταν τα έργα ανάπτυξης ενός κράτους εξαντλούνται σε σωφρονιστικά καταστήματα, πόσο τα λόγια της απερχόμενης προέδρου της Βουλής, Άννας Ψαρούδα-Μπενάκη, έρχονται στο νου: «Η δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις. Τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, θα μπορούν να παραβιάζονται».

Όταν η προπαγάνδα μαζικής κατανάλωσης καρποφορεί κι ο λαός νοσεί εθελούσια από το «σύνδρομο του προτεταμένου δακτύλου» που δείχνει πάντα τον απέναντι (που φταίει και φτάσαμε ως εδώ), πόσο εφικτό είναι η νέα γενιά να υπερβεί τα στεγανά της κομματικοποίησης;

Όταν ο κοινοβουλευτισμός τείνει να αποδεχτεί τη λοβοτομή και η διαχρονική πρακτική του «διαίρει και βασίλευε» αειφορεί σε πείσμα κάθε λογικής (με το κοινωνικό κεφάλαιο στα σπάργανα), αναρωτιέται κανείς, πόσο ανεξίτηλα έχουν χαλκέψει τις παρωπίδες;

Τι κι αν το πρόταγμα για την αντιμετώπιση της κρίσης είναι ομοθυμία κ ενωτισμός; Ο λαός σε κόντρα ρόλο, έτσι κι αλλιώς από κατασκευής του, γλύφει το καρότο του με μακροθυμία.

Γλύφει λαίμαργα το κουτάλι από το συσσίτιο των ειδήσεων των 8.00, όπου έχει πειστεί ότι θα συμμετάσχει, αν δε συμμορφωθεί. Διότι η εξαθλίωση είναι η αποδοτικότερη πρακτική διαμόρφωσης μαζικής κουλτούρας, παραίτησης και υποταγής.

Τα πολιτικά ταμπελάκια τόσων ετών στο πέτο, τον μετέτρεψαν σε τυπικό εμπόρευμα, που πωλείται με το ζύγι και μετράται σε κεφάλια, από εγχώριους και ξένους πραματευτάδες.

Τώρα όμως ο λαός οφείλει να κάνει την υπέρβαση! Είναι εθνική επιταγή. Είναι προσωπική αξιοπρέπεια. Πέρα και πάνω από άχρηστους κενόδοξους παλαιοκομματισμούς και προκαταλήψεις. «Αν δεν φτάσει ο άνθρωπος στο χείλος του γκρεμού, δεν πετούν οι πλάτες του φτερούγες (Ν.Καζαντζάκης)». Τώρα κάτω από τα πόδια μας ατενίζουμε μια άβυσσο. Είναι ώρα εθνοαναγέννησης, αφύπνισης και κάθαρσης. Διεκδίκησης των έννομων δικαιωμάτων καθενός μας ως πολίτη κι ως ανθρώπου, που έχουν πάψει πλέον να είναι αυτονόητα.

«Όμως η φοροδιαφυγή μαστίζει», θα πουν. «Το ίδιο και οι ασθένειες στις κοινές φυλακές». Σίγουρα όλα γίνονται για το καλό μας! Κάποιος «ειδικός» ξέρει καλύτερα.

Όταν ένα ήρεμο πρωϊνό σε ξυπνήσουν απροειδοποίητα, και σου ζητήσουν να βολευτείς με ένα φθηνότερο ζευγάρι (Καφκικές) πιτζάμες, τότε να ανησυχήσεις. Ίσως όμως να είναι αργά. Arbeit macht frei (η εργασία απελευθερώνει).