Λίγες σκέψεις για τον χτεσινό εορτασμό της 25ης Μαρτίου

Επεισόδια σχεδόν σε κάθε πόλη, απουσία επισήμων από τις εξέδρες, Υπουργοί, Βουλευτές, Περιφερειάρχες στην πλειοψηφία τους εξαφανισμένοι.

Παντού αστυνομικά οδοφράγματα Ανώτατη Πολιτική και Πολιτειακή ηγεσία, όπου παρούσα, απομονωμένη και προστατευμένη από τους Έλληνες που ήθελαν να τιμήσουν την επέτειο.

Αυτό ήταν το  σκηνικό της χτεσινής ημέρας.

Φόντο η παραδειγματική τιμωρία της “αντάρτισσας” Κύπρου και η εκκωφαντική σιωπή και πλήρης απουσία της Ελλαδίτικης Κυβέρνησης.

Η Ελληνική κοινωνία συντετριμμένη για τις δραματικές εξελίξεις της Κύπρου.

Οι αντιδράσεις αντιφατικές του εξοργισμένου λαού από την προφανή αδυναμία της Κυβέρνησης να σταθεί στο πλάι της Μεγαλονήσου και από την προφανή αδυναμία της να κάνει οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με τους ΔΥΝΑΣΤΕΣ – ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ.

Εθνική κατάθλιψη για την υποτελή στάση της τρικομματικής κυβέρνησης.

Και όμως ήταν η γιορτή της Παλιγγενεσίας, μην το ξεχνάμε.

Φαίνεται ότι την γιορτή αυτή κάποιοι δεν τόλμησαν να την γιορτάσουν και όσοι το έκαναν μας το έδειξαν, ότι συμμετείχαν γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς.

Λογικό, πως να γιορτάσουν την αποκοτιά ή την τρέλα εκείνων των “ξυπόλητων” Ελλήνων, που με πέτρες τα έβαλαν με την πανίσχυρη Οθωμανική Αυτοκρατορία, ζητώντας ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ!!!

Πώς να συμμετέχουν αυτοί οι ορθολογιστές που δημόσια δηλώνουν ότι δεν λειτουργούν ως Κυβερνήτες μια κυρίαρχης και λεύτερης χώρας, αλλά χάριν της σωτηρίας της και με αίσθημα ευθύνης, εκτελούν των ξένων δανειστών τις εντολές και της Γερμανικής Καγκελαρίας.

Και έτσι λειτουργούν επειδή είναι υπεύθυνοι και σοβαροί ρεαλιστές πολιτικοί που έχουν αποδεχτεί ότι η χώρα έχει μια περιορισμένη εθνική ανεξαρτησία.

Το κυρίαρχο συναίσθημα που φάνηκε να διακατέχει μεγάλο μέρος της αμήχανης και ενδοτικής πολιτικής ηγεσίας της χώρας και ειδικά την κυβερνητική τρικομματική συμπολίτευση είναι ο φόβος.

Ο φόβος απέναντι στον Ελληνικό λαό.

Οι λαοπρόβλητοι ζήτησαν και έλαβαν αστυνομική προστασία έναντι του λαού.

Γιορτάσαμε την ελευθερία του Έθνους με μια συμπλεγματική ηγεσία τρομοκρατημένη απέναντι στον λαό που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει, κλειδαμπαρωμένη μέσα σε κλωβό ασφαλείας από επιλογή της.

Τι ακριβώς γιόρτασαν αυτοί οι άνθρωποι;

Ποιο εκτιμούν ότι είναι το πνεύμα της σημερινής ημέρας;

Αν αυτό δεν σημαίνει  απόλυτη έλλειψη νομιμοποίησης της κυβέρνησης από την κοινωνία τότε τι σημαίνει;

Ξέρω πολύ καλά ότι αυτοί από τους οποίους ζητώ τις απαντήσεις δεν θα τις δώσουν.

Δεν έχει καμία σημασία όμως, καθώς πια ούτε αυτοί έχουν πλέον καμία σημασία.  Βρίσκονται εκεί που είναι, γιατί κανείς δεν έκανε τον κόπο να τους πετάξει από εκεί.

Έχουν πάψει από καιρό να είναι χρήσιμοι σε οποιονδήποτε.

Αντίθετα μάλιστα έχουν γίνει βάρος και για αυτό σε κάθε ευκαιρία, οι πρώην πατρώνες τους προσβάλλουν και τους εκθέτουν μπροστά στα μάτια μας.

Τέτοια εποχή πριν 187 χρόνια, ο Κιουταχής και ο Ιμπραήμ με 30.000 στρατό πολιορκούσαν το Μεσολόγγι.

Και πρότειναν στους εξασθενημένους και αποδεκατισμένους υπερασπιστές του να συνθηκολογήσουν και να παραδώσουν την πόλη, με αντάλλαγμα την ανεμπόδιστη φυγή τους, το βιος τους και επιπλέον ένα εκατομμύριο γρόσια.

Οι Έλληνες όμως απάντησαν:

«Τα κλειδιά της πόλης είναι κρεμασμένα στις μπούκες των κανονιών, ελάτε να τα πάρετε».

Τι τρέλα και τι αποκοτιά, θα έλεγαν πολλοί ορθολογιστές και πραγματιστές πολιτικοί και τεχνοκράτες στις μέρες μας, αυτοί δηλαδή που έχουν ήδη παραδώσει τα κλειδιά της χώρας και μάλιστα, σε πολύ πιο φτηνή τιμή…

Το σημαντικό πια είναι οι δικές μας αποφάσεις.

Αν έχουμε αποφασίσει να αντιτάξουμε στην γελοιότητα και την ανικανότητα την σοβαρότητα και την αποτελεσματικότητα.

Αν πρώτα από όλα έχουμε κοιτάξει κατάματα τον εαυτό μας και έχουμε αποτινάξει από πάνω μας όλα εκείνα τα φαύλα που μας σερβίρισαν για ιδανικά και τρόπο ζωής.

Με όλο τον σεβασμό κε Πρόεδρε της Δημοκρατίας, αν και είστε ο μόνος που ξεστόμισε μια φράση “η κατάσταση δεν είναι πλέον ανεκτή, όχι γιατί είναι επιλεκτική αλλά γιατί πια  δεν μας εκφράζει”.

Ας το σκεφθούμε λοιπόν: Χτες τιμούσαμε εκείνους που κάποτε αρνήθηκαν την λογική για να έχουν μία ελεύθερη πατρίδα, προσκυνούμε τους πατριώτες και όχι τους ορθολογιστές.

Και ας ξέρουμε ότι κάθε φορά που ενωμένοι οι Έλληνες είπαν τα μεγάλα «όχι», μπορεί να έχασαν μάχες, κέρδισαν όμως τους πολέμους.

Ο διχασμός και το «ναι σε όλα» δεν μας ωφέλησε ποτέ.