Γιατί όλοι έχουν δικαιώματα…

Τη Δευτέρα στις 3 του Δεκέμβρη είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία…

Για άλλη μια φορά θα γιορταστεί η ημέρα σε διάφορα μήκη και πλάτη του Πλανήτη με τη δέουσα αναφορά στα δικαιώματα, στις πρακτικές που πρέπει να ακολουθούνται, στις υποχρεώσεις των Κυβερνήσεων και των κρατών απέναντι σ’ αυτά τα άτομα και στην ιδιαιτερότητα και διαφοροποίηση εν γένει και ενδεχομένως κάπου σε κάποιες «κουκίδες» του παγκόσμιου χάρτη, να μη γίνει και καμία αναφορά…

Σε κάθε περίπτωση, όπως κι αν έχει το πράγμα, η πραγματικότητα είναι τέτοια που επιτέλους θα πρέπει να την αντιμετωπίσουμε με ωριμότητα και να δράσουμε:

7-10% του πληθυσμού παγκοσμίως είναι άτομα με αναπηρία

Η αναπηρία δεν είναι ταμπού, δεν είναι ντροπή, δεν είναι κατάσταση για λύπηση, οίκτο, αποστροφή

Η αναπηρία είναι μία πραγματικότητα, είναι μια διαφορετική κατάσταση του ρεαλιστικού, είναι μέρος της ζωής όλων είτε μας αφορά άμεσα είτε όχι και είναι επίσης μια εν δυνάμει πιθανότητα για όλους

Η αναπηρία είναι δικαίωμα όπως όλα τα άλλα που δικαιώνουν τον άνθρωπο ως οντότητα είτε είναι προφανής σαφής και συγκεκριμένη είτε όχι

Η αναπηρία είναι η δυνατότητά μας να δούμε ο καθένας όπως κι αν είναι, τον εαυτό του και την κοινωνία μέσα του. Είναι η δυνατότητα που έχουμε να ορίσουμε τις έννοιες «εγώ», «εσύ», «άνθρωπος», «δικαίωμα», «ποιότητα», «αγάπη», «ζωή»

Ο πολιτισμός μας προκαλείται από τη στάση μας απέναντι στην αναπηρία και η κοινωνικοποίησή μας αφορά και σ’ αυτήν όχι επειδή είναι μια πραγματικότητα, αλλά επειδή μας παρέχει την ελευθερία να κατανοήσουμε το διαφορετικό, το ιδιαίτερο και το μοναδικό σε όποια πιθανή εκδοχή και να δούμε τους εαυτούς μας μέσα απ’ αυτό

Οι άνθρωποι με αναπηρία, σήμερα, στην Ελλάδα του 2012 πλήττονται άμεσα για δύο λόγους. Πρώτον γιατί σε πελατειακό επίπεδο πολιτικών επιλογών χρησιμοποιήθηκε  -όπου κι αν έγινε αυτό- ως μοντέλο εξάρτησης πολιτών και πολιτικών προσώπων με διάφορες εκφάνσεις και δεύτερο γιατί θίγονται οι συμπολίτες μας με αναπηρία με βάση τα νέα δεδομένα που προσαρμόζονται άμεσα στη μνημονιακή πολιτική και στις οικονομικές επιταγές της ΤΡΟΊΚΑΣ εντός και εκτός των «τειχών»

Οι άνθρωποι δεν είναι «αριθμοί» δεν είναι «νούμερα» σε ένα υπολογιστικό φύλλο κάποιου τύπου. Και κυρίως τα παιδιά με αναπηρία και ειδικές ανάγκες όποιας φύσεως, που με τις περικοπές στην Παιδεία, τις συγχωνεύσεις τμημάτων, το μη διορισμό δασκάλων –γενικώς- ειδικής αγωγής αλλά και μη ειδικευμένων εκπαιδευτικών –με το «σταγονόμετρο» για να καλύψουν τα κενά και τις ανάγκες σε ειδικευμένο προσωπικό, σχολεία με ανεπαρκή υποδομή, κτίρια απρόσωπα και απρόσιτα στην αναπηρία, πόλεις για τους δήθεν κανονικούς και για τους πολλούς, πολιτική και κοινωνική αδράνεια, υποτυπώδη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε ένα σύστημα Υγείας που καταρρέει, «καταδικάζονται» στην πράξη, αυτά και οι οικογένειές τους, κάθε μέρα, σ’ έναν αγώνα «επιβίωσης» όχι μόνο βιολογικής αλλά και πνευματικής, ψυχικής και κοινωνικής, σ’ ένα «κόσμο» άγριο, προκλητικό, με ρατσιστικές επιλογές, αδιάφορο, του συρμού, της αποξένωσης και της αλλοτρίωσης

Ίσως, λοιπόν, από το να περάσουμε στα «αζήτητα» μια ακόμη μέρα ή να την αγνοήσουμε ως θλιβερό μέρος της πραγματικότητας, ας αναλογιστούμε την προσωπική μας δυναμική και το δικό μας ο καθένας μερίδιο συμμετοχής, σε κοινωνικές δράσεις όπου περισσεύει η αγάπη, ο σεβασμός, η προσφορά με καθαρό βλέμμα στη συνέπεια, η προάσπιση των δικαιωμάτων μας ως ανθρώπων.

«Πάρε τη λέξη μου, δώσε μου  το χέρι σου» γράφει ο Εμπειρίκος…

Είναι καιρός…