Back to Top
#TAGS Αιγιάλεια Δελτίο Ειδήσεων Κορωνοϊός Η Επόμενη Μέρα ΧΑΡΤΗΣ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ
Αγγελίες
Μην ψάχνεις, βρες στο
THE BEST

Όταν έρχεται ο καρκίνος συνειδητοποιούμε πόσο λάθος ζούμε...

Όταν έρχεται ο καρκίνος συνειδητοποιούμε...
Νασόπουλος Νάσος

24 Νοεμβρίου 2020- 532η ΗΜΕΡΑ του Ημερολογίου

Διάβαζα χθες όσα είπε ο ηθοποιός Τάσος Κωστής για την περιπέτειά του με τον καρκίνο και θέλω να σταθώ στο τι απάντησε στην ερώτηση «Τι σας έμαθε ο καρκίνος ;». Είπε: «Με έμαθε ό,τι σήμερα είμαστε και αύριο δεν είμαστε και ότι πρέπει να είσαι καλός άνθρωπος από άποψη, γιατί όλοι έχουμε μέσα μας και το καλό και το κακό. Επίσης ότι οφείλουμε να ζήσουμε τη ζωή μας. Τη ζήσουμε, δεν τη ζήσουμε άλλωστε θα περάσει. Ας επιλέξουμε το φως».

Ομοίως η ψυχολόγος Τένια Μακρή όταν ρωτήθηκε σχετικά, απάντησε: «Ήταν ευλογία...Ήταν κάτι το οποίο ήρθε να μου θυμίσει ότι είχα παραμελήσει τον εαυτό μου και ότι είχα δώσει σημασία σε άλλα πράγματα τα οποία ήταν άκρως ασήμαντα σε σχέση με την ύπαρξη μου, την υγεία μου, την ψυχική μου ηρεμία και με αυτό που τελικά είμαι ως άνθρωπος.

Ήταν ένα καταπληκτικό φρένο, το οποίο ήταν σαν να φρενάρισα απότομα και μετά να πήρα μια μεγάλη φόρα και να είδα τα πράγματα τελείως διαφορετικά και να αρχίσω εν τέλει το «καράβι» μου προς άλλα ύδατα. Ήταν πραγματικά μια ευλογία για εμένα όλο αυτό».

Κάπου τον Μάιο είχα γράψει κι εγώ μια ανάρτηση σχετικά με την επίδραση που είχε στις σκέψεις  μου ο καρκίνος. Έγραφα τότε, μεταξύ άλλων:

«Νομίζω ότι όταν περνάς μια μεγάλη δοκιμασία, μπορείς και ξεχωρίζεις πιο καθαρά τι είναι μάταιο και τι δεν είναι, τι είναι περιττό και τι δεν είναι, τι είναι δίκαιο και τι άδικο.

Σε σφυρηλατούν οι περιπέτειες, σε ωριμάζουν. Σε κάνουν πιο ανθρώπινο. Σε προσγειώνουν. Γιατί, νομίζουμε κάποιες στιγμές ότι θα κατακτήσουμε όλο τον κόσμο. Γιατί, νιώθουμε λες και μας ανήκει ο κόσμος, λες και είναι δικός μας. Και πέφτουμε με τα μούτρα να τον κατακτήσουμε.

Και ξεχνάμε τις απλές καθημερινές χαρές, ξεχνάμε τους ανθρώπους μας, ξεχνάμε ακόμα ότι είμαστε κι άνθρωποι. Ξεχνάμε να βοηθήσουμε τον διπλανό μας, να συμπαθήσουμε τον ταλαιπωρημένο, να συλλυπηθούμε τον βασανισμένο. Είναι δίπλα μας κι ούτε τον βλέπουμε, ούτε τον ακούμε.

Βλέπεις, έχουμε πέσει με τα μούτρα να κατακτήσουμε, να φτιάξουμε, να δημιουργήσουμε… Λες και μας ανήκει ο κόσμος. Λες και τον δικαιούμαστε.

Και θεωρούμε φτιάξιμο και δημιουργία, να αποκτήσουμε ένα καλύτερο σπίτι, ένα μεγαλύτερο αυτοκίνητο, ένα αυξημένο εισόδημα.

Μπορεί και να ‘ναι, δεν λέω. Αλλά αξίζει να χάνεις τις ημέρες που ζεις για να αποκτήσεις κάποτε, μια μέρα στο μέλλον-κι αν το αποκτήσεις δηλαδή- κάτι απ’ όλα αυτά;

Και κει επάνω, την ώρα της προσπάθειας, έρχεται η προσγείωση. Ανώμαλα. Έρχεται το νέο, ότι τώρα πρέπει να παλέψεις όχι για να κατακτήσεις κάτι, όχι για να φτιάξεις ή να δημιουργήσεις, αλλά για να μείνεις στη ζωή. Και ξαφνικά αλλάζουν οι προτεραιότητες.

Εκεί που δεν είχες ούτε μισή ώρα διαθέσιμη για μια επίσκεψη σε κάποιον που θα του ‘δινες χαρά αν σ’ έβλεπε, τώρα, βρίσκεις ώρες και μέρες ατέλειωτες, για να τρέξεις στους γιατρούς, να πας για θεραπείες.

Εκεί που δεν έβαζες άλλη σκέψη στο νου σου, εκτός από τη φιλοδοξία που είχες, τώρα μόνη σκέψη στο μυαλό γίνεται η αρρώστια.

Σε κάνουν οι παρενέργειες των χημειοθεραπειών, ας πούμε, να μην θέλεις όχι να κατακτήσεις, όχι να διεκδικήσεις, αλλά ούτε καν να ενδιαφέρεσαι για κάτι που ποθούσες.

Το μόνο που θες είναι να σταματήσει η ταλαιπωρία. Και τότε νιώθεις μια μεγάλη ανακούφιση. Την πρώτη μέρα που ξυπνάς χωρίς να πονάς, ή να ταλαιπωρείσαι νιώθεις μιαν ανείπωτη χαρά.

Δεν κατέκτησες κάτι, δεν κέρδισες τίποτε. Απλά, ανασαίνεις χωρίς να πονάς, περπατάς χωρίς να κόβονται τα πόδια σου, συλλογιέσαι χωρίς να σε βασανίζει η σκέψη «πόσο θα κρατήσει αυτή τη φορά, αυτό το βάσανο;».

Άραγε, γιατί πρέπει να μας βρει η αρρώστια, για να σκεφτούμε απλά και λογικά; Να βάλουμε τις προτεραιότητες που πρέπει; Να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πώς είναι και πώς θα έπρεπε να είναι η ζωή μας;

Δεν λέω να μην είμαστε δημιουργικοί. Γιατί, η δημιουργία αναζωογονεί τον άνθρωπο. Δίνει νόημα στη ζωή του.

Αλλά μήπως ορίζουμε λάθος τι σημαίνει δημιουργία; Και μήπως σχεδιάζουμε λάθος τρόπο για να την πετύχουμε;».

Όσο διαβάζω τέτοια κείμενα διαπιστώνω πως κοινός παρανομαστής όλων των προσεγγίσεων είναι ότι κάτι κάναμε λάθος πριν μάς έλθει ο καρκίνος. Χάναμε τη ζωή, γυρίζαμε την πλάτη στα απλά που μπορούν να μας δώσουν ευχαρίστηση κυνηγώντας τα υποτίθεται σπουδαία που συχνά αποδεικνύονται μάταια.

Γιατί άραγε;

Σε αυτό το email [email protected] στείλτε μου τα μηνύματά σας (σκέψεις, συναισθήματα, εμπειρίες ή προβλήματα που αντιμετωπίζετε και θέλετε να ερευνήσουμε), ή το τηλέφωνό σας (αν θέλετε να επικοινωνήσουμε τηλεφωνικά) και να είστε σίγουροι ότι η δύναμη που θα δώσει ο ένας στον άλλον θα είναι ένας ισχυρός σύμμαχος στη μάχη που δίνουμε.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Το Ημερολόγιο ενός Καρκινοπαθούς

Το ημερολόγιο