Back to Top
#TAGS Αιγιάλεια Δελτίο Ειδήσεων Κορωνοϊός Καταλήψεις ΧΑΡΤΗΣ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ
Αγγελίες
Μην ψάχνεις, βρες στο
THE BEST

ΘΕΜΑΤΑ

/

Απομονώθηκα. Δεν θέλω ούτε στο τηλέφωνο να μιλήσω...

Απομονώθηκα. Δεν θέλω ούτε στο τηλέφωνο ...
Νασόπουλος Νάσος

Από την ημέρα που έμαθα ότι έχω καρκίνο

Δύο σοβαρές αλλαγές εντόπισα στον εαυτό μου, από τη στιγμή που έμαθα (Ημέρα 1η: Ραντεβού με τον Καρκίνο) ότι έχω καρκίνο στον πνεύμονα και τους λεμφαδένες.

Η πρώτη αφορά στο κόψιμο του τσιγάρου, μετά από 40 χρόνια! (Πώς έκοψα το τσιγάρο όταν έμαθα ότι έχω καρκίνο

Η δεύτερη αφορά στην επαφή και επικοινωνία μου με γνωστούς και φίλους. Από την πρώτη κιόλας ημέρα που έγινε γνωστό ότι έχω καρκίνο (αφού το ανακοίνωσα στους συνεργάτες μου την Τρίτη 11 Ιουνίου, ήταν θέμα χρόνου να γίνει ευρύτερα γνωστό) μού δημιουργήθηκε μια διάθεση αυτό-απομόνωσης.

Σταμάτησα να περπατώ στο κέντρο της Πάτρας για να μην έρχομαι σε επαφή με γνωστούς.

Σταμάτησα να απαντώ και στα τηλέφωνα.

Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι γνωστοί και (οι πραγματικοί) φίλοι, στενοχωρήθηκαν και ήθελαν να μού εκφράσουν τη συμπαράστασή τους.

Οι υπόλοιποι ήθελαν κι αυτοί να δείξουν ότι ενδιαφέρονται.

Αν όμως απαντούσα στα τηλέφωνα ήμουν υποχρεωμένος να επαναλαμβάνω τα ίδια σε κάθε συνομιλία: «πώς είμαι», «που έχω τον καρκίνο», «ποιος γιατρός με παρακολουθεί» και άλλα παρόμοια.

Και φυσικά να ακούω σχεδόν τα ίδια λόγια παρηγοριάς: «όλα καλά θα πάνε», «να έχεις δύναμη και καλή ψυχολογία», «εδώ είμαι σε ότι μπορώ να βοηθήσω» και άλλους σχετικούς λόγους παρηγοριάς.

Όμως, έχω ένα θέμα: ποτέ μα ποτέ, δεν μού άρεσε να με παρηγορούν.

Ό,τι κακό μού συνέβαινε ήθελα να το περνάω με όση δύναμη, αντοχή και ωριμότητα διέθετα.

Αυτό ήθελα και τώρα.

Γι’ αυτό, απομονώθηκα.

Με επιλογή μου.

Εγώ, που θα μπορούσες να με χαρακτηρίσεις κοινωνικό άνθρωπο, δεν ήθελα να έρχομαι σε επαφή με άλλους ανθρώπους, πλην αυτών του πολύ στενού μου περίγυρου.

Έτσι, χάθηκα από μέρη που θα μπορούσα να συναντήσω γνωστούς.

Έκλεισα το τηλέφωνό μου, ή αν το είχα ανοιχτό, δεν απαντούσα.

Αυτή η δοκιμασία εξελίχθηκε σε μια υπόθεση αυστηρά προσωπική και του στενού μου περίγυρου.

Όμως η επιλογή της απομόνωσης δεν ήταν μια πράξη απελπισίας.

Μάλλον μια επιλογή αυτοσυντήρησης θα την χαρακτήριζα.

Αλλά, σε καμιά περίπτωση, δεν υποδήλωνε απελπισία.

Με ελπίδα και αισιοδοξία αντιμετώπισα από την πρώτη ημέρα τον καρκίνο.

Και δέκα μήνες μετά, που γράφω αυτό το κείμενο, παρότι η μάχη μου δεν έχει ακόμα νικηφόρα έκβαση, συνεχίζω να αισιοδοξώ