''Ιατρικός Τουρισμός'': Να σπάσουμε τον κοινωνικό απομονωτισμό των χρονίως πασχόντων!

Πάνε χρόνια τώρα που ακούγεται η φράση ''Ιατρικός Τουρισμός'' ή ''Τουρισμός Υγείας'' και δείχνουν πολλοί να ενδιαφέρονται για τις επιχειρηματικές δραστηριότητες που αναπτύσσονται ή φιλοδοξούν να αναπτυχθούν, με επίκεντρο την υγεία ή καλύτερα τις υγειονομικές υπηρεσίες και ''πελάτες'' τους ασθενείς.

Σε ...πρώτη ''εκτέλεση'' ηχεί παράξενα στα αυτιά μας η φράση ''Ιατρικός Τουρισμός'' γιατί δεν ξεχωρίζεις σε ποιόν αναφέρεται. Στην Ιατρική και στον ασθενή ή στον επιχειρηματία που βλέπει τον ασθενή ως τουρίστα;
Κι αν η ιατρική μπορεί (;) να υπάρξει ως ''όχημα'' τουριστικής δραστηριότητας, εκείνο που χρειάζεται να προσεχθεί είναι, αν μπορεί οι τουριστικές δραστηριότητες να εξυπηρετήσουν τους ασθενείς, στην αναζήτηση χώρου και χρόνου αναψυχής.

Διότι υπάρχουν ομάδες ασθενών που λόγω της φύσης ή της χρονιότητας της νόσου τους, είναι αποκλεισμένοι από δραστηριότητες αναψυχής, από καλοκαιρινές διακοπές αφού είναι καθηλωμένοι στον τόπο τους, κοντά στις μονάδες υγείας όπου αντιμετωπίζουν το χρόνιο πρόβλημά τους.

Εδώ προβάλλει αναγκαία μιά ανθρώπινη λαχτάρα: Να διαμορφωθούν οι κατάλληλες συνθήκες ώστε και αυτοί οι ασθενείς να μπορούν κάνοντας διακοπές, να αντιμετωπίζουν με ασφάλεια και το χρόνιο πρόβλημά τους.
Σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται να δράσει το Ελληνικό...''δαιμόνιο'' προκειμένου να συνδυάσει την ιατρική κάλυψη σε περιοχές όπου και οι χρόνια πάσχοντες, θα μπορούν να απολαύσουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές κι όχι μόνο..

Ένα τέτοιο σχέδιο δράσης και συνδυασμού, αναψυχής και διασφάλισης των αναγκαίων ιατρικών υπηρεσιών, οφείλει να εκπονήσει η Περιφέρεια με τους Δήμους που μπορούν να μετάσχουν σε αυτό, με τους Δήμους που διαθέτουν ή μπορούν να δημιουργήσουν, τις αναγκαίες δομές υγείας σε τουριστικές περιοχές.

Κι εδώ η σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα προβάλλει αναπόφευκτη, στην προοπτική διαμόρφωσης συνθηκών κατάλληλων για τους χρονίως πάσχοντες.

Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος είναι η ανάπτυξη τουριστικών ''μπίζνες'' με τους ασθενείς, δια της περιφοράς τους από δομή σε δομή, από περιοχή σε περιοχή όπου θα έχουν δημιουργηθεί ''συνθήκες'' προσφοράς ελπίδας για παθήσεις που δύσκολα αντιμετωπίζονται...

Πρέπει να κατανοήσουμε επαρκώς ότι έχουμε χρέος να διασφαλίζουμε και στους χρονίως πάσχοντες, συνθήκες διαβίωσης αξιοπρεπούς και σε αυτλη την λογική πρέπει να κινηθεί η συνδιαμόρφωση δραστηριοτήτων τέτοιων που να εξυπηρετούν την διαβίωση τους, την ιατρική τους φροντίδα και την διασκέδασή τους. Διότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για έναν χρονίως πάσχοντα είναι ο κοινωνικός απομονωτισμός!

ΤΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
Γιατρός, Αντιπρόεδρος ΕΟΠΥΥ!