Κατοικίδια ζώα. Αδέσποτος…πολίτης

Χρειάσθηκε ένα «απίθανο» νομοσχέδιο για τα αδέσποτα ζώα ή κατά μία άλλη προσέγγιση για τα κατοικίδια, για να αντιληφθούμε για άλλη μία φορά πως κάποιοι τυχαίοι που θα ήθελαν να ονομάζονται «οικολόγοι» ή «προοδευτικοί»,  κατάφεραν να νομοθετήσουν με στόχο ταμειακό, ακόμα και για τα μόνα πλάσματα που δίνουν χαρά, ανακούφιση, συντροφικότητα σε κάθε ηλικία κάθε κοινωνικής τάξης.

Όσοι έχουν την διάθεση να έχουν κατοικίδιο είναι ίσως η μόνη κοινωνική ομάδα που έχει συνολικά κοινά χαρακτηριστικά και καμία βασική διαφοροποίηση. Αγάπη για τα ζώα. Το μόνο ίσως που δημιουργεί διαφοροποιήσεις είναι κάποια δευτερεύοντα θέματα, όπως το είδος της τροφής, τα παιγνίδια των κατοικίδιων και άλλα που εξαρτώνται σίγουρα από το «πορτοφόλι». Ειδικά την σημερινή περίοδο της κρίσης.

Η ουσία και η πραγματικότητα όμως είναι μία. Το να έχεις κατοικίδιο και να γνωρίζεις να το προσέχεις αποτελεί στάση ζωής για όσους γνωρίζουν. Δεν είναι κάτι trendy και «μοδάτο» για να μας τοποθετήσει στο κάδρο μίας φωτογραφίας ή να μας δώσει μία σχετική προβολή στις φιλοζωικές οργανώσεις ή τους φιλόζωους. Ακόμα και αυτό να αποτελεί μία πραγματικότητα όμως, από μόνη της η επισήμανση αυτή δίνει το στίγμα του πόσο «σοβαρά» πρέπει να αντιμετωπίζεται η υπόθεση «ζώο». Όπως όμως αποτελεί υποχρέωση του κάθε φιλόζωου να προσέχει το κατοικίδιό του, αντίστοιχη υποχρέωση έχει και ο Δήμος να περιθάλπει τα αδέσποτα. Ασχέτως πολιτικής τοποθέτησης του Δημάρχου.

Φαίνεται βέβαια πως ο κύριος Τσιρώνης μετέφρασε την έννοια υποχρέωση ως ανάγκη κάλυψης των ταμειακών ελλειμμάτων της χώρας, καθώς δεν εξηγείται αλλιώς ο λόγος για τον οποίο εμφάνισε τον περιβόητο νόμο που ευτυχώς απέσυρε ως … «απαράδεκτος». Φαίνεται η της Κυβέρνησης έχουν παρασυρθεί από το γενικότερο ενδιαφέρον αναβάθμισης της καθημερινότητας των πολιτών και απλά θεώρησαν τα ζώα ως μία δευτερεύουσα απασχόληση. Κατά τη ίδια όμως προσέγγιση, απαράδεκτη και η στάση του Δημάρχου Πάτρας που δεν παραδειγματίζεται από τον Δήμαρχο Αιγίου που στειρώνει τα αδέσποτα εδώ και χρόνια,  αδιαφορώντας για το σοβαρό θέμα των αδέσποτων της Πόλης μας. Η μετά από έξι χρόνια σύμβαση για την στείρωση εβδομήντα αδέσποτων μόνον ως φάρσα θα μπορούσε να θεωρηθεί.

Θα θυμίσω στον Δήμαρχο πως αφενός ο Νόμος τιμωρεί όσους κακοποιούν τα ζώα – ως έμμεση κακοποίηση θεωρώ την αδιαφορία - αφετέρου δε ο Δήμος θα μπορούσε να προχωρήσει εδώ και χρόνια σε δωρεά στειρώσεις. Ίσως και στην περίπτωση αυτή το ενδιαφέρον να  έχει επικεντρωθεί τόσο πολύ στην στήριξη των πολιτών και την συγκέντρωση άνω των τεσσάρων εκατομμυρίων δημοτικών τελών. Μία πολιτική την οποία θα σχολιάσω σε άλλο χρόνο.

Θα πρέπει όμως σοβαρά να κρίνουμε ακόμα και να προβληματισθούμε για όσους αδυνατούν αν αντιμετωπίσουν τα ζώα με τρόπο που να αναδεικνύει πολιτισμό. Πως είναι δυνατόν πολιτικοί που αναδεικνύουν ανυπαρξία ευαισθησίας για το θέμα αυτό να έχουν την δυνατότητα να μην μας θεωρούν κάποια στιγμή ως … αδέσποτους.