Άρθρο του Γιάννη Πομώνη
Πολιτική και Τράμπ, Χίλαρι, Τσίπρας, Γιώργος, κλπ κλπ... Θα ξεκινήσω με έναν παραλληλισμό, προσπαθώντας να προσεγγίσω το μοντέλο που ακολουθείται συνήθως, σχεδόν για οτιδήποτε γύρω μας. Από τον εργασιακό χώρο, την πολιτικη, ακόμη και το 15μελες του σχολείου. Επίσης συνήθως, πολύ μακριά από την αξία του ανδρός ή της γυναικός. Με απλά, πολύ απλά κριτήρια.
Οι εκλογές δεν διαφέρουν και πολύ από τα καλλιστεία. Στους διαγωνισμούς ομορφιάς καταλήγεις σε 20 κορίτσια (από τα 100 που αυτοπροτάθηκαν) που προέκυψαν μέσα από διαδικασίες που καλό είναι μόνο να φαντάζεστε και όχι να γνωρίζετε -υπάρχουν πάντα και οι εξαιρέσεις. Και από αυτά μια κριτική επιτροπή επιλέγει την πιο όοοομορφηηηη. Και μετά την λένε Star Ελλάς πχ. Και απευθύνονται σε αυτήν με το κοσμητικό επίθετο και ουσιαστικό, "Η ομορφότερη Ελληνίδα". Κι εμείς το πιστεύουμε όπως μας το λένε... οτι είναι δηλαδή η ομορφότερη. Σκεφθήκατε ποτέ, πόσες ομορφότερες Ελληνίδες υπάρχουν, απλά δεν συμμετείχαν στον διαγωνισμό ομορφιάς; Επειδή είχαν σημαντικότερα πράγματα να κάνουν, επειδή δεν είχαν τον γνωστό, ή επειδή δεν ενέδωσαν στον "νταβατζή" που ξέρει τα κόλπα και πως γίνεται, αλλα πρέπει να είσαι και καλή μαζί του;
Η περιγραφική αυτή αναφορά έγινε ως παράδειγμα αντίστοιχης δυνατότητας, επιλογής, καταλληλότητας για να φθάσουμε σε μια κοινή παραδοχή που ισχύει και στην πολιτική. Αν έχεις χρήμα και γνωριμίες (οι τελευταίες χτίζονται έτσι κι αλλιώς με το χρήμα) πας ακόμη και για πλανητάρχης.
Εχει σημασία αν είσαι ο καταλληλότερος; Θα αναλάβει ένα επιτελείο επικοινωνιοτέτοιων να σε κάνει. Να μοιάζεις γιατρός χωρίς σύνορα σε μια κοινωνία που έτσι κι αλλιώς ψάχνει για γιατρειά! Μια κοινωνία διαταραγμένη από τις αντιθέσεις και τη αιωρούμενη ψευδαίσθηση πως μπορεί να αποκτήσει τα πάντα, ζηλεύει το κινητό, το αυτοκίνητο, την γυναίκα, τη δουλειά, θέλει να έχει τα λεφτά και τη δόξα του απέναντι.
Μια τέτοια κοινωνία που μπορεί να σε ψηφίσει αρκεί να βγάλεις μια σέλφι μαζί της, την ανεβάσεις στο facebook και πάρεις 1.5K likes, όλοι όσοι μπορούν να την σερβίρουν το "ποτό" της έχουν λαμπρό μέλλον. Και όταν τα πράγματα καταλήξουν σε 2 επιλογές, τότε απλά κάνεις τη μια. Σαν να σε ρωτούν "πιο από τα δύο κλούβια αυγά θα ήθελες να ρουφήξεις με καλαμάκι" και επιλέγεις το ένα από τα δύο, στην Δημοκρατία που νομίζεις πως έχεις και μέσω της οποίας από ΟΟΟΟΟΛΟΥΣ τους ικανούς πολιτικούς άνδρες και γυναίκες - στην περίπτωση που προσπαθούμε να προσεγγίσουμε, στις ΗΠΑ - καταλήγεις στη Χίλαρι και τον Τράμπ.
Αφήστε τα δακρύβρεχτα τώρα και τις πορείες διαμαρτυρίας στο L.A. Διαχειριστείτε την επιλογή σας. Το ίδιο κάναμε και στην Ελλάδα. Το ίδιο γίνεται και στις τοπικές κοινωνίες με τους δημάρχους. Ποια προσόντα οδηγούν κάποιους ανθρώπους στην πολιτική; Ποια δημοκρατία και πιο σύστημα αξιοκρατίας; Ποιες πνευματικές και ακαδημαϊκές ικανότητες;
Καταλληκτικά, το πρόβλημα στην πολιτική και στην δημοκρατία ακόμη, δεν βρίσκεται στην μετέπειτα εφαρμογή της, αλλά στα άτομα που επιλέγουμε να το κάνουν και τις διαδικασίες που ακολουθούνται μέχρι να φθάσουν να διεκδικούν με αξιώσεις κομβικές θέσεις για το μέλλον ενος τόπου.
Και συγχωρέστε μου την διαπίστωση μαζί και την απογοήτευση για τον τρόπο που λειτουργεί αυτό το κατα τα άλλα αξιοκρατικό και ακριβοδίκαιο πολίτευμα, αλλά τα τελευταία χρόνια πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας. Αν googlαρετε την ασθένεια θα καταλάβετε γιατί κάπου στην πορεία, η δημοκρατική εντολή σας δεν μεταφράζεται σε κίνηση...
Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr
* Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Απόψεις» του thebest.gr απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι του portal.
