Εκλογές: Χαρτί, σύνθημα και –κυρίως- χρήμα

Φυλλάδια πεταμένα στους δρόμους ή ακουμπισμένα αναπαυτικά στα κιόσκια των βουλευτικών γραφείων,  έτοιμα να στείλουν το μήνυμα στον ψηφοφόρο και μαζί με αυτό, να γεμίσουν και τις τσέπες του με χαρτί και την αίσθηση ότι τον σκέφτονται οι εκλιπαρούντες την ψήφο του και έχουν μαζί του μια σχέση …δεδομένης στοργής.

Αφίσες, με χαμόγελο, αλλά -προς θεού-,  όχι όμοιο και με αυτό του χάνου, διότι μπορεί  να παρεξηγηθούμε καθώς η διαφορά μεταξύ χαρούμενου και χαζοχαρούμενου, κρίνεται από ένα χιλιοστό της … γκριμάτσας. Κανόνας πρώτος: Φωτογραφηθείτε σωστά.

Καρτούλες και καρτελάκια, μηνύματα στα κινητά και ενοχλητικοί τύποι στα τηλέφωνα να σου θυμίζουν ότι ο υποψήφιος θα τα…πει στην πλατεία ή στο…τάδε καφέ- μπαρ  και σε παρακαλεί να πάς. Το όνομά σου είναι καταγεγραμμένο στις λίστες επειδή κάποτε έκανες μια βόλτα από ένα γραφείο, ή απλώς το βρήκαν τα …λαγωνικά των ειδικών εκλογικών αποστολών  που αποδεικνύονται πολύ πιο ετοιμοπόλεμα ακόμη και από τους τύπους που σου στέλνουν ξαφνικά στο mail σου τη διαφήμιση του Viagra.

Γράμματα στο ταχυδρομικό κουτί και ντουντούκες στη διαπασών.

Πληρωμένες συνεντεύξεις στα κανάλια, όπου επειδή πέφτει το χρήμα, όλα ωραιοποιούνται και βεβαίως ουδείς τολμά να κάνει την ερώτηση την καίρια, που θα στριμώξει και ίσως να διαφωτίσει τον τηλε- ψηφοφόρο.

Φιλμάκια στα έντυπα και συνεντεύξεις που έχει πάρει ο υποψήφιος από τον εαυτό του!

Η «βιομηχανία» κατασκευής αρεστού  υποψηφίου είναι για άλλη μια φορά στα…όπλα έτοιμη να ανακυκλώσει χαρτί, σύνθημα και χρήμα.

Αυτό θα πει προεκλογική  προβολή στην Ελλάδα και αυτή την αισθητική του αγώνα είμαστε άπαντες υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε, με πρώτους βεβαίως τους ίδιους τους υποψηφίους, οι οποίοι απλώς, δεν μπορούν να κάνουν  αλλιώς.

Το ζήτημα ωστόσο δεν έχει να κάνει τόσο με την αισθητική, την ρύπανση  και  την όχληση, όσο με την ανισότητα που συνεπάγεται όλο αυτό το σύστημα και κατ΄ επέκταση με την εξάρτηση που προκύπτει  στην περίπτωση που αναζητηθεί- όπως συμβαίνει στις περισσότερες των περιπτώσεων-, σπόνσορας.

Σε απλά ελληνικά, το σύστημα είναι έτσι δομημένο που ο έχων χρήμα, έχει και την μέγιστη δυνατότητα προβολής. Ο μη έχων χρήμα, είναι υποχρεωμένος είτε να παραδοθεί στην μοίρα του και να επενδύσει στην προσωπική του…γοητεία, για όποιον τη θυμάται,  είτε να αναζητήσει έναν …χορηγό, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το ανεξάρτητο και το αδιάβλητο της μελλοντικής του δράσης.

Κανείς βεβαίως δεν μπορεί να πάρει όρκο ότι όλο αυτό το σκηνικό αποτελεί  δημοκρατική εκδοχή και ότι τα αποτελέσματα της κάλπης είναι περισσότερο προϊόντα ελεύθερης βούλησης κατόπιν  ουσιαστικής ενημέρωσης, απ΄ ότι παράγωγα μιας επικοινωνιακής πλύσης εγκεφάλου, ιδίως στις μέρες μας που οι ..πλύσεις αυτού του είδους, τείνουν να εξομοιωθούν με τις οργανικές λειτουργίες της αφής, της γεύσης και της όσφρησης.

Και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός, ότι το χρήμα είναι αυτό που μοιράζει την τράπουλα και κάνει παιχνίδι. Αυτή η εκδοχή της δημοκρατίας,  φαντάζει σε κάποιους σαν κεκαλυμμένος φασισμός και σαν μηχανισμός φτιαγμένος για τους έχοντες όπως και όλοι οι άλλοι.

Και μάλλον δεν έχουν προβλήματα τύπου «ακούω φωνές» όσοι το σκέφτονται.