Γυμνή η Πάτρα μετά την Πολιτιστική-ο Θεός να την κάνει

Η Πάτρα μετά την Πολιτιστική Πρωτεύουσα όχι μόνο δεν έχει ενισχυθεί με πολιτιστικές υποδομές, αλλά εξακολουθεί να πορεύεται «γυμνή», με σημείο αναφοράς και πάλι το Δημοτικό της Θέατρο, το οποίο βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, καθώς οι βλάβες που έχει υποστεί από τον σεισμό και την αλόγιστη χρήση του, (με πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα κακοποίησης τα καρναβαλικά χοροπηδητά), δεν έχουν  αποκατασταθεί. Το αριστούργημα του Τσίλερ, άνοιξε ξανά μετά από ολίγα…σοβατίσματα, ημίμετρα και μπαλώματα, επειδή δεν υπήρχε άλλος χώρος για να στεγάσει τις παραστάσεις. Η ουσιαστική ανακαίνιση έπεται.

Η κατάσταση στην πόλη είναι δραματική, Το Επίκεντρο, μετά από συνεχείς ανακαινίσεις για τις οποίες δαπανήθηκαν πολλά χρήματα από το Δήμο, παραμένει κλειστό διότι έληξε το συμβόλαιο, ουδείς ενδιαφέρθηκε και πέρασε ξανά στην Εκκλησία της Ελλάδας, καθώς ο Ροϊλός δεν τα βρήκε τότε με τον Μουμουλίδη. Στο κτίριο πρωταγωνιστούν οι βανδαλισμοί και οι κορώνες περί αξιοποίησης έμειναν στα χαρτιά ως ανάμνηση.

Το περίφημο Κλειστό Λυόμενο Θέατρο, για το οποίο έχουν γραφτεί τόσα σχόλια, που αρκούν για να φτιάξεις τόμο, μένει κλειστό, διότι για να επισκευαστεί μετά το σεισμό και να παραδοθεί νομίμως και όχι άρπα -κόλα, χρειάζεται ...παραπάνω χρήματα από όσα δαπανήθηκαν για να το αποκτήσουμε. Έμειναν μόνο οι μεγάλες κουβέντες για την σημαντική υποδομή και κάποιες αόριστες υποσχέσεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει ο πολιτιστικός τομέας του Δήμου μετά την σκανδαλώδη «επιδρομή» της Πολιτιστικής, είναι το γεγονός ότι  αναγκάζεται να μισθώνει το Συνεδριακό Κέντρο του Πανεπιστημίου για τις συναυλίες της Ορχήστρας Πατρών. Όσο για το θέατρο; Είπαμε, Στον «Απόλλωνα» των τριακοσίων θέσεων για μια πόλη 200.000 κατοίκων, και όσο αυτός αντέξει.

Αφορμή για αυτό το σχόλιο, ήταν η καταπληκτική ανακαίνιση της κεντρικής σκηνής του Εθνικού Θεάτρου της Αθήνας, από όπου και η φωτό, το οποίο εγκαινιάζεται στις 14 Οκτωβρίου μετά από χρόνια σιωπής. Η κεντρική σκηνή, η ανακαίνιση της οποίας υπήρξε όραμα του Νίκου Κούρκουλου, ανανεώθηκε τεχνικά υπερσύγχρονη, γεμάτη μνήμες και θεατρικές προτάσεις.  Με την ευκαιρία των εγκαινίων του κτιρίου,  ο Δημήτρης Παπαϊωάννου -μαζί με τους Coti K., Ζάφο Ξαγοράρη, Αλέκο Γιάνναρο και Θάνο Παπαστεργίου- παρουσιάζει ένα έργο αξιοποιώντας απογυμνωμένους τους καινούργιους μηχανισμούς της Κεντρικής Σκηνής. Εικοσιέξι ερμηνευτές μετρούν και αναμετρούνται με τις διαστάσεις και δυνατότητες του χώρου σε ένα ειδικά σχεδιασμένο έργο που δεν θα μπορεί να παρουσιαστεί πουθενά αλλού. Tο «Πουθενά» είναι ένα έργο για τον χώρο της θεατρικής σκηνής. Το χώρο-μηχανή που μεταβάλλεται διαρκώς και καθορίζεται από την ανθρώπινη παρουσία, για να σημαίνει αμέτρητους τόπους, ενώ έχει σχεδιαστεί για να είναι μη-τόπος, λέει ο Δημήτρης Παπαϊωάννου.

Η Αθήνα κάνει πρεμιέρα στη νέα σκηνή της με ένα έργο που λέγεται «Πουθενά». Η διαφορά με την Πάτρα σε ό,τι αφορά τις υποδομές της είναι ότι αυτή βρίσκεται στο…πουθενά. Και τίποτε δεν δείχνει προς το παρόν ότι θα βρεθεί άμεσα έστω στο…κάπου.