Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα 15μελή του χαβαλέ

Κάτι τέτοια εμείς τα κάναμε στα νιάτα μας, όταν έπρεπε να εκλέξουμε τα 15μελή συμβούλια. Κάθε τάξη ήθελε τον δικό της. Και κάθε τμήμα, επίσης τον δικό του. Η «σφαγή» ήταν δεδομένη. Υπήρχαν όμως δύο βασικά χαρακτηριστικά. Το ένα, ήταν το άλλοθι της εφηβείας. Σε αυτή την ηλικία φαντάζεις περίεργος αν δεν κάνεις τα τρελά σου. Μπορεί και να υποπτεύεταιο μπαμπάς πώς κάτι δεν πάει καλά μαζί σου και  δεν δείχνεις σημάδια ανωριμότητας, ενώ κανονικά οι ορμόνες σου θα έπρεπε να έχουν τρελαθεί.  Το άλλο, ήταν ότι ακόμη και σε εκείνες τις περίεργες συνάξεις και συρράξεις όπου αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής ήταν ο χαβαλές, εμείς κατορθώναμε να εκλέξουμε Πρόεδρο. Ω, ναι, εμείς καταλήγαμε σε έναν. Και ακόμη παραπέρα,  κατορθώναμε να κάνουμε κατανοητό στους καθηγητές τι είναι αυτό που τους λέμε και ποιός μας εκπροσωπεί. Όλους μαζί.

Όλα αυτά τα απλά και εφηβικά, τα  σχεδόν παιδιάστικα που  συνέβαιναν στα 15μελή των σχολείων στα  χρόνια της νιότης μου,  δεν είναι δυνατόν να τα κατακτήσει σήμερα ένα κόμμα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα μια ανάσα πριν την προσφυγή στην κάλπη  που κάποτε έδειχνε πως θα είναι η κολυμβήθρα της ανανέωσής του και σήμερα μοιάζει έτοιμη να ανοίξει το στόμα της και να τον  καταπιεί, μεταμορφωμένη σε Άδη με μακρά ...κατάβαση.

Η απόφαση που θέλει τους επικεφαλής του σχήματος που θα οδηγηθεί σε εκλογές να είναι …έντεκα και άπαντες να θέτουν εαυτόν στη δοκιμασία της κάλπης, προκάλεσε εκ πρώτης τη δημιουργία χαριτωμένων ανεκδότων. Στην Ελλάδα ζούμε και δεν θέλει και πολύ.

Το μεγάλο ερωτηματικό που καλείται ωστόσο να απαντήσει μέσα του ο κάθε πολίτης που συμπαθεί ή όχι τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κυρίως κάθε πολίτης που είχε εναποθέσει σε αυτόν την ψήφο του με την ελπίδα ότι αυτή η μικρή δύναμη της Αριστεράς θα εξακολουθήσει να χαράζει πορεία ανόδου, διεμβολίζοντας το δικομματικό παιχνίδι, είναι το εξής: Αυτή η…τσαχπίνικη λύση, είναι πρωτοπορία, ή θηριώδης ανοησία;

Πρόκειται περί ευφυούς μεθόδου δημοκρατικής αναζήτησης της χρυσής τομής, ή περί απλής αυτοκτονίας με μια δόση…κουλτούρας;

Είναι αποτέλεσμα της παραγωγικής σκέψης κάποιων διανοούμενων, ή το παράγωγο ενός αδιεξόδου απέναντι στο οποίο δεν είχε κανείς την τόλμη να τοποθετηθεί, ακόμη και ρισκάροντας  την καθαρή  ρήξη;

Και τελικά, το «μαζί» της λυκοφιλίας, είναι καλύτερο από το χώρια της καθαρότητας; Και ποιό από τα δυο  μπορεί να αποβεί πιο καταστροφικό στην κάλπη και την μετέπειτα πορεία αυτού του περίεργου πολιτικού συνονθυλεύματος;

Υπάρχει ωστόσο και κάτι βέβαιο σε όλα τούτα. Το ότι οι πολίτες που παρακολουθούν θλίβονται που η Αριστερά, όμοια και απαράλλακτη με όσους καταγγέλλει, δίνει μάχες για την καρέκλα και την εξουσία,  στις ίδιες της τις τάξεις και με τόσο προφανή τρόπο.

Τελικά η καρέκλα είναι μεγάλο αφροδισιακό. Είτε χωράει έναν, είτε 11. Το ντιζάιν μόνο αλλάζει.