Να βγούμε να πάμε πού; Να μείνουμε μέσα να κάνουμε τί;

Όταν τα πάντα πηγαίνουν (έστω και φαινομενικά) καλά, τότε όλοι είναι ευχαριστημένοι. Όταν όμως τα πράγματα πάνε στραβά...

Όταν βαριέσαι τη ζωή σου. Όταν νιώθεις προδομένος, εκτεθειμένος και κατά λογική συνέπεια απογοητευμένος από όλους και όλα… τότε, τότε… δεν υπάρχει απολύτως τίποτα που να μπορεί να σ’ εμπνεύσει, που να επαναφέρει το χαμόγελο στα χείλη σου.

Ειδικά όταν όλοι εκείνοι που σ’ έφεραν σε αυτή την απόγνωση, είναι εκείνοι που ακόμα συνεχίζουν να σου το παίζουν «φίλοι». Είναι εκείνοι που επιμένουν ότι ουδέποτε σε πρόδωσαν αλλά… αντικειμενικές δυσκολίες, που πηγάζουν από το παρελθόν, δεν επέτρεψαν να γίνουν πράξη όλα όσα σου έταζαν.

Κι εσύ τους ακούς αποσβολωμένος. Αρχίζεις μέσα σου ν’ αναρωτιέσαι μήπως τελικά ήσουν εσύ εκείνος που έφταιγε. Φθάνεις μάλιστα στο σημείο να τους ανοίγεις και πάλι την πόρτα, νιώθοντας ενοχές που σκέφτηκες να κόψεις τα πολλά-πολλά μαζί τους και να τους γυρίσεις την πλάτη.

Σκέφτεσαι μήπως τελικά αυτοί ήθελαν πάντα το καλό σου και εσύ τους παρεξήγησες.

Φοβάσαι άλλωστε να ρισκάρεις. Να δοκιμάσεις το καινούργιο, το άγνωστο.

Βλέπεις ότι στην τσέπη σου δεν έχεις ευρώ, κατάφεραν όμως να σε πείσουν ότι κάποιοι άλλοι, επικίνδυνοι τύποι, θέλουν να μας βγάλουν από το ευρώ.

-«Να βγούμε να πάμε που;». Διερωτάσαι, δικαίως.

-«Όμως, ρε αδερφέ, και να μείνουμε μέσα να κάνουμε τί;». Προλαβαίνει να ψιθυρίσει η αδύναμη, πλέον, φωνή της συνείδησής σου.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Πλήρες αδιέξοδο!

Ίσως όμως και να μην είναι έτσι τα πράγματα.

Ίσως, πίσω από τον γκρεμό να μην υπάρχει αυτή τη φορά το ρέμα.

Ίσως να υπάρχει ένα μονοπάτι. Δύσβατο. Γεμάτο κακούς λύκους και βαρβάρους. Ένα μονοπάτι όμως που μπορείς να το περπατήσεις με το κεφάλι ψηλά, έχοντας συνοδοιπόρους κι άλλους καθημερινούς ανθρώπους σαν εσένα. Ένα μονοπάτι που, ενδεχομένως, να οδηγεί στο ξέφωτο.

Εσύ όμως αυτό δεν θα το μάθεις ποτέ. Απλά επειδή σ’ έπεισαν να διαλέξεις τον σίγουρο δρόμο. Το δρόμο του γκρεμού, παρέα με αυτούς που σε οδήγησαν εκεί…

Και τότε σου περνάει από το μυαλό μια ιδέα τρελή. Μια ιδέα τόσο απλή, που μοιάζει σαν να την σκέφτηκαν παιδιά. Μια ιδέα που χρειαζόταν να δεις κατάματα το γκρεμό για να την πάρεις στα σοβαρά: Μήπως να μείνουμε μέσα αλλά χωρίς αυτούς; Λες ρε να είναι κι αυτή μια κάποια λύση;

Και τότε... αρχίζουν τα Δελτία των 20:00. Πάνω στην ώρα. Ευτυχώς, γιατί ήσουν έτοιμος να τα τινάξεις όλα στον αέρα!