Γράφοντας ιστορία: Από το «Βυθίσατε το Χόρα» στο «Βυθίσατε τη χώρα»- Ο μύθος, η φάρσα, η τραγωδία

Μοιραίοι άνθρωποι οι Παπανδρέου. Προορισμένοι να γράψουν ιστορία. Από τον θρίαμβο και την αποθέωση μέχρι την απόλυτη κατρακύλα και την κατακραυγή.

Από τον παλλαϊκό ξεσηκωμό  του λαού υπέρ του παππού, στην μαζική λατρεία για τον - για κάποιους δικαίως λατρεμένο και για κάποιους άλλους δικαίως αμφιλεγόμενο-   πατέρα του, τον άνθρωπο του  «Βυθίσατε το Χόρα», και τώρα στη μαζική οργή για τον γιο που μοιάζει να βυθίζει κανονικά τη χώρα, με έναν αψυχολόγητο ελιγμό...

Τόσο αψυχολόγητο που μόνο στα άκρα μπορεί να κινείται: Είτε στην ακραία διάνοια (κάτι σκέφτηκε ο Παπανδρέου που κανείς κοινός εγκέφαλος δεν μπορεί να το  συλλάβει), είτε στην ακραία ανοησία και ανευθυνότητα, είτε στην ακραία προδοσία.

Η πρώτη περίπτωση, αυτή στην οποία αρέσκονται ακόμη να επαναπαύονται οι αμετανόητοι Παπανδρεϊκοί του σήμερα αναμένοντας ένα τρυκ, ένα κόλπο, ένα θαύμα  που θα φέρει τον ηγέτη στο μέγεθός του, μοιάζει να είναι τόσο απίθανη όσο και το ότι αυτή τη στιγμή μπροστά μου θα εμφανιστεί ένα τανκ και θα αρχίσει  να με πυροβολεί.

Η δεύτερη περίπτωση είναι ακόμη πιο τραγική. Σε οδηγεί ευθέως στην παραδοχή ότι η χώρα βρισκόταν στα χέρια ενός ανθρώπου άκρως επικίνδυνου. Ενός ανθρώπου που έσυρε την Ελλάδα σε μια περιπέτεια άνευ προηγουμένου διασύροντας το κύρος της, όσο της έχει απομείνει, αλλά και την τιμή και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων της, που σήμερα κυριολεκτικά ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ.

Η τρίτη εκδοχή, υπηρετεί  τη συνωμοσία. Για κάποιο σκοτεινό σενάριο ο Παπανδρέου προδίδει στα ξένα συμφέροντα την Ελλάδα, στη βάση κάποιου οργανωμένου σχεδίου. Ή, κάποιοι μέσα από το ΠΑΣΟΚ προδίδουν τον Παπανδρέου γιατί του την έχουν  στήσει.

Να το δεχθούμε και αυτό. Αλλά με τη μέθοδο της παραμυθίας.

Να το δεχθούμε όπως το ότι η Κοκκινοσκουφίτσα έγινε τροφή του λύκου. Μέχρι εκεί.

Η Κοκινοσκουφίτσα παραμένει ίδια. Λίγη  για τις περιστάσεις. Δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με το λύκο.

Πατέρας και γιος μοιάζουν σε ένα και μόνο πράγμα. Στον διεθνή αιφνιδιασμό.

Ο πρώτος, ο Ανδρέας είχε τότε το 1977, πεί  «Βυθίσατε το Χόρα» χωρίς καμία, παραδεκτή μέχρι σήμερα, συνεννόηση   με τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή, προκαλώντας διεθνή θύελλα.  Εκείνη η δήλωση που είχε τη στόφα του ηγέτη,  έγραψε ιστορία, έγινε συνώνυμη του απόλυτου αφνιδιασμού-  για κάποιους του απόλυτου πολιτικού τυχοδιωκτισμού-  και αποτέλεσε μοντέλο για την αντιμετώπιση αναλόγων κρίσεων στο μέλλον.

34 χρόνια μετά ο γιος, μη έχοντας σωσίβιο ή έστω μια σανίδα σωτηρίας για να παραμείνει στην εξουσία,  πήγε να μιμηθεί τον πατέρα του. Αλλά ως καρικατούρα. Ο τολμηρός Ανδρέας, δεν έχει σε τίποτε να κάνει με τον όχι ριψοκίνδυνο, αλλά αυτοκαταστροφικό γιό του.

Ο πατέρας έγινε αντικείμενο προσοχής της διεθνούς κοινότητας. Ο γιος γίνεται ο περίγελώς της.

Η ιστορία απαναλαμβάνεται συνήθως ως φάρσα. Εδώ επαναλαμβάνεται ως τραγωδία. Με θύμα μια χώρα.