Πατρινό Καρναβάλι: Γιορτή ή βιτρίνα;

Το Πατρινό Καρναβάλι δεν είναι event. Δεν είναι weekend break. Δεν είναι «πάμε να γίνει χαμός».
Είναι μνήμη. Είναι ρίζα. Είναι η πόλη όταν βγάζει τη μάσκα της – όχι όταν φοράει άλλη μία.

Κάποτε οι στολές ράβονταν στα σπίτια. Σαλόνια γεμάτα υφάσματα, μανάδες με παραμάνες στο στόμα, παρέες που τσακώνονταν για το θέμα και μετά αγκαλιάζονταν με γκλίτερ στα μαλλιά. Η σάτιρα ήταν πολιτική, κοινωνική, τολμηρή. Δεν χαριζόταν. Δεν πουλιόταν. Ήταν ανάσα.

Σήμερα;

Σήμερα το καρναβάλι μοιάζει να ισορροπεί επικίνδυνα ανάμεσα στην παράδοση και στο… πακέτο προσφοράς. Ξενοδοχεία sold out, μπαρ που δουλεύουν non stop, χορηγοί παντού. Καλό είναι το χρήμα – να το λέμε. Μια πόλη χρειάζεται οικονομική ανάσα. Αλλά όταν η γιορτή γίνεται προϊόν και η συμμετοχή μετατρέπεται σε κατανάλωση, κάτι αρχίζει να τρίζει.

Και μέσα σε όλα αυτά, βλέπουμε εικόνες που δεν τιμούν κανέναν.
Βανδαλισμοί. Συντριβάνια που γίνονται σκηνικό για viral βίντεο. Δημόσιος χώρος που αντιμετωπίζεται σαν σκηνικό μιας βραδιάς και όχι σαν κοινό σπίτι. Η νέα γενιά; Δεν θα τη δαιμονοποιήσουμε. Αλλά ούτε θα την χαϊδέψουμε. Όταν μεγαλώνεις με την κουλτούρα του «όλα για το story», ξεχνάς ότι πίσω από το story υπάρχει πόλη. Και η πόλη δεν είναι φίλτρο. Είναι ευθύνη.

Και εδώ μπαίνει η δημοτική αρχή.
Γιατί δεν φτάνει να μετράς συμμετοχές και νούμερα. Δεν φτάνει να λες «πήγαν όλα καλά» επειδή η παρέλαση βγήκε στην ώρα της. Το καρναβάλι δεν είναι μόνο logistics. Είναι πολιτισμός. Είναι παιδεία. Είναι όρια. Αν δεν προστατεύεις τον δημόσιο χώρο, αν δεν εμπνέεις σεβασμό, αν δεν επενδύεις στην ουσία και όχι μόνο στην εικόνα, τότε δεν διοικείς γιορτή – διαχειρίζεσαι πλήθος.

Και το εμπόριο;
Ας το πούμε καθαρά. Υπάρχει μια αίσθηση ότι οι λίγοι κερδίζουν πολλά και οι πολλοί απλώς πληρώνουν για να συμμετέχουν. Ο καρναβαλιστής που δίνει χρόνο, χρήμα, ενέργεια, ιδέες – δεν είναι πελάτης. Είναι η ραχοκοκαλιά της γιορτής. Αν αυτό χαθεί, τελειώσαμε.

Κι όμως.

Παρά την υπερβολή. Παρά τα λάθη. Παρά τις στρεβλώσεις.
Υπάρχει κάτι που δεν αλλοιώνεται.

Οι πραγματικοί Πατρινοί.

Αυτοί που μεγαλώνουν με τον ήχο της μπάντας να τους σηκώνει τρίχα. Που περιμένουν την τελετή έναρξης σαν να είναι προσωπική τους υπόθεση. Που βλέπουν τη Βασίλισσα του Καρναβαλιού και δεν βλέπουν απλώς μια φιγούρα – βλέπουν τη συνέχεια μιας ιστορίας που περνά από γενιά σε γενιά.

Αυτό δεν ξεφτιλίζεται.
Αυτό δεν εμπορευματοποιείται.
Αυτό δεν καίγεται στην τελετή λήξης.

Το Πατρινό Καρναβάλι είναι σαν τη φωτιά του: αν δεν το προσέχεις, σε καίει. Αν το σεβαστείς, σε ζεσταίνει.

Ίσως ήρθε η στιγμή να διαλέξουμε τι θέλουμε.
Μια γιορτή-βιτρίνα ή μια γιορτή-ταυτότητα;

Η Πάτρα δεν είναι διακοσμητικό.
Είναι βασίλισσα.

Και οι βασίλισσες δεν πουλιούνται.