Όχι Άλλος Μηδενισμός!

Στα άρθρα μου τους τελευταίους μήνες είχα την ευκαιρία ν ’ασχοληθώ μ ’ένα μεγάλο εύρος ζητημάτων που άπτονται της τοπικής, κι όχι μόνο, θεματολογίας. Κοινός τους τόπους ήταν ότι η Πελοπόννησος διαθέτει φανταστικές δυνατότητες για ν’αναπτυχθεί αλλά οι πολιτικοί της δεν διαθέτουν φανταστική θέληση για να την αναπτύξουν. Τα προβλήματα λοιπόν της Πελοποννήσου, όλα, από τα πιο ασήμαντα έως τα πιο σημαντικά, είναι προβλήματα θέλησης. Πιο συγκεκριμένα, πολιτικής θέλησης. Το τοπικό πολιτικό προσωπικό του Μοριά, μ ’ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη και την δημιουργικότητα. Αλλά ούτε κι οι ψηφοφόροι του ασχολούνται με τέτοια ζητήματα. Στις πλείστες των περιπτώσεων πολιτικοί και ψηφοφόροι φαίνεται να είναι ικανοποιημένοι με την διαχείριση της παρακμής, της οικονομικής στασιμότητας και της δημογραφικής κατάρρευσης, επιδεικνύοντας μονάχα ρουσφέτια και έργα βιτρίνας. Κυριαρχεί ο πιο καταθλιπτικός μηδενισμός. 

Είναι δύσκολο να ανιχνεύσω τις ακριβείς αιτίες. Κάποιοι θα πουν ότι φταίνε οι Τούρκοι, μα αυτοί έχουν φύγει εδώ και δύο αιώνες, κι η χώρα τους μια χαρά φαίνεται να προοδεύει. Άλλοι θα πουν ότι φταίει ο τόπος μας που είναι «μικρός» και δεν διαθέτει τις υποδομές και τις δυνατότητες της μεγάλης πολιτείας, της Αθήνας. Η Αθήνα όμως δεν φαίνεται να προοδεύει ιδιαίτερα περισσότερο, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε πώς παραμένει ζωντανή απομυζώντας την υπόλοιπη χώρα. Πιστεύω πώς πρέπει να υπάρχουν δύο αιτίες. Αρχικά, ότι η κοινωνία μας από ένα σημείο και μετά έχασε την γνώση της πάλης για την ζωή κι άρχισε να εξαρτάται από τα επιδόματα, τα ρουσφέτια και τις αγροτικές επιδοτήσεις σαν να ήταν κοκαΐνη, ενώ έχασε κάθε θέληση για ζωή. Επικράτησε ο «τελευταίος άνθρωπος» που τον ενδιαφέρει μονάχα η καλοπέραση του, κι ας βλάπτει την κοινωνία και τις επόμενες γενιές, και στερείται πνευματικής υπόστασης. Η νοοτροπία αυτή είναι που προκάλεσε την δεύτερη αιτία: την παρ ‘ολίγο χρεωκοπία του 2010 και τα μνημόνια που κατέστρεψαν την συνοχή της κοινωνίας και του πολιτισμού μας κι είχαν την ακόμη χειρότερη επίπτωση να γεννήσουν μεγάλο φόβο στον μέσο άνθρωπο προς την ίδια την ζωή. 

Όποια κι αν είναι η αιτία το πρόβλημα παραμένει. Τι νόημα έχει να γράφουμε άρθρα για την ανάπτυξη του τόπου -κι αν κάποια δεν είναι ρεαλιστικά, πολλά άλλα θα είναι- αν οι πολίτες κι οι πολιτικοί αδιαφορούν; Με την πάροδο του χρόνου μας μπαίνει ο πειρασμός να υποκύψουμε κι εμείς στα όσα στηλιτεύουμε, σε μία στάση μηδενισμού προς τα κοινά και τον τόπο μας.

Όμως αυτή δεν είναι η λύση. Όπως η αυτοκτονία δεν επιλύει την ερωτική απογοήτευση έτσι ο μηδενισμός δεν επιλύει τα προβλήματα της Πελοποννήσου. Η λύση βρίσκεται στην ενεργή ενασχόληση του καθενός μας με τα κοινά προβλήματα του τόπου και με την καλλιέργεια της δημιουργικότητας και της αισθητικής μας. Παροτρύνω λοιπόν τους αναγνώστες μας να ξεπεράσουν κάθε φόβο, αμφιβολία, προκατάληψη και καχυποψία, για τον συνάνθρωπο τους, να επιδιώξουν την υπέρβαση του εαυτού τους και ν ’ασχοληθούν ενεργά, όσο είναι εφικτό, με την τοπική αυτοδιοίκηση. Ο τόπος μας μπορεί ν’αλλάξει, αρκεί να πάψουμε να πιστεύουμε ότι θα μας σώσουν οι εκπρόσωποι ενός αντιαισθησιακού και παρωχημένου συστήματος και να πιστέψουμε στις δικές μας δημιουργικές ορμές!

Ο Φίλιππος Παπαδημητρίου είναι φοιτητής νομικής, επαγγελματίας ελαιοπαραγωγός και πρόεδρος της ΑΜΚΕ Το Χαμόγελο του Χωριού.