Καισαριανή: «Αν υπάρχει Θεός, θα πρέπει να με παρακαλέσει να τον συγχωρήσω»

Το προσδόκιμο ζωής του καθενός μας, κυμαίνεται πέριξ των 80 ετών, περίπου.

Εάν μας δινόταν η δυνατότητα να ζήσουμε άλλα 40 χρόνια, με την προϋπόθεση όμως πως θα ξέραμε επ’ ακριβώς το πότε θα πεθάνουμε: Την τάδε μέρα, του τάδε μήνα, εκείνη ακριβώς την ώρα, στα 120 μας χρόνια, θα το επέλεγε κανείς; Ουδείς! Μα ουδείς!

Δεν είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος για να ζει ξέροντας επ’ ακριβώς πότε θα πεθάνει, είναι διάφορο του DNA του. 

Αυτά βέβαια ισχύουν για τον Άνθρωπο, το πλέον λελογισμένο ον του πλανήτη. Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Αυτοί που σπέρνουν θάνατο νομίμως, διά της θανατικής ποινής. 

Κι η εικόνα που συνοδεύει τούτες τις σκέψεις μας, από τη φρικη στην Καισαριανή είναι ασυλληπτα τραγική. Δεν χαρακτηρίζεται ως τραγωδία μόνο από το γεγονός πως καμιά 15αριά Έλληνες ετοιμάζονται να τουφεκιστούν (όχι επειδή έκαναν κάποια παράβαση, αλλά για αντίποινα σε πράξη άλλων). 

Όχι! Ακόμα μεγαλύτερη τραγωδία είναι το γεγονός πως οι υπόλοιποι 180 μελλοθάνατοι τους παρακολουθούν λίγα μέτρα δεξιότερα (δεν πιστεύω να νομίζει κανείς πως οι Γερμανοί τους είχαν πλάτη στον τοίχο να κοιτάζουν τα λιβάδια στο βάθος). Όλοι ξέρουν πως από στιγμή , σε στιγμή θα εκτελεστούν, κάποιοι όμως αφού πρώτα δουν δεκάδες εκτελέσεις φίλων τους. Κι αυτό το μέγα βασανιστήριο θα κράτησε αρκετά λεπτά της ώρας…

«Τυχεροί» λοιπόν αυτοί που στήθηκαν πρώτοι στον τοίχο (διότι φευ, υπήρχαν και χειρότερα). Και πέρασαν στην αιωνιότητα από τραγούδια σαν αυτό του Κώστα Βίρβου (οι άλλοι όχι), μέχρι ασφαλώς την περασμένη Κυριακή:

Δε θέλω να μου δέσετε τα μάτια

Τον ήλιο π' ανατέλλει να χαρώ

Κι αν κάνετε τα στήθια μου κομμάτια

Εσείς πεθαίνετε κι όχι εγώ

Δε θέλω να μου δέσετε τα μάτια

Δεν σκιάζομαι τα βόλια τα σκληρά

Πηγαίνω στα ουράνια παλάτια

Να στείλω στους ανθρώπους τη χαρά.

Ανατριχιαστικό, όπως και η μουσική του Χρήστου Λεοντή αλλά και η ερμηνεία από την -uber alles- φωνή του Καζαντζίζη και της Μαρινέλας.

Και κάτι ακόμα. Κείνες τις μέρες του μαύρου Μάη του ’44, κάμποσες εκατοντάδες χιλιόμετρα βορειότερα, σε ένα ίδιο μέρος, γράφτηκε τούτο: «Αν υπάρχει Θεός, θα πρέπει να με παρακαλέσει να τον συγχωρήσω». Φράση χαραγμένη σε τοίχο στρατοπέδου συγκέντρωσης που αποδίδεται στον Primo Lev. Υποδηλώνει ότι η φρίκη ήταν τόσο μεγάλη, που ακόμα και η έννοια του Θεού κατέρρευσε. Όπως και στην Καισαριανή.