Debate: Σαν καβγάς ερωτευμένου ζεύγους, Δευτέρα βράδυ έξω από το σινεμά

Όταν έχεις πίσω σου ένα μνημόνιο -γίγα, μεγαλωμένο από την ανευθυνότητα των χειρισμών και νταντεμένο με την διχαστική λογική με την οποία πορεύτηκαν και εξακολουθούν να πορεύονται οι πολιτικές δυνάμεις σε αυτή τη χώρα ακόμη και σε συνθήκες ...πολέμου, ή μάλλον περισσότερο και καλύτερα σε αυτές, τότε δεν έχεις και πολλά περιθώρια να παίξεις, πέραν του φόντου, του πλάνου, του ύφους και του ...στήθους. Πράγματα δηλαδή που ...ενδημούν και σε ένα τυπικό ερωτικό ραντεβού.

Όπως αυτό που είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε χθες βράδυ μπροστά στην τηλεόραση με τσιπς, ποτό και κανένα ποπ κορν, σαν να βλέπουμε ντέρμπι των «αιωνίων» και ο καθείς, στοιχισμένος πίσω από την ομάδα του, βλέπει την κάθε δική του φάση ως έργο τέχνης.

Όταν λείπει ωστόσο από το γήπεδο, η μπάλα, εν προκειμένω η  επιχειρηματολογία για τους χειρισμούς, καθώς αυτοί είναι υπογεγραμμένοι και προδιαγεγραμμένοι, τότε το μόνο που μένει για την κατασκευή μιας στοιχειώδους σκηνής διαφωνίας, είναι η ...τσαχνπινιά.

Όπως σε ένα ερωτικό καβγαδάκι βράδυ Δευτέρας έξω από το Σινέ «Ελπίς».

Mπηχτές, σκηνές του τύπου «εσύ που τόσα χρόνια μου έχεις κάνει τη ζωή μου κόλαση» ή «όσες φορές σε άκουσα με τις έξυπνες ιδέες σου είδες τι πάθαμε», κάπου κάπου κανένα γελάκι ανάμεσα στα μπινελίκια, πίκρες και αποθημένα  δεκαετίας και στο τέλος  μαζί στο σπίτι, έστω και αν απόψε κοιμηθούμε σε χωριστά κρεβάτια για να μην μας δει το...παιδί.

Εν προκειμένω το παιδί, είναι το Μνημόνιο. Και είναι δεδομένο, όπως και το μεγάλωμά του, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια και βεβαίως τα εισοδήματα της οικίας. Το μόνο που μπορεί να αλλάξει, είναι η επωδός στο τέλος της φασαρίας αναλόγως. «Ίδιος ο πατέρας σου είσαι». Ή «ίδιος η μάνα σου» στο κακό. Στο καλό, «κοίτα τι παιδί έκανα εγώ».

Kαι σχετικά με τους συγγενείς; «δεν τους θέλω κάθε τρεις και λίγο στο σπίτι μου»  να λέει ο ένας, συνήθως η γυναίκα, «τι να τους κάνω, να τους πετάξω, οικογένειά μου είναι» ο άλλος, συνήθως ο άνδρας.

Κάπως έτσι είχαν τα πράγματα χθες το βράδυ μεταξύ των δύο μονομάχων ενός Μνημονίου, του αυτού και ιδίου.

Επί της ουσίας κουβέντα. Επί τους στυλ πολλά, όπως και επί του χαρακτήρα.

Ο ένας νέος και με ορμή, ο άλλος μεγάλος και με πείρα. Ο ένας φρέσκος και χαριτωμένος, ο άλλος μεσήλιξ και γοητευτικός. Ο ένας να πιστεύει ότι θα αλλάξει τον κόσμο και ο άλλος να ξέρει ότι ο κόσμος δεν αλλάζει μόνο επειδή το λες. Ο ένας με την παρέα στο κλπμπ και ο άλλος με την οικογένεια στο σπίτι. Ο ένας με την γροθιά, ο άλλος με τη μαγκιά. Ο ένας να νομίζει και ο άλλος να ξέρει.

Αλλά μήπως έτσι δεν γίνεται με όλα τα ζευγάρια; Τα αντίθετα έλκονται.

Ε, και όταν σε ενώνει και ένα παιδί....