Θα βουλιάξουμε μόνοι ή θα αντισταθούμε ενωμένοι;

Σε κάθε περίοδο κρίσης οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι ο πιο ευαίσθητος κρίκος της οικονομίας και ο δείκτης της έντασής της. Όμως ειδικά στην Ελλάδα του Μνημονίου, αυτή την τελευταία κολασμένη διετία, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, και πιο πολύ οι μικρές επιχειρήσεις έχουν ισοπεδωθεί από την πολιτική της λιτότητας, της φτώχειας, της διάλυσης οποιουδήποτε Κρατικού σχεδιασμού για την προστασία και την στήριξη της μικρής και μεσαίας επιχείρησης στην χώρα.

Μαζί με τους νέους, τους συνταξιούχους, τους άνεργους, οι μικροί επιχειρηματίες και οι ελεύθεροι επαγγελματίες της χώρας, είναι τα μεγάλα θύματα των εξοντωτικών πολιτικών της Γερμανοκρατούμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για τα προφανή. Ελάχιστες μικρές επιχειρήσεις ανοίγουν την ώρα που είναι καταιγιστικός ο αριθμός αυτών που κλείνουν. Κατάφερε η Μνημονιακή διετία μετά από μισό αιώνα να επιβάλλει απόλυτη μείωση του αριθμού των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Η πτώση του τζίρου, η μετάθεση υποχρεώσεων προς το μέλλον, η εξοντωτική φορολογία σε μια εποχή απουσίας οποιασδήποτε ρευστότητας με αιχμή το ζήτημα των απλήρωτων επιταγών και τις αλυσιδωτές συνέπειες τους, όλα δημιουργούν ένα τοπίο εκρηκτικό για την κάθε μικρή επιχείρηση. Υπό μια έννοια, στο πείραμα κοινωνικής και ταξικής πόλωσης της κοινωνίας που επιχειρεί αυτή την περίοδο το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες πάνω στην χώρα, η θέση των μικρών επιχειρήσεων και των ελεύθερων επαγγελματιών είναι εξέχουσα.

Το «λίπος» της ελληνικής οικονομίας σύμφωνα με κάποιους, η «ραχοκοκαλιά» σύμφωνα με κάποιους άλλους, διαλύεται, σπρώχνεται μαζικά στην ανεργία, στην χρεοκοπία και το κοινωνικό περιθώριο και μάλιστα με ρυθμούς απίστευτους. Εξετάζοντας τα στοιχεία από τα Εμπορικά επιμελητήρια, τους Εμπορικούς συλλόγους, τις Ενώσεις, το συμπέρασμα είναι απογοητευτικό.

Για αυτή την εξέλιξη οφείλουμε να θέσουμε κάποια ερωτήματα όμως, που να βάζουν κόντρα στην μοιρολατρία και στην απογοήτευση και να ενισχύσουν την κατεύθυνση μιας διαφορετικής στάσης των μικρομεσαίων επιχειρηματιών και των ελεύθερων επαγγελματιών απέναντι σε αυτή την κατάσταση.

· Με ποιο τρόπο θα οργανώσουμε συλλογική δράση αλληλεγγύης και επιβίωσης μέσα σε αυτές τις συνθήκες;

· Ποια είναι τα νέα καθήκοντα στα οποία οφείλουν να ανταποκριθούν τα Συλλογικά Επαγγελματικά μας όργανα σε Πανελλαδικό επίπεδο, ώστε να χαραχτεί μια γραμμή άμυνας, διεκδίκησης και σύγκρουσης, μία γραμμή ενότητας και συντονισμού;

· Ποια συμφέροντα πρέπει να καταδειχτούν ως ανταγωνιστικά με το μέλλον των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, και να απομονωθούν από τα όργανα εκπροσώπησης σε Πανελλαδικό και τοπικό επίπεδο;

· Τι πρέπει να κάνουμε για να ενισχύσουμε την συμμαχία και την συμπόρευση με τα άλλα κοινωνικά στρώματα του λαού , που εξολοθρεύονται από τις πολιτικές της Μνημονιακής επιβολής;

· Θα μπορέσει να υπάρξει σχέδιο για ένα πρόγραμμα οικονομικής ανόρθωσης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με βάση την αποτίναξη της Μνημονιακής πολιτικής, την βιωσιμότητα και την ανάπτυξη σε μία Ελλάδα ικανή να σταθεί και πέρα από τους νομισματικούς εκβιασμούς της Μέρκελ;

Αν όλα αυτά φαντάζουν ανέφικτα σήμερα, είναι γιατί προχωράμε μόνοι μέσα στην θύελλα, σκεφτόμαστε ακόμα με τον παλιό τρόπο, γιατί αφήνουμε να μας εκπροσωπούν πρόσωπα και καταστάσεις που ούτε περνάνε τα προβλήματα του μικρού επιχειρηματία, ούτε ενδιαφέρονται για την υπεράσπιση μας απέναντι στο κερδοσκοπικό-τραπεζιτικό και αντι-παραγωγικό λόμπι Μαξίμου-Βρυξελλών.

Δυο χρόνια μετά από αυτόν τον καταστροφικό απολογισμό, βλέποντας ότι η συνέχιση της Μνημονιακής ξηρασίας είναι επιλογή και την νέας συγκυβέρνησης, με την πεποίθηση ότι το μαζικό ξεπούλημα της χώρας και ο σφαγιασμός μισθών και συντάξεων δεν αποτελεί αναπτυξιακή διέξοδο, έχουμε υποχρέωση να ενεργοποιηθούμε, να παρέμβουμε.

Δύο είναι οι δρόμοι. Από την μία μεριά, πρωτοβουλίες για δίκτυα συντονισμού και αλληλεγγύης των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων με βάση τα άμεσα νομικά και οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Δίκτυα που θα δημιουργούν ενώσεις επαγγελματιών στον αγώνα της επιβίωσης . Πάνω και πέρα από παρατάξεις και οφίτσια, πραγματικές κινήσεις άμυνας ενάντια στα λουκέτα, στις Τράπεζες και τον Μνημονιακό Κρατικό μηχανισμό.

Από την άλλη μεριά, πρωτοβουλίες για την αναζωογόνηση και αναβάθμιση τοπικών και Πανελλαδικών συλλογικών φορέων των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, ανασυγκρότησης τους στην βάση μιας μαζικής, δημοκρατικής συμμετοχής και εκπροσώπησης της συντριπτικής μάζας των επιχειρηματιών κάθε περιοχής. Απέναντι στην Μνημονιακή γραμμή που επιθυμεί, προς όφελος των μεγαλοβιομηχάνων και των πολυεθνικών της ΕΕ, να εξαφανιστούν επιμελητήρια και ενώσεις, να απαντήσουμε με μια συνολική αναγέννηση της συλλογικής εκπροσώπησης των κλάδων μας.

Οι ώρες είναι κρίσιμες, χρειάζεται άμεσα να συναντηθούν οι προθέσεις, αγωνίες και αποφάσεις όλων όσων δεν θεωρούν προδιαγεγραμμένη την πορεία της μικρής και μεσαίας επιχείρησης στην Ελλάδα. Και αυτό αφορά και την πόλη μας, όσους θέλουν να δράσουν στην Πάτρα, έξω από τα κατεστημένα και την αναμονή.