Το αυτιστικό κουβεντολόι των πολιτικών αρχηγών

Στην πολιτική δεν πρέπει ποτέ να λες ποτέ... Πάντα υπήρχαν και υπάρχουν κρυμμένες δυνάμεις που μέσα σε μια νύχτα μπορούν ν’ αναποδογυρίσουν το πολιτικό σύμπαν και να κατεδαφίσουν παγιωμένες βεβαιότητες, όπως συνέβη την νύχτα της Κυριακής.

Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι παρακινδυνευμένο να εικάσει κανείς ότι ούτε η υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας διάσκεψη της Κυριακής (ή της Δευτέρας) θα έχει αποτέλεσμα. Άρα, πάμε ξανά σε εκλογές, παρ’ ότι το 62,7% των Ελλήνων (πηγή: δημοσκόπηση της Marc) τάσσεται ανοικτά υπέρ μιας κυβέρνησης συνεργασίας.

Ας μην ανοίξουμε τώρα συζήτηση τι είδους κυβέρνηση συνεργασίας και με ποιο προσανατολισμό έχει ο καθένας στο μυαλό του και ας περιοριστούμε στο γεγονός ότι η λαϊκή βούληση, στο όνομα της οποίας άπαντες τάχα ομνύουν, πάει περίπατο στο όνομα των τυφλών μικροκομματικών επιδιώξεων.

Παρακολουθούμε εδώ και πέντε μέρες πολιτικούς αρχηγούς να πηγαίνουν και να έρχονται, να μιλάνε χωρίς να συζητούν, να οχυρώνονται πίσω από αφορισμούς και αδιατάρακτες προεκλογικές θέσεις και να μην διατυπώνουν την παραμικρή ειλικρινή πρόταση σύνθεσης και συνεννόησης. Ένα αυτιστικό κουβεντολόι παράλληλων μονολόγων που δυστυχώς αποδεικνύει ότι το πολιτικό μας σύστημα δεν βάζει μυαλό, ούτε έχει αποκτήσει ακόμα την ικανότητα ν’ αναλύει σε πραγματικό χρόνο τα μηνύματα που εκπέμπει η κοινωνία ή τουλάχιστον το 62,7% της κοινωνίας.

Σ’ αυτόν τον κύκλο των διερευνητικών εντολών, λίγα μόλις 24ωρα μετά τις εκλογές, οι αρχηγοί των κομμάτων απέδειξαν ότι πάνω απ’ την βούληση της κοινωνίας (θυμηθείτε, 62,7%) υπάρχει κάτι άλλο, σπουδαιότερο γι’ αυτούς. Το συμφέρον του κόμματος... Ο Σύριζα δεν θέλει κυβέρνηση συνεργασίας προσδοκώντας ότι στις επαναληπτικές εκλογές θα είναι πρώτο κόμμα, καταγράφοντας μια ιστορική πολιτική νίκη και κερδίζοντας το μπόνους το 50 εδρών.

Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ αισθάνονται περίπου ευτυχείς που δεν διαθέτουν τον επαρκή αριθμό εδρών ώστε να συγκροτήσουν δική τους κυβέρνηση καθώς κάτι τέτοιο, με δεδομένο το αποτέλεσμα των εκλογών, δεν θα αντιστοιχούσε με τους συσχετισμούς στην κοινωνία και θα σήμαινε την αρχή του οριστικού τέλους τους.

Η Δημοκρατική Αριστερά, που θα μπορούσε να στηρίξει τους δυο πρώην «μεγάλους», δεν το κάνει καθώς γνωρίζει ότι μια τέτοια κίνηση, χωρίς την σύμπραξη και του Σύριζα, θα αποτελούσε την ληξιαρχική πράξη θανάτου της. Το ΚΚΕ θέλει εκλογές ώστε οι πολίτες να... διορθώσουν την λανθασμένη εκλογική τους συμπεριφορά και ο Καμμένος πιστεύει ότι νέα προσφυγή στις κάλπες θα του δώσει νέο έναυσμα να ξηλώσει ακόμη περισσότερο το πουλόβερ της Νέας Δημοκρατίας.

Προσοχή! Είμαστε οι τελευταίοι που θα κρίνουμε τις στρατηγικές των κομμάτων. Εκείνο που απλά θέλουμε να πούμε είναι ότι όταν «από κάτω» η κοινωνία στέλνει μήνυμα συνεννόησης και συνεργασίας, το πολιτικό σύστημα επιμένει να συντονίζει τις κεραίες του αποκλειστικά και μόνο στη βάση του κομματικού συμφέροντος.