Θανατηφόρα πρωτοβουλία – εγκληματική αμέλεια

Ο ξαφνικός θάνατος του γνωστού Πατρινού  Αντώνη Αγγελάκη ήρθε να προστεθεί στον κατάλογο των θυμάτων του τραίνου στην Αχαΐα. Του τραίνου που σε άλλες περιοχές της Ελλάδας είναι μοχλός ανάπτυξης και προόδου, στην περιοχή μας όπως όλα δείχνουν, θα παραμείνει κατάρα και οπισθοδρόμηση. Οι γραμμές του περνούν μέσα από κατοικημένες περιοχές και σε κάποιες από αυτές μια ανάσα από τα σπίτια, όπως στο Δήμο Ρίου. Είναι γεγονός ότι στη σημερινή εποχή η παλαιά χάραξη και  κατασκευή των γραμμών, χωρίζει τις τοπικές κοινωνίες σε δυο κομμάτια, δημιουργώντας πολλά προβλήματα. Ακόμα και η εφορία σε πολλές περιοχές προκειμένου να καταγράψει την διαφορετικότητα στην αντικειμενική αξία ενός ακινήτου, προσδιορίζει στις εκθέσεις της εάν αυτό βρίσκεται πάνω, η κάτω από τις γραμμές. Αυτό το υπαρκτό όριο θέλησαν οι κάτοικοι των περιοχών στην Αχαΐα που ζουν με το πρόβλημα, να το ξεπεράσουν στην καθημερινότητα τους. Δημιούργησαν και χρησιμοποιούν ως από εθιμικό δίκαιο, δεκάδες παράνομες διαβάσεις κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής και άρχισαν από εκεί να κυκλοφορούν όλοι. Τρανό παράδειγμα η αφύλακτη λόγω αυθαιρεσίας διάβαση του τρένου, στην πρώτη είσοδο του Ψαθοπυργου. Από αυτές περνούν και ηλικιωμένοι με προβλήματα κίνησης και όρασης, αλλά και μικρά παιδιά για να πάνε στο σχολείο. Είναι νωπά για όσους έχουν ασχοληθεί με το θέμα μέσα από το ρεπορτάζ, τα θανατηφόρα περιστατικά της μικρής μαθήτριας στον Αγ. Βασίλη, αλλά και του νεαρού αγοριού με το μηχανάκι στο Ακταίο. Τώρα ήρθε ο θανάσιμος  τραυματισμός του Αντώνη, για να μας θυμίσει την αυθαίρετη πρωτοβουλία  των κατοίκων του Καστελλοκαμπου, να ανοίξουν εδώ και χρόνια μια ακόμα παράνομη διάβαση, από την οποία περνούν όλοι. Ακόμα και πομπή του επιταφίου της ενορίας! Από την πλευρά του ο ΟΣΕ, αν και γνωρίζει δεν κάνει τίποτα, επιδεικνύοντας για ακόμα μια φορά εγκληματική αδιαφορία. Οι υπάρχουσες διαβάσεις είναι τόσο λίγες και μακριά η μια από την άλλη που δεν αρκούν, ενώ όταν βρέχει πλημμυρίζουν και γίνονται απροσπέλαστες, ακόμα και για τα αυτοκίνητα. Οι υπέργειες πεζογέφυρες απουσιάζουν, σε μια περιοχή που το πολιτικό της δυναμικό σε κάθε βαθμίδα, βλέπει με απάθεια τον κατάλογο των θυμάτων του τρένου να μεγαλώνει.