Μήνυμα του Ιρανού προέδρου στους Αμερικανούς -«Δεν είμαστε απειλή»

Ραγδαίες προμηνύονται οι εξελίξεις στο μέτωπο του πολέμου στη Μέση Ανατολή, με τον Αμερικανό πρόεδρο, Ντόναλντ Τραμπ, να απευθύνει διάγγελμα  και τον Ιρανό ομόλογό του να δημοσιεύει επίσης μήνυμα προς τον αμερικανικό λαό.

 Στην ανοιχτή επιστολή του, εν μέσω αντιφατικών δηλώσεων και αναρτήσεων που προκαλούν σύγχυση από τον Ντόναλντ Τραμπ, ο Μασούντ Πεζεσκιάν δηλώνει ότι η Τεχεράνη «δεν τρέφει καμία εχθρότητα προς τους απλούς Αμερικανούς», περιγράφοντας τη χώρα του ως έναν αρχαίο πολιτισμό με αμυντικό ιστορικό.

«Το Ιράν, στη σύγχρονη ιστορία του, δεν έχει επιλέξει ποτέ τον δρόμο της επιθετικότητας, της επέκτασης, του αποικιοκρατισμού ή της κυριαρχίας… Το Ιράν δεν έχει ξεκινήσει ποτέ πόλεμο. Ωστόσο, έχει αποκρούσει με αποφασιστικότητα και γενναιότητα όσους έχουν επιτεθεί σε αυτό».

 Παράλληλα, υποστηρίζει ότι η παρουσίαση του Ιράν ως απειλής «δεν συνάδει ούτε με την ιστορική πραγματικότητα ούτε με τα σημερινά δεδομένα». «Μια τέτοια αντίληψη είναι προϊόν των πολιτικών και οικονομικών πεποιθήσεων των ισχυρών – της ανάγκης να κατασκευαστεί ένας εχθρός προκειμένου να δικαιολογηθεί η άσκηση πίεσης, να διατηρηθεί η στρατιωτική κυριαρχία, να στηριχθεί η βιομηχανία όπλων και να ελεγχθούν στρατηγικές αγορές».

Αναφερόμενος στις επιθέσεις κατά ιρανικών υποδομών, σημειώνει ότι «η στόχευση ζωτικών υποδομών του Ιράν πλήττει τον ιρανικό λαό και τέτοιες ενέργειες έχουν συνέπειες που ξεπερνούν κατά πολύ τα σύνορα της χώρας».

Σε άλλο σημείο, ο Ιρανός πρόεδρος υποστηρίζει ότι η τρέχουσα δυσπιστία του Ιράν απέναντι στην Ουάσινγκτον οφείλεται σε διάφορους λόγους, μεταξύ των οποίων η ξένη παρέμβαση και οι «απάνθρωπες κυρώσεις». «Οι σχέσεις μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών δεν ήταν αρχικά εχθρικές, και οι πρώτες επαφές μεταξύ του ιρανικού και του αμερικανικού λαού δεν συνοδεύονταν από εχθρότητα ή ένταση».

Ωστόσο, ο Πεζεσκιάν σημειώνει ότι η «καμπή» ήταν το πραξικόπημα του 1953, περιγράφοντάς το ως «μια παράνομη αμερικανική επέμβαση με στόχο την αποτροπή της εθνικοποίησης των πόρων του Ιράν». Σύμφωνα με τον ίδιο, η δυσπιστία έγινε πιο έντονη «μέσω της υποστήριξης της διακυβέρνησης του πρώην ηγέτη Ρεζά Σαχ Πεχλεβί, της στήριξης του Σαντάμ Χουσεΐν, των εκτεταμένων κυρώσεων και της απρόκλητης στρατιωτικής επιθετικότητας – δύο φορές, εν μέσω διαπραγματεύσεων, εναντίον του Ιράν».

«Η συνέχιση της στρατιωτικής επιθετικότητας και οι πρόσφατες βομβιστικές επιθέσεις επηρεάζουν βαθιά τη ζωή, τις στάσεις και τις προοπτικές των ανθρώπων» προσθέτει.

 Το πλήρες κείμενο της ανοιχτής επιστολής

Προς τον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και προς όλους εκείνους που, μέσα σε έναν καταιγισμό διαστρεβλώσεων και κατασκευασμένων αφηγήσεων, εξακολουθούν να αναζητούν την αλήθεια και να επιδιώκουν μια καλύτερη ζωή:

Το Ιράν —με αυτό ακριβώς το όνομα, τον χαρακτήρα και την ταυτότητά του— αποτελεί έναν από τους αρχαιότερους συνεχόμενους πολιτισμούς στην ανθρώπινη ιστορία. Παρά τα ιστορικά και γεωγραφικά του πλεονεκτήματα σε διάφορες περιόδους, το Ιράν δεν επέλεξε ποτέ, στη σύγχρονη ιστορία του, τον δρόμο της επιθετικότητας, της επέκτασης, της αποικιοκρατίας ή της κυριαρχίας. Ακόμη και όταν βρέθηκε αντιμέτωπο με κατοχή, εισβολές και διαρκείς πιέσεις από παγκόσμιες δυνάμεις —και παρά το γεγονός ότι διέθετε στρατιωτική υπεροχή έναντι πολλών από τους γείτονές του— το Ιράν δεν ξεκίνησε ποτέ πόλεμο. Αντιθέτως, απώθησε αποφασιστικά και με γενναιότητα όσους το επιτέθηκαν.

 Ο ιρανικός λαός δεν τρέφει εχθρότητα απέναντι σε άλλα έθνη, συμπεριλαμβανομένων των λαών της Αμερικής, της Ευρώπης ή των γειτονικών χωρών. Ακόμη και μπροστά σε επανειλημμένες ξένες παρεμβάσεις και πιέσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της περήφανης ιστορίας τους, οι Ιρανοί διαχώριζαν πάντοτε ξεκάθαρα τις κυβερνήσεις από τους λαούς που αυτές κυβερνούν. Πρόκειται για μια βαθιά ριζωμένη αρχή στην ιρανική κουλτούρα και στη συλλογική συνείδηση — όχι για μια προσωρινή πολιτική στάση.

Για τον λόγο αυτό, η παρουσίαση του Ιράν ως απειλής δεν συνάδει ούτε με την ιστορική πραγματικότητα ούτε με τα σημερινά, παρατηρήσιμα γεγονότα. Μια τέτοια αντίληψη αποτελεί προϊόν των πολιτικών και οικονομικών ιδιοτροπιών των ισχυρών — της ανάγκης να κατασκευαστεί ένας εχθρός ώστε να δικαιολογηθούν πιέσεις, να διατηρηθεί η στρατιωτική κυριαρχία, να στηριχθεί η βιομηχανία όπλων και να ελεγχθούν στρατηγικές αγορές. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, αν δεν υπάρχει απειλή, επινοείται.

Μέσα σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συγκεντρώσει τον μεγαλύτερο αριθμό δυνάμεων, βάσεων και στρατιωτικών δυνατοτήτων τους γύρω από το Ιράν — μια χώρα που, τουλάχιστον από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν έχει ξεκινήσει ποτέ πόλεμο. Οι πρόσφατες αμερικανικές επιθέσεις που εξαπολύθηκαν από αυτές ακριβώς τις βάσεις κατέδειξαν πόσο απειλητική μπορεί να είναι μια τέτοια στρατιωτική παρουσία. Φυσικά, καμία χώρα που βρίσκεται αντιμέτωπη με τέτοιες συνθήκες δεν θα παραιτούνταν από την ενίσχυση των αμυντικών της δυνατοτήτων. Αυτό που έκανε το Ιράν —και συνεχίζει να κάνει— αποτελεί μια μετρημένη απάντηση που βασίζεται στο νόμιμο δικαίωμα της αυτοάμυνας και σε καμία περίπτωση δεν συνιστά έναρξη πολέμου ή επιθετική ενέργεια.

Οι σχέσεις μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών δεν ήταν αρχικά εχθρικές και οι πρώτες επαφές μεταξύ των δύο λαών δεν χαρακτηρίζονταν από εχθρότητα ή ένταση. Το σημείο καμπής, ωστόσο, ήταν το πραξικόπημα του 1953 — μια παράνομη αμερικανική παρέμβαση με στόχο την αποτροπή της εθνικοποίησης των ίδιων των πόρων του Ιράν. Εκείνο το πραξικόπημα διέκοψε τη δημοκρατική πορεία του Ιράν, επανέφερε τη δικτατορία και έσπειρε βαθιά δυσπιστία στους Ιρανούς απέναντι στις πολιτικές των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτή η δυσπιστία ενισχύθηκε περαιτέρω από την αμερικανική στήριξη προς το καθεστώς του Σάχη, από την υποστήριξη προς τον Σαντάμ Χουσεΐν κατά τον επιβληθέντα πόλεμο της δεκαετίας του 1980, από την επιβολή των μακροβιότερων και πιο εκτεταμένων κυρώσεων στη σύγχρονη ιστορία και, τελικά, από απρόκλητες στρατιωτικές επιθέσεις — δύο φορές, μάλιστα, εν μέσω διαπραγματεύσεων — εναντίον του Ιράν.

Ωστόσο, όλες αυτές οι πιέσεις δεν κατάφεραν να αποδυναμώσουν το Ιράν. Αντιθέτως, η χώρα ενισχύθηκε σε πολλούς τομείς: τα ποσοστά εγγραμματισμού τριπλασιάστηκαν — από περίπου 30% πριν από την Ισλαμική Επανάσταση σε πάνω από 90% σήμερα· η ανώτατη εκπαίδευση επεκτάθηκε θεαματικά· σημειώθηκαν σημαντικές πρόοδοι στη σύγχρονη τεχνολογία· οι υπηρεσίες υγείας βελτιώθηκαν· και οι υποδομές αναπτύχθηκαν με ρυθμό και κλίμακα ασύγκριτα με το παρελθόν. Πρόκειται για μετρήσιμες και παρατηρήσιμες πραγματικότητες, που υπάρχουν ανεξάρτητα από κατασκευασμένες αφηγήσεις.

Ταυτόχρονα, ο καταστροφικός και απάνθρωπος αντίκτυπος των κυρώσεων, του πολέμου και της επιθετικότητας στη ζωή του ανθεκτικού ιρανικού λαού δεν πρέπει να υποτιμάται. Η συνέχιση της στρατιωτικής επιθετικότητας και οι πρόσφατοι βομβαρδισμοί επηρεάζουν βαθιά τη ζωή, τις στάσεις και τις αντιλήψεις των ανθρώπων. Αυτό αντικατοπτρίζει μια θεμελιώδη ανθρώπινη αλήθεια: όταν ο πόλεμος προκαλεί ανεπανόρθωτη ζημιά σε ζωές, σπίτια, πόλεις και μέλλοντα, οι άνθρωποι δεν μπορούν να παραμένουν αδιάφοροι απέναντι σε όσους ευθύνονται.

Αυτό εγείρει ένα βασικό ερώτημα: ποια ακριβώς συμφέροντα του αμερικανικού λαού εξυπηρετεί πραγματικά αυτός ο πόλεμος; Υπήρχε πράγματι κάποια αντικειμενική απειλή από το Ιράν που να δικαιολογεί μια τέτοια συμπεριφορά; Η σφαγή αθώων παιδιών, η καταστροφή φαρμακευτικών εγκαταστάσεων που παράγουν φάρμακα για καρκινοπαθείς ή η επίδειξη υπερηφάνειας για τον βομβαρδισμό μιας χώρας «πίσω στη Λίθινη Εποχή» εξυπηρετούν κάποιον σκοπό πέρα από το να πλήξουν ακόμη περισσότερο τη διεθνή εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειών;

Το Ιράν επιδίωξε διαπραγματεύσεις, κατέληξε σε συμφωνία και τήρησε όλες τις δεσμεύσεις του. Η απόφαση αποχώρησης από εκείνη τη συμφωνία, η κλιμάκωση προς τη σύγκρουση και η εξαπόλυση δύο επιθετικών ενεργειών εν μέσω διαπραγματεύσεων ήταν καταστροφικές επιλογές που έγιναν από την αμερικανική κυβέρνηση — επιλογές που εξυπηρέτησαν τις αυταπάτες ενός ξένου επιτιθέμενου.

Η επίθεση σε ζωτικής σημασίας υποδομές του Ιράν — συμπεριλαμβανομένων ενεργειακών και βιομηχανικών εγκαταστάσεων — στοχεύει άμεσα τον ιρανικό λαό. Πέρα από το ότι συνιστούν έγκλημα πολέμου, τέτοιες ενέργειες έχουν συνέπειες που ξεπερνούν κατά πολύ τα σύνορα του Ιράν. Δημιουργούν αστάθεια, αυξάνουν το ανθρώπινο και οικονομικό κόστος και διαιωνίζουν κύκλους έντασης, σπέρνοντας σπόρους δυσαρέσκειας που θα διαρκέσουν για χρόνια. Αυτό δεν αποτελεί επίδειξη δύναμης· είναι ένδειξη στρατηγικής σύγχυσης και αδυναμίας επίτευξης μιας βιώσιμης λύσης.

Δεν ισχύει επίσης ότι η Αμερική έχει εμπλακεί σε αυτή την επιθετικότητα ως πληρεξούσιος του Ισραήλ, επηρεασμένη και χειραγωγημένη από εκείνο το καθεστώς; Δεν είναι αλήθεια ότι το Ισραήλ, κατασκευάζοντας μια ιρανική απειλή, επιδιώκει να αποσπάσει την παγκόσμια προσοχή από τα εγκλήματά του εναντίον των Παλαιστινίων; Δεν είναι προφανές ότι το Ισραήλ επιδιώκει πλέον να πολεμήσει το Ιράν μέχρι τον τελευταίο Αμερικανό στρατιώτη και μέχρι το τελευταίο δολάριο των Αμερικανών φορολογουμένων — μεταφέροντας το βάρος των αυταπατών του στο Ιράν, στην περιοχή και στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες προς εξυπηρέτηση παράνομων συμφερόντων;

Είναι πράγματι το “America First” ανάμεσα στις προτεραιότητες της αμερικανικής κυβέρνησης σήμερα;

Σας καλώ να κοιτάξετε πέρα από τον μηχανισμό παραπληροφόρησης — αναπόσπαστο μέρος αυτής της επιθετικότητας — και να μιλήσετε με όσους έχουν επισκεφθεί το Ιράν. Παρατηρήστε τους πολλούς επιτυχημένους Ιρανούς μετανάστες — εκπαιδευμένους στο Ιράν — που σήμερα διδάσκουν και διεξάγουν έρευνα στα πιο κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου ή συμβάλλουν στις πιο προηγμένες τεχνολογικές εταιρείες της Δύσης. Συμβαδίζουν αυτές οι πραγματικότητες με τις διαστρεβλώσεις που σας παρουσιάζονται για το Ιράν και τον λαό του;

Σήμερα ο κόσμος βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Η συνέχιση της πορείας της αντιπαράθεσης είναι πιο δαπανηρή και πιο μάταιη από ποτέ. Η επιλογή μεταξύ αντιπαράθεσης και συνεργασίας είναι πραγματική και καθοριστική· το αποτέλεσμά της θα διαμορφώσει το μέλλον για τις επόμενες γενιές. Σε όλη τη διάρκεια της χιλιετούς και περήφανης ιστορίας του, το Ιράν έχει επιβιώσει από πολλούς επιτιθέμενους. Από εκείνους έχουν απομείνει μόνο αμαυρωμένα ονόματα στην ιστορία, ενώ το Ιράν εξακολουθεί να υπάρχει — ανθεκτικό, αξιοπρεπές και περήφανο».