Η Λαική αγορά των Προσφυγικών

Κάθε Παρασκευή στη Συνοικία των Προσφυγικών λαμβάνει χώρα η «Λαϊκή Αγορά της Παρασκευής». Οι πρωταγωνιστές μιας τέτοιας δραστηριότητας είναι πολλοί και ποικιλόμορφοι, είναι λίγοι και διαλεχτοί, είναι χαμογελαστοί και αμίλητοι. Τέλος άλλοι είναι πρωταγωνιστές και άλλοι συμπρωταγωνιστές.

Πέραν πάσης αμφιβολίας και αμφισβήτησης, εκείνοι που έχουν την μεγαλύτερη έκταση χιούμορ, ετυμολογίας, πειράγματος, όπως και ακτινογραφικής ικανότητας του αγοραστικού κοινού είναι οι ψαράδες.

Ένα από τα μοναδικά χαρακτηριστικά που διαθέτουν οι ψαράδες έναντι των υπολοίπων (παραγωγών, εμπόρων, μικρεμπόρων) είναι ότι επειδή μπορούν να γελάσουν με τον εαυτό τους, δεν αφήνουν αυτήν τη δουλειά στους άλλους. Ενώ οι υπόλοιποι αυτό που κάνουν και δυστυχώς δεν μπορούν να το ανατρέψουν είναι το ακριβώς αντίθετο.

Ένα τέτοιο έργο όπως καταλαβαίνετε δεν αρχίζει απότομα, αλλά κορυφώνεται σταδιακά, όπως ακριβώς και η αρχαία τραγωδία. Πάντα με απασχολούσε που βρίσκουν την διάθεση και την όρεξη κάθε πρωί να πειράζουν ο ένας τον άλλον, αφού οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη εκείνη την ώρα ή δεν έχουν ακόμη διάθεση για πειράγματα αφού είναι ακόμη στο στάδιο μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Η αρχή του έργου είναι γνωστή σε όλους τους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ. Αυτή τίθεται με την μόνιμη αμφισβήτηση των συνόρων του ενός έναντι του άλλου.

-              Γιάννη έχεις έρθει πιο πάνω, πρέπει να πάς πιο κάτω.

-              Εγώ βάζω στη θέση μου. Εσύ έχεις έρθεις πιο πάνω.

-              Ρε ακούς τι σου λέω; Μην με αναποδιάζεις πρωί-πρωί.

-              Σιγά ρε φίλε σε λίγο θα μας πεις να φύγουμε.

Μετά από λίγο το ίδιο θέμα τίθεται με διαφορετικό τρόπο:

-              Γιώργη, ε Γιώργη.

-              Ναι, απαντάει ο Γιώργης.

-              Γιώργη έχεις βγει πολύ έξω. Άμα είναι έτσι ρε φίλε τότε να τα μαζέψουμε και να φύγουμε. … Και πάει λέγοντας.

Το εκπληκτικό της υπόθεσης είναι ότι αυτοί οι διάλογοι γίνονται σε πολύ έντονο ύφος, αλλά μετά από λίγο ο ένας δανείζεται το ανάχριο του άλλου, ο ένας πειράζει τον άλλον και ο καθένας δίνει τίμια τον αγώνα του έναντι του άλλου, με λιγοστές εξαιρέσεις που όταν γίνονται αντιληπτές, δια της μεθόδου του «λιθοβολισμού», στηλιτεύονται.

Υπάρχουν βέβαια και μερικοί οι οποίοι όχι απλά μιλούν, όχι απλά πειράζουν, αλλά διαθέτουν τέτοια ατακαδόρικη ικανότητα που σπανίζει. Όπως το περιστατικό:

-              Από πού είναι τα λαυράκια;

-              Από το Μεσολόγγι, κυρία.

-              Σίγουρα από το Μεσολόγγι;

-              Ναι όπως μπαίνουμε στην πόλη του Μεσολογγίου, πρώτη διασταύρωση αριστερά.

Ίσως ένας θα μπορούσε να πλησιάσει και να «απειλήσει» το πηγαίο χιούμορ των ψαράδων. Και αυτός δεν είναι άλλος από τον καντινιέρη. Αυτός ο άνθρωπος είναι η συνέχεια και η προέκταση του Βέγγου. Από την στιγμή που θα έρθει το πρωί μέχρι και το μεσημέρι είναι μονίμως σε κίνηση. Οι εταιρείες που του προμηθεύουν το καύσιμο είναι συνεχώς σε διαρκή έρευνα για το πώς θα βελτιωθεί ακόμη περισσότερο η απόδοσή του.

Αυτό αγαπητοί μου είναι το περιεχόμενο μιας Παρασκευής στην Λαϊκή Αγορά των Προσφυγικών. Μιας καθημερινότητας που απέχει πολύ από την καθημερινότητα πολλών άλλων ανθρώπων. Μιας καθημερινότητας όμως που λέει: «Δεν σταματάς να γελάς επειδή γερνάς. Γερνάς επειδή σταματάς να γελάς», όπως έλεγε και ο Τομ Καρλάιλ (1775 – 1881).